Το Mayor, all day στάση στην πλατεία Κολωνακίου, διοργανώνει και μουσικές βραδιές με γνωστούς τραγουδιστές
Μπροστά από το εστιατόριο Mayor περνάω εκατομμύρια φορές την εβδομάδα, αφού ανήκει στα χωρικά μου, προσωπικά και εργασιακά, ύδατα. Κάθε φορά, δεν παραλείπω να ρίξω μια ματιά στα ωραία στρωμένα τραπέζια στο πεζοδρόμιο. Και κοίτα να δεις, που ήρθε η ώρα μου να το επισκεφτώ, με αφορμή, άκουσον-άκουσον, την Κωνσταντίνα και τον Γιώργο Γερολυμάτο, που τραγουδούν εδώ κάθε Τετάρτη. Τεράστια αστέρια της δεκαετίας του '90, που, συγκλονισμένη, διαπιστώνω ότι αγνοούν οι νεότερες γενιές, μου φάνηκε στα όρια του ανήκουστου ότι μπορείς να τα χαρείς εξ επαφής, ολοζώντανα και τρισδιάστατα, στα λίγα τετραγωνικά, εντός του Mayor.
Και να ’μαστε, σαν μια παρέα, εμείς και δεκάδες κομψές και στολισμένες κολωνακιώτισσες, σχεδόν μόνον γυναίκες, στην κόζι σάλα του Mayor που θυμίζει σε όλα της γαλλικό μπιστρό, με το μπαρ, το ξύλο ολούθε, το παρκέ, τις μπανκέτες, τις απλίκες και το πατάρι της. Ατμόσφαιρα τόσο διαφορετική από τη μεσημεριανή ζωή του πεζοδρομίου, που ούτε καν υποψιάζεσαι και που σε παρασύρει κατευθείαν στο κλασικό Κολωνάκι των 90’s, που πολύ τις αγαπούσε κάτι τέτοιες παρόμοιες γλεντζέδικες βραδιές στα μαγαζιά του. Εμείς βρήκαμε να καθίσουμε στην πιο πίσω αίθουσα, όπου το σκηνικό αλλάζει, ελαφραίνει και οι τζαμαρίες σου δημιουργούν μια αίσθηση pavillon ή πες το και εσωτερικού κήπου.
Mayor, το ωραίο εστιατόριο στην πλατεία Κολωνακίου
Η Κωνσταντίνα παραμένει το ίδιο κουκλάρα και φωνάρα και όλα κύλησαν με πολλά πανέρια λουλούδια, εγώ, όμως, θα σας απασχολήσω πρωτίστως με όσα συμβαίνουν στην κουζίνα του. Από τότε που ο κύριος Νίκος Δημητρόπουλος πήρε στα χέρια του αυτό το κλασικό στέκι της κολωνακιώτικης πλατείας το 2012, έκανε πολλά για να το αναβαθμίσει. Το σημαντικότερο, έδωσε στον Κώστα Φέσκο, την ευθύνη της κουζίνας. Ο Κώστας, είναι ο αδελφός του Θάνου και τα δυο αδέλφια, μοιράζονται μια κοινή Μισελενάτη πορεία σε παγκόσμια εστιατόρια, όπως τo Delta Cafe στις Βρυξέλλες, πέρασε από την Κοπεγχάγη και επέστρεψε στην Ελλάδα, της οποίας την πρώτη ύλη τιμά και γνωρίζει σαν την τσέπη του. Μαζί με τον αδελφό του, έρχονται να δώσουν τη δική τους απάντηση σε αυτό που ως τώρα γνωρίζαμε σαν «αστεράτο» σεφ.
Το “Love-eat-share-smile” συνοψίζει τη δική του άποψη για το φαγητό, μαζί ψάχνουν για μικρούς παραγωγούς, στην παρέα τους έχουν και τον Δημήτρη, τον σεφ που καλλιεργεί μόνος τη δική του φάρμα, για να προμηθεύει βιολογικά και νόστιμα τις κουζίνες τους. Δεν το κάνουν θέμα, το θεωρούν αυτονόητο. Όπως αυτονόητη θεωρούν και την casual άποψη για το fine dining. Ακόμη και η εμφάνισή τους στην κουζίνα, είναι μια δήλωση. Όχι πια στολές, όχι πια στημένες εμφανίσεις. Μπορεί και να τους περάσεις για δεινούς snow boarders, skaters ή απλά φυσιολάτρες που το μέλλον τους το ονειρεύονται στην εξοχή, σε μια δική τους φάρμα. Σεφ όπως τους αγαπά το Chef’s table του Neftlix, που άμα μας έκανε την τιμή να κοιτάξει κατά τη μεριά μας, είμαι σίγουρη ότι σε αυτούς θα προτιμούσε να αφιερωθεί. Μιλώ στον πληθυντικό, γιατί είμαι βέβαιη πως θα δούμε πολλά από τα δυο αδέλφια στην αθηναϊκή μας σκηνή. Περνώ στον… ενικό του Κωνσταντίνου, ο οποίος φέρνει στο τραπέζι το ψωμί με το δικό του προζύμι που μόλις βγήκε από το φούρνο, με βούτυρο που έχει αφρατέψει με κεφίρ που φτιάχνει μόνος του και μια γενναία ελληνική σαλάτα με λογής χρώματα ντοματίνια, χαρούπι, φρέσκο κρεμμυδάκι, πιπεριά, κάπαρη και κρητική γαλομυζήθρα.
Τα ceviche δεν τα πολυσυμπαθώ και, επίσης, τα έχω βαρεθεί. Αυτό όμως, με τη φρέσκια σφυρίδα, το αβοκάντο, το μάνγκο και το ντρέσινγκ γαρίδας με ζωμό ψαριού είμαι πρόθυμη να το ερωτευτώ. Εξίσου ωραίο και το μοσχαρίσιο καρπάτσο του με παλαιωμένη γραβιέρα Νάξου, το λάιμ και τις δικές του πίκλες που του δίνουν μια γλύκα και μια οξύτητα μαζί. Αν και από όλα τα «ωμά», προσωπικά ξετρελάθηκα με αυτό το πρωτότυπο καρπάτσο παντζαριού, με την ελαφρότατα φραουλένια βινεγκρέτ, την κρέμα από σολομό γκράβλαξ σε συνετή ποσότητα και τα καραμελωμένα καρύδια. Αξέχαστο πιάτο και τα μανιτάρια, που σοτάρονται με σάκε και μιρίν αλλά και φουντούκι, που δεν φαντάζεσαι πόσο τους ταιριάζει.
Η τερίνα πατάτας με γραβιέρα Νάξου είναι μια λαχταριστή τούρτα πατάτας, και συνεχίζοντας στο πατατο-μοτίβο, δοκιμάσαμε και την πατατοσαλάτα με μπουκίτσες από τατάκι φρέσκου τόνου, μια άλλη πρωτότυπη, βελούδινη και κρεμώδης εκδοχή για την πατατοσαλάτα. Τα τέλεια, σπιτικά νιόκι με κρέμα τυριών, σπανάκι και μαρμελάδα λεμόνι είναι το μεγάλο σουξέ του Κωνσταντίνου αλλά και τα ταλιολίνι με κολοκυθάκι, δυόσμο, κουκουνάρι, παρμεζάνα έχουν ένα λάιμ που τα πηγαίνει κατευθείαν στον παράδεισο. Το cacio pepe με την κρέμα γραβιέρας, επίσης διαφορετικό, με ένα ολόδροσο pico de gallo να σε ταξιδεύει κατευθείαν όχι στο μεξικάνικο αλλά στο ελληνικό καλοκαίρι. Τα μοσχαρίσια μάγουλα με πουρέ και ψητό καρότο, επίσης δεν μοιάζουν με όσα έχεις δοκιμάσει και νομίζω ότι αυτό το παιχνίδι πολύ το διασκεδάζει ο Κωνσταντίνος, που πιάνεται από έναν κλασικό τίτλο για να σου προσφέρει τελικά κάτι εντελώς δικό του, νοστιμότερο από το κλασικό και πολυφορεμένο. Γλυκά πέρασαν αρκετά από το τραπέζι, θα μείνω στην τόσο δροσερή κρέμα γιαουρτιού με καραμελωμένο πεκάν και στο συγκλονιστικό προφιτερόλ με τα μεγάλα σου και την fior di latte.
Περάσαμε νόστιμα, γλεντζέδικα, λαϊκά και απολύτως γκουρμέ και σε αυτό βοήθησε πολύ και ο κύριος Αρίστος Βασιλόπουλος, παλιός γνώριμος από το πάλαι-ποτέ Αριστερά-Δεξιά, με αυτό το ανεπιτήδευτο σέρβις και τα συγκλονιστικά κρασιά που μας σέρβιρε. Οπωσδήποτε να σας μιλήσω για την άψογη λίστα των γαλλικών κρασιών αλλά και τις τιμές τους. Απρόσμενα φιλικές για «μεγάλες» ετικέτες.
Να σας ενημερώσω ότι κάθε Τρίτη εμφανίζεται ο Αργύρης Ραψομανίκης και την Πέμπτη ο Μπάμπης Λιβιεράτος που και οι δυο τους, κάνουν μεγάλο χαμό!
Σε έναν χώρο με ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα και ξεκάθαρη αγάπη για το καλό κρασί και το φαγητό, η κουζίνα παίζει με τις εποχές, τις ελληνικές γεύσεις και τις διεθνείς αναφορές
16°
