Η Ημέρα της Γυναίκας μου

Είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος. Γενικά στη ζωή όλοι μας πορευόμαστε με την τύχη —θέλω να πω, ο καθένας μας προσωπικά, όχι οι λαοί, τα έθνη, τα κράτη: εδώ θέλει να χυθεί αίμα, κρουνηδόν, και πράγματι χύνεται και θα χύνεται—, είμαστε άθυρμα των διαθέσεων της στιγμής, μιας τυφλής, κουφής, χωρίς συναισθήματα στιγμής: ό,τι και να κάνουμε, όση ελεύθερη βούληση και να επενδύσουμε, ό,τι και να μας φαίνεται πως τάχα και πως δήθεν περνά από το χέρι μας —ανοησίες δηλαδή—, όλα τελικά στηρίζονται στην τύχη, σε ζαριές που φέρνει ανά πάσα ώρα και στιγμή η τύχη, χωρίς καν να κοιτάει τα ζάρια, χωρίς να νοιάζεται ούτε τόσο δα, λέγοντας —αν μπορείς να καταλάβεις πώς κινούνται τα χείλη της—, «Στ’ αλήθεια δεν με μέλλει». Κι εγώ είμαι τόσο τυχερός άνθρωπος που έπεσα πάνω στην Κίκα.

Έχω ξαναπεί τι είναι και τι κάνει (είναι πολλά πράγματα και κάνει πολλά πράγματα, σε ένα σωρό πεδία και πάντα στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο), όπως επίσης έχω ξαναπεί πως, χάρη στην Κίκα και μόνο μπορώ και κάνω ό,τι λαχταράω αυτά τα τελευταία δέκα-έντεκα χρόνια. (Για να ζεις από το γράψιμο πρέπει να είσαι ή πάρα πολύ καλός, ή πάρα πολύ καλά συνδεδεμένος με χι-ψι κύκλους, ή να έχεις την Κίκα για γυναίκα). Απλώς τώρα θέλω να πω εδώ δημόσια πως κάθε μέρα που περνάει νιώθω όλο και πιο φορτικά πως δεν μου αξίζει όλο αυτό. Παραείναι πολύ. Εξ ου και προσπαθώ (όχι όμως όσο πρέπει — ποτέ όσο πρέπει, γιατί πάντα βέβαια πρέπει περισσότερο) να κάνω όλο κάτι κάπως καλύτερα, να προσθέτω όλο κάτι λίγο παραπάνω, να δουλεύω μια στάλα ακόμα κι άλλο σ’ αυτά τα μικροπράγματα που καταπιάνομαι. Κάπως έτσι. Μα και πάλι, ό,τι και να κάνω, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι πολύ —τα ’παμε—, δεν φτάνει για να φέρει μια κάποια ισορροπία στα πράγματα. Ούτε πρόκειται να φτάσει ποτέ. Αυτά τα ξέρω καλά, είμαι ειδικός.

Γι’ αυτό λέω και ξαναλέω: είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος. Και είναι, όπως και να το δεις, πολύ καλό αυτό. Το απολαμβάνω. Και, πού και πού, παριστάνω πως μου αξίζει. Κι ας ξέρω καλά πως, μπα, όχι. Παιδιά είμαστε τώρα;