Πέθανε ο Γιώργος, ιδιοκτήτης της ιστορικής ταβέρνας «Τριφύλλι»

Το «Τριφύλλι» είναι η ταβέρνα που οι περισσότεροι ξέραμε από τα νιάτα μας, εγώ η ίδια πήγαινα από τότε που ήμουνα μαθήτρια. Κολλητά στο γήπεδο του Παναθηναϊκού, πρωτάνοιξε το 1962 όταν το νεαρό ζευγάρι τότε, ο Νίκος και η Κούλα, με καταγωγή από την Αρκαδία, αποφάσισαν να ψήνουν στην αυλή τους σουβλάκια για τους φιλάθλους που γέμιζαν το γήπεδο. Στη πορεία μπήκε και ο γιος τους Γιώργος στη δουλειά, γρήγορος, αεικίνητος, φίλος με όλους. Τη δεκαετία του ’70 η ταβέρνα έγινε στέκι φοιτητών, καλλιτεχνών, διανοούμενων, όλοι τους έρχονταν μέχρι εδώ για να φάνε τους αξεπέραστους μεζέδες, από το μικρό αλλά ξελιγωτικό «μενού»: κεφτέδες (το μεγάλο σουξέ), συκωτάκια στο τηγάνι, ντολμαδάκια, μπακαλιάρος - σκορδαλιά (…από την «ντούρα»), σαλάτα, πατάτες τηγανητές. Όλα ένα ποίημα, φαγητό εντελώς σπιτικό και μερακλίδικο, που κατέβαινε ακόμα πιο εύκολα χάρη στη καλή ρετσίνα του μαγαζιού.

Ο Γιώργος συνέχιζε απτόητος και με την ίδια πάντα κοσμοσυρροή στα χρόνια που ακολούθησαν, τον τελευταίο καιρό μάλιστα είχε βάλει και τον δικό του γιο στη δουλειά.  Ο Γιώργος Καρούντζος ήταν κλασική περίπτωση ταβερνιάρη, από αυτούς που στην αρχή σου έκοβε τη φόρα, στα πρώτα πάρε-δώσε ήταν βλοσυρός και απόμακρος, γρήγορα όμως έσπαγε τον πάγο, άρχιζε τα καλαμπούρια, στο τέλος της βραδιάς καθότανε και στο τραπέζι σου να πιει ένα κρασί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως όποτε πηγαίναμε νωρίτερα, κάνα τέταρτο δηλαδή πριν ανοίξει (αυστηρά κάθε βράδυ στις 8.30), μας άφηνε απ’ έξω να περιμένουμε όρθιοι… «τώρα μαγειρεύουμε, είμαστε κλειστά για το κοινό»! Πέθανε από καρδιακή ανακοπή προχτές, η κηδεία του έγινε χτες στο χωριό του, τη Βλαχέρνα Αρκαδίας. Θα μας λείψει το γέλιο του, τα καλαμπούρια του, η φωνάρα του όταν τον παραζορίζαμε με τις παραγγελίες, η καλή του η καρδιά. Θα μας λείψουν και όλα όσα αντιπροσώπευε από μια εποχή που έφυγε και δεν γυρίζει πίσω…    

*Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το «Τριφύλλι» εδώ κι εδώ.