Όχι άλλα διαφημιστικά έντυπα!

Δεν ξέρω ποιος διαβάζει πια διαφημιστικά έντυπα. Υποθέτω κανείς. Καναδυό δεκαετίες πίσω, όλοι είχαμε στο μπολ με τα μήλα και τα πορτοκάλια, ή μέσα στο συρτάρι με τα «διάφορα», και ένα μάτσο με καταλόγους από σουβλατζίδικα και πιτσαρίες, που τα ανανεώναμε πού και πού. Σήμερα, ούτε ένας –ο πιο πεινασμένος– δεν ψάχνει να δει πόσο κάνει το σουβλάκι σε έναν κατάλογο από σουβλατζίδικο. Όλοι παραγγέλνουν από τα app. Ή πάνε επιτόπου και καταβροχθίζουν ένα διπλόπιτο.

Παρά ταύτα, μια φορά την εβδομάδα θα δεις πεταμένα στην είσοδο της πολυκατοικίας σου καμιά δεκαπενταριά καταλόγους από σουβλατζίδικα. Από πιτσαρίες. Από σουσάδικα. Από βιοτεχνίες επίπλων. Από το σούπερ. Από τα πάντα. Πόσοι σκύβουν και τα μαζεύουν από κάτω, ή παίρνουν έστω ΕΝΑ, αυτό που και καλά τούς αναλογεί, για να δουν τι έκπτωση έχει μέχρι την Πέμπτη η φέτα; ΚΑΝΕΙΣ. Ούτε γέροι, ούτε νέοι, ούτε παιδιά, ούτε οι απ’ ανάμεσα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να ενημερώνεται για προϊόντα, τιμές, εκπτώσεις και τα συναφή από τα γυαλιστερά, υπερκίτς διαφημιστικά φυλλάδια που κάποιοι (φευ: πολλοί) εξακολουθούν να τυπώνουν.

Και γιατί με πειράζει εμένα αυτό;

Για τον εξής έναν λόγο: γιατί αυτοί οι δεκαπέντε κατάλογοι από τα σουβλατζίδικα, και οι άλλοι δεκαπέντε από τις πιτσαρίες, και από τα σουσάδικα, και από τις βιοτεχνίες επίπλων, και από το σούπερ, και από όλα τα άλλα, σύνολο καναδυό εκατοντάδες ανά πολυκατοικία την εβδομάδα, δεν θα αναληφθούν στους ουρανούς, ούτε θα γίνουν ποτέ χαρτόνι συσκευασίας στο εργοστάσιο που φτιάχνει χαρτόνια συσκευασίας από ανακυκλωμένο χαρτί. Όχι. Ένα γλυκούλικο παιδάκι (συνήθως, αλλά όχι πάντα) κάποια στιγμή θα τα κλοτσήσει, και θα βρεθούν όλα μαζί, μερικά εκατομμύρια φυλλάδια συνολικά, στο πεζοδρόμιο. Μιλάμε για τόνους χαρτί που βρομίζουν τις πόλεις, και μάλιστα για σκουπίδια που ΔΕΝ μαζεύονται με τη σκούπα του οδοκαθαριστή: πρέπει να σκύψει για να τα μαζέψει με τα χέρια του, και να του σπάσει η μέση. Λες και ζούμε στο σύμπαν του Ντίκενς.

Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε χειρότερο. Η κατάσταση είναι πέρα για πέρα βάρβαρη.

Παρατηρώ το γεγονός κάτι χρόνια τώρα, με σιχασιά αλλά και έκπληξη: πώς γίνεται, όταν οι πάντες, ή τέλος πάντων όλοι οι καταναλωτές –ήτοι: αυτοί στους οποίους απευθύνονται τα φυλλάδια!–, είναι όλη μέρα ονλάιν, να θέλουν κάποιοι να τους πουλήσουν προϊόντα μέσω ενός διαφημιστικού εντύπου; Και μάλιστα μια εποχή που το χαρτί είναι πανάκριβο; (Από τον περασμένο Φεβρουάριο, ακριβαίνει μέρα με την ημέρα). Δεν βρίσκω απάντηση σ’ αυτό – και δεν με νοιάζει να δώσω. Αλλά με νοιάζει εντελώς προσωπικά που βλέπω αυτό το άθλιο θέαμα των πεταμένων στο πεζοδρόμιο και στον δρόμο φυλλαδίων, που τα πατούν οι περαστικοί, τα κατουράνε τα σκυλιά, και τα βρέχει η βροχή. Μιλάμε για τριτοκοσμική αθλιότητα.

Έχω μία λύση, για όποιον ενδιαφέρεται: κάντε ό,τι κι εγώ. Με το που φέρουν τα διαφημιστικά στην πολυκατοικία σας, μαζέψτε τα όλα όπως είναι, και πετάξτε τα στον πλησιέστερο μπλε κάδο.

Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Η δικιά μας πολυκατοικία, και το πεζοδρόμιο μπροστά της, είναι τα πιο καθαρά της γειτονιάς. Γιατί αυτό κάνω καιρό τώρα. (Αλλά το κάνω και με τις γειτονικές πολυκατοικίες πλέον, γιατί τα περισσότερα από τα φυλλάδια αυτά ΤΑ ΠΕΤΑΝΕ ΣΤΙΣ ΕΙΣΟΔΟΥΣ, ούτε καν μέσα). Και, guess what: όχι, δεν μας έλειψαν οι πληροφορίες για τα πραγματάκια που πουλάνε αυτοί οι έμποροι. Ξέρουμε τι θέλουμε· κι αν δεν ξέρουμε, ξέρουμε πού να το μάθουμε. Δεν ζούμε στα 90s. Κανείς δεν ζει στα 90s.

* * *

Να ’τανε όμως μόνο τα σουβλατζίδικα, οι πιτσαρίες και τα σουσάδικα; Μακάρι! Πλην, φευ, μπήκαμε σε προεκλογική περίοδο, και ΗΔΗ άρχισαν να πετάνε κάτω από τις εισόδους των πολυκατοικιών προπαγανδιστικά φυλλάδια με φάτσες υποψηφίων.

Και εδώ η λύση είναι μία: ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΣΤΟΝ ΜΠΛΕ ΚΑΔΟ.

Ότι εμείς δεν ξέρουμε τι και ποιον θα ψηφίσουμε, και θα μας το πει ο παγκοσμίως άγνωστος πολιτευτάκος. Θα σε ειδοποιήσουμε.