Ατσάλι, καουτσούκ και φαντασία: Η αυτοκίνηση ως έμπνευση για Τέχνη
Oι καλλιτέχνες συχνά εμπνέονται από ό,τι έχουν γύρω τους και, ακόμα πιο συχνά, απ’ ό,τι έχουν μέσα τους. Είτε επιλέγουν να αποτυπώσουν τον εσωτερικό τους κόσμο σε ένα αντικείμενο ρεαλιστικό, κάτι υπάρχον, είτε προτιμάνε να δημιουργήσουν κάτι που αψηφά όσα ξέρουμε για τον κόσμο μας, το αποτέλεσμα είναι πάντα κάτι ανθρώπινο, αφηρημένο ή μη. Ακόμα και τα τέρατα, άλλωστε, φτιαγμένα από τη φαντασία μας είναι, μερικές φορές όμως τα βρίσκουμε και στην πραγματικότητα.
Δύο καλλιτέχνες που φαίνεται να έχουν επηρεαστεί ή εμπνευστεί από την αυτοκίνηση είναι ο Αμερικανός Τζόρνταν Γκρίσκα και ο Βέλγος Γουίμ Ντελβόγιε. Ο Τζόρνταν Γκρίσκα με έδρα το Μπρούκλιν, μετακόμισε στη Φιλαδέλφια των ΗΠΑ το 2012 και το 2016 δημιούργησε το έργο του «Wreck» το οποίο βασίζεται σε ένα μοντέλο ενός πολυτελούς sedan που δημιουργήθηκε από υπολογιστή, τροποποιήθηκε ώστε να μοιάζει σαν να έχει εμπλακεί σε ένα ατύχημα με αποτέλεσμα τον θάνατο κάποιου. Λαμβάνοντας ένα τρισδιάστατο μοντέλο της Mercedes Benz S550 και αφού το δούλεψε με ψηφιακό λογισμικό, ο Γκρίσκα κατάφερε με επιτυχία να μεταφράσει το πολυτελές αυτοκίνητο σε ένα ασύνδετο έργο τέχνης, χωρίς να χάσει την ομοιότητα με το αυτοκίνητο στο οποίο βασίστηκε.
Κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ανακλαστικό ανοξείδωτο ατσάλι, το έργο, το οποίο αποτελείται από σχεδόν 12.000 μεμονωμένα μέρη, έχει στόχο να αναδείξει τόσο την πολυτέλεια όσο και τη θνητότητα από μια απομακρυσμένη οπτική γωνία. Κατά την έρευνά του για το έργο, ο Γκρίσκα είχε ως αναφορά έμπνευσης επίσης τις έγχρωμες μεταξοτυπίες «αυτοκινητιστικού ατυχήματος» του Άντι Γουόρχολ. Με το έργο του επιδιώκει να αντικατοπτρίσει την ακμή της σημερινής αυτοκινητοβιομηχανίας, χρησιμοποιώντας ψηφιακή τεχνολογία και σχολαστική χειροτεχνία για να ανατρέψει τόσο τα ουτοπικά όνειρα όσο και την πραγματικότητα.
Καουτσούκ Η έκθεση «Design Milk» παρουσίασε τα σκαλιστά ελαστικά του Βέλγου καλλιτέχνη Γουίμ Ντελβόγιε, λίγα χρόνια πριν, το 2012. Τα ελαστικά αυτά έχουν το αρχικό κυκλικό τους σχήμα, αλλά αποκτούν την εμφάνιση χυτού μετάλλου ή σκαλιστού ξύλου. Το εύκαμπτο λάστιχο φαίνεται στερεωμένο και ανθεκτικό, ωστόσο οι δαντελωτές μεταμορφώσεις του Γουίμ Ντελβόγιε δίνουν στο υλικό μια λάμψη που υποδηλώνει ότι είναι κατασκευασμένο από ένα πιο ανθεκτικό και συμπαγές υλικό. Σμιλεύοντας προσεκτικά το λάστιχο κάθε ελαστικού, ο Γουίμ Ντελβόγιε αφαιρεί διαβαθμισμένα τμήματα της επιφάνειας του υλικού, δημιουργώντας μια απίστευτη σειρά διακοσμητικών ανάγλυφων.
Λίγα χρόνια αργότερα, σε μια νέα του έκθεση που παρουσιάστηκε στην Galerie Perrotin στη Νέα Υόρκη, το κεντρικό κομμάτι της έκθεσης ήταν το πραγματικό αγωνιστικό αυτοκίνητο Maserati 450S της δεκαετίας του 1950, το οποίο είχε χαραχθεί περίτεχνα στο χέρι από Ιρανούς τεχνίτες που προσέλαβε ο Γουίμ Ντελβόγιε.
Μέταλλο Ένα τρίτο του έργο, εμπνευσμένο από το σύμπαν της αυτοκίνησης, είναι ένα φορτηγό Mercedes με τον τίτλο «Twisted Cement Truck». Με ύψος σχεδόν 3,5 μέτρα και μέρος μιας μεγαλύτερης σειράς με τον τίτλο «Gothic Works», το φορτηγό χαρακτηρίζεται από γοτθικά αρχιτεκτονικά στοιχεία, φαίνεται να είναι αποδομημένο και διαστρεβλωμένο – κρέμεται από τη «μύτη» του. Κατασκευάστηκε από εκατοντάδες κομμάτια από ανοξείδωτο ατσάλι, κομμένα με λέιζερ, ενώ ο σχεδιασμός και η κατασκευή του από μια ομάδα εργαστών χρειάστηκαν πάνω από έναν χρόνο για να ολοκληροθούν.
Τα γλυπτά είναι μια διαφορετική μορφή τέχνης, πρόκειται μια δημιουργίες τρισδιάστατες και υπάρχει τεράστια ποικιλομορφία στα υλικά που χρησιμοποιούνται. Παλαιότερα τα υλικά ήταν πιο γήινα –μάρμαρο, πέτρα, πηλός και αργότερα μέταλλο–, στις μέρες μας οι επιλογές υλικού είναι πολυάριθμες και οι συνδυασμοί αμέτρητοι. Ανάλογα με τη διάθεση, την ψυχοσύνθεση, το μήνυμα που θέλει να αποδώσει ή να περάσει ο καθένας, το ταβάνι της υλοποίησης έχει να κάνει μόνο με τα όρια της φαντασίας του κάθε δημιουργού. Βλέποντας κάποια από αυτά τα γλυπτά, συνειδητοποιούμε ότι κάποιοι καλλιτέχνες δεν έχουν όρια.
17°
