Τι κάνει ένας σεφ μεγάλου ξενοδοχείου σε τουριστικό νησί όταν τελειώνει η σεζόν;
«Έχεις περάσει 170 ημέρες δουλεύοντας ασταμάτητα» λέει ο σεφ Γιάννης Μαρινόπουλος, «έχεις ιδρυματοποιηθεί όλο το καλοκαίρι, σε συγκεκριμένους χώρους, με συγκεκριμένες αρμοδιότητες, με την ομάδα των συνεργατών σου, με μηδέν προσωπική ζωή… και από τον Οκτώβριο, προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου σε έναν τόπο που έχει ερημώσει. Όλα κλείνουν, δεν βρίσκεις μαγαζί να πιείς ένα καφέ, μπαίνεις στην διαδικασία να υποδεχτείς το χειμώνα, να αποκαταστήσεις το σώμα και πνεύμα σου. Είσαι καταπονημένος, πονάς παντού, τις 170 μέρες της καλοκαιρινής σεζόν χτυπούσες καθημερινά δωδεκάωρα, το λιγότερο. Στην κουζίνα, ή όπου ήταν το πόστο σου.
Ο σεφ Γιάννης Μαρινόπουλος
»Στο τέλος της σεζόν κλείνει το ξενοδοχείο, γίνονται οι απογραφές, σφραγίζουν τα μηχανήματα, αποχαιρετάς συνεργάτες που έβλεπες πιο πολύ από την οικογένειά σου, μαζεύεις τα μαχαίρια σου και γυρνάς στο σπίτι σου. Πρέπει να ξανα-κουρδιστείς, να κουρδίσεις αλλιώς το μυαλό και το σώμα σου. Τις πρώτες έξι μέρες που σταμάτησα, καταλάβαινα ότι μου έλειπε ύπνος, οι μυς μου ήταν καταπονημένοι… Σιγά σιγά μπαίνεις σε άλλο πρόγραμμα: ακούω τα πουλιά το πρωί – δεν τα είχα ακούσει τόσους μήνες – παίρνω το ποδήλατο και κάνω 20 χιλιόμετρα την ημέρα. Κατεβαίνω στην παραλία μόνος μου, είναι τέλεια, η ηρεμία και η ερημιά…
Ο σεφ Γιάννης Μαρινόπουλος
»Οι άνθρωποι που δουλεύουμε για μήνες μέσα σε επαγγελματικές κουζίνες – όχι μόνο σε ξενοδοχεία – ζούμε σε ένα περιβάλλον με αυστηρή καθημερινή ρουτίνα, συγκεκριμένο πρόγραμμα, επαναλαμβανόμενες κινήσεις, ευθύνες και διαρκή εγρήγορση. Η μέρα μας είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου προκαθορισμένη. Ξέρουμε που πρέπει να είμαστε, τι πρέπει να κάνουμε και ποιος είναι ο επόμενος στόχος.
»Και ξαφνικά, η σεζόν τελειώνει. Το πρόγραμμα εξαφανίζεται, οι ρυθμοί πέφτουν και ο χρόνος που για μήνες μας έλειπε βρίσκεται ξαφνικά μπροστά μας με αφθονία. Μόνο που δεν ξέρουμε πάντα τι να τον κάνουμε. Μου θυμίζει εκείνη την περιγραφή ενός ανθρώπου που ύστερα από χρόνια φυλάκισης, βγαίνει με άδεια στην πόλη και αναρωτιέται, ‘Τι κάνω εδώ; Έχω χρόνο αλλά δεν ξέρω πώς να τον γεμίσω. Πού ανήκω τώρα;’
Το εστιατόριο στη Θάσο
»Δεν εξισώνω φυσικά την εποχιακή εργασία με την φυλακή. Μιλάω για την κοινή ψυχολογική διάσταση της απότομης μετάβασης από ένα περιβάλλον που καθορίζει κάθε ώρα της ημέρας σου σε έναν χρόνο που ξαφνικά σου ανήκει, αλλά δεν ξέρεις πώς να τον διαχειριστείς. Ίσως τελικά το δύσκολο κομμάτι του τέλους της σεζόν να μην είναι μόνον η σωματική αποφόρτιση. Να είναι και το ότι πρέπει να ξαναμάθεις να ζεις έξω από τη δουλειά σου.»
Ο Γιάννης είναι ένας από τους χιλιάδες εργαζόμενους στον τουρισμό. Είναι σεφ πολλά χρόνια, τα τελευταία (χρόνια) ζει και εργάζεται σε ξενοδοχειακές μονάδες ή/και ξενοδοχεία στη Θάσο. Σκέφτομαι ότι η επόμενη σεζόν, που θα ξεκινήσει γύρω στον Απρίλιο, είναι ακόμα πολύ μακριά, δεν είναι;
«Η επόμενη σεζόν ξεκινάει την ημέρα που τελειώνει η προηγούμενη σεζόν», γελάει ο Γιάννης. «Ο σχεδιασμός, η προετοιμασία, είτε μείνεις στην ίδια δουλειά είτε αλλάξεις χώρο και πας αλλού, είναι στο μυαλό σου πριν καλά-καλά μπει ο χειμώνας. Ήδη δοκιμάζω συνταγές» (στο σπίτι του), «καταρτίζω τα μενού, δουλεύω πράγματα. Εντάσσω τώρα ζυμώσεις στο μενού, με ψωμιά, με οτιδήποτε. Ψάχνεσαι, έχεις κίνητρα για εξέλιξη μέσα από τη δουλειά…»
Μόνιμος κάτοικος του νησιού
Μετά τη σεζόν στα τουριστικά μέρη, δεν υπάρχει μισθός ή απολαβές, ο πρώην-εργαζόμενος, είτε προετοιμάζεται για την επόμενη σεζόν είτε «κάθεται», δεν έχει έσοδα. Αν έχει βγάλει αρκετά χρήματα το καλοκαίρι, ξεχνάει σιγά-σιγά τη σεζόν που πέρασε ενώ συνέρχεται. Αν η απασχόλησή του ήταν χαμηλόμισθη… έχει ξεκινήσει να ψάχνει άλλη δουλειά από τον Αύγουστο.
Ο σεφ επί τω έργω
Χρειάζεται λίγο ή κάμποσο χρόνο για να συνέλθει από το σφυροκόπημα του καλοκαιριού: γιος φίλης που δούλεψε γκαρσόνι στη Μύκονο από την άνοιξη του ’26 ως τον Οκτώβριο, δήλωσε ότι θέλει τουλάχιστον έξι μήνες μέχρι να σταθεί ξανά στα πόδια του – και να πάρει τα 8-10 κιλά που έχασε τρέχοντας πάνω-κάτω επί 5 μήνες. Αυτό που λένε όλοι είναι ότι λειτουργούσαν με 4-5 ώρες ύπνο για καιρό, όσο δούλευαν στο εστιατόριο, ξενοδοχείο, μπιτσόμπαρο, μπαρ, κλαμπ ή καφέ, και περνάνε την πρώτη βδομάδα της φθινοπωρινής περιόδου στο κρεβάτι. Όταν λήγουν οι συμβάσεις, κλείνουν τα μαγαζιά και ερημώνουν τα νησιά, οι εργαζόμενοι στον τουρισμό «μετράνε τις πληγές τους», όπως λέει ο Γιάννης Μαρινόπουλος. Και επιστρέφουν σε μια κανονική ζωή που την είχαν ξεχάσει, μια και η κανονικότητά τους, για 170 καυτές, στριμωγμένες, βαβουριάρικες, εξαντλητικές καλοκαιρινές μέρες και νύχτες, η κανονικότητά τους ήταν λίγο-πολύ κοντά στην τρέλα…
13°
