Ράντικαλ: το νέο εστιατόριο της Κυψέλης είναι πολύ νόστιμο
Το Ράντικαλ ζει μόλις τον πρώτο του μήνα στον πεζόδρομο της Αγίας Ζώνης, αλλά έχεις την έντονη αίσθηση ότι ήταν από πάντα εκεί. Στα τραπέζια του (γεμάτα όλα), γνωστοί συναντιούνται έκπληκτοι –«κι εσύ εδώ;»-, περαστικοί σταματούν και μπαίνουν για να πουν ένα γεια στο νέο στέκι της γειτονιάς τους. Η μεγάλη έκπληξη σε περιμένει μόλις σπρώξεις τη γυάλινη πόρτα. Το Ράντικαλ είναι εστιατόριο, ένα όμορφο, κομψό εστιατόριο, αλλά από τα ηχεία του παίζει punk και rock, ακόμη και Iron Maiden, γιατί όχι;
Ράντικαλ, το νέο εστιατόριο της Κυψέλης στον πεζόδρομο της Αγίας Ζώνης
Φωτογραφία: Νίκος Μαλιακός
Φωτογραφία: Νίκος Μαλιακός
«Ναι, σωστά το μάντεψες: Αν δεν ήμασταν εστιατόριο, θα ήμασταν bar», λέει ο σεφ Χρήστος Τσακίρης που μαζί με τον Δημήτρη Καραδέμητρο (Abstract) άνοιξαν αυτή τη νόστιμη γωνιά. «Παίζουμε εναλλακτική μουσική από τα 90s και το 2000, post punk, IDM minimal, όλα τα rock των 90s -τύπου Pearl Jam- είναι στα αυτιά μας. Πώς να στο πω; Ήθελα να κάνω ένα εστιατόριο να μαγειρεύω κατσικάκι και να ακούμε punk!»
Δημήτρης Καραδέμητρος (αριστερά) και Χρήστος Τσακίρης (δεξιά)/ Φωτογραφία: Νίκος Μαλιακός
Ο Χρήστος πέρασε από γνωστά, «καλά» εστιατόρια των Αθηνών (και όχι μόνο), στη συνέχεια άνοιξε δημοφιλή street food στέκια (Beastie Burgers, Chickeneros), και να τος τώρα να μαγειρεύει στην Κυψέλη μια καπνιστή μελιτζάνα (με κρέμα πιπεριάς Φλωρίνης, φέτα, λάδι σκόρδου, γιαούρτι, μυρωδικά, τζίντζερ, τηγανητή κινόα), που δεν έχω φάει ωραιότερη. Λέει και πάλι ο ίδιος: «Δεν μαγειρεύω μια κουζίνα, μαγειρεύω με τεχνικές που έχω μάθει και προσπαθώ να τις μπλέξω, αλλά αν το σκεφτείς κατσαρολάδικο είμαστε! Άσε που έχω και μεγάλη αδυναμία στα λαχανικά, τα όσπρια και τις σάλτσες… Αυτό που ήθελα εγώ ήταν ένα μαγαζί προσιτό, που να σερβίρει λίγο πιο γαστρονομικά πιάτα. Πάνω απ’ όλα όμως ήθελα να είναι νόστιμο». Και είναι πολύ.
Παρότι ο Χρήστος δεν δίνει μια συγκεκριμένη ταυτότητα στη μαγειρική του, το μενού του είναι γεμάτο ωραία ελληνικά προϊόντα και πιάτα που εύκολα σε ταξιδεύουν σε μια παιδική λιχουδιάρικη ανάμνηση. Ένα τέτοιο είναι το σιγομαγειρεμένο μοσχαράκι με κριθαράκι, σάλτσα σαγανάκι, γαλένι και λαχανικά, αλλά και το κατσικάκι με χόρτα, αυγολέμονο, ντομάτα κονφί, λάδι μαϊντανού και μυρωδικά. Κι αν το κοτόπουλο με ρεβίθια (εξαιρετικό!) έχει chorizo, η σφέλα και το λεμόνι του δίνουν μια γεύση βαθιά ελληνική (και πεντανόστιμη). Συστήνω, επίσης ολόθερμα, την κρέμα σελινόριζας, baby μπρόκολο, μανιτάρια enoki, βινεγκρέτ σκόρδου και λάδι πράσου, όπως και το κουνουπίδι με σος ταρτάρ, καπνιστό γιαούρτι, πατάτα, λάδι σχοινόπρασου, λάδι πάπρικας και καβουρδισμένο αμύγδαλο. Για το τέλος έχει… κουρκουμπίνια! Κάτι μαγικά κουρκουμπίνια με μια υπέροχη κρέμα ανθότυρο, καραμελωμένο καρύδι, μοσχολέμονο και λάδι βασιλικού – δεν έμεινε ούτε το τρίμμα από το καρύδι.
Η μαγειρική ομάδα του Ράντικαλ/ Φωτογραφία: Νίκος Μαλιακός
Γενικώς, ό,τι και αν δοκίμασα ήταν ξεχωριστό και νόστιμο πολύ. Αλλά όταν επαινώ τον Χρήστο για τις ιδέες και το μαγειρικό του χέρι, εκείνος λέει: «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου μεγάλο μάγειρα, αν η μαγειρική έχει 100 σκαλιά εγώ έχω ανέβει το ένα. Για αυτό και έχω μάθει να μην έχω μαγειρική υπεροψία και να ακούω το κάθε σχόλιο». Αυτοί οι μάγειρες, οι ταπεινοί και καθόλου φαντασμένοι, οι μάγειρες που ακούν και δεν τα ξέρουν όλα, είναι και οι καλύτεροι.
Κουνουπίδι με σος ταρτάρ, καπνιστό γιαούρτι, πατάτα, λάδι σχοινόπρασου, λάδι πάπρικας και καβουρδισμένο αμύγδαλο
Υ.Γ. Για συνοδεία, θα βρείτε κρασιά σε καλές τιμές, μπίρες και τσίπουρο. Μία παρέα τεσσάρων ατόμων, έχοντας πάρει τον μισό κατάλογο, κρασί και μπίρες, πληρώσαμε €39/άτομο (μαζί με φιλοδώρημα). Για τη γεύση, την αψεγάδιαστη εξυπηρέτηση και τη σημερινή εποχή, το βρίσκω τίμιο.
Σε έναν χώρο με ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα και ξεκάθαρη αγάπη για το καλό κρασί και το φαγητό, η κουζίνα παίζει με τις εποχές, τις ελληνικές γεύσεις και τις διεθνείς αναφορές
23°
