H γάτα η Φωφώ

Η γάτα η ψιψίνα η Φωφώ είχε φτάσει δεκατεσσάρων ετών στο όμορφο σπίτι με τη σέρα. Κοιμόταν μόνο στα πόδια του παππού και δεν έβγαινε έξω. Ο παππούς ήταν παλαιότερα καπετάνιος και, αφότου βγήκε στη σύνταξη, επίτροπος στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Η ψιψίνα η Φωφώ τον ακολουθούσε στην εκκλησία όπου τον περίμενε ώσπου να τελειώσει η λειτουργία στο κεφαλόσκαλο, και στα ψώνια στην αγορά, όμως τώρα δεν άντεχε να περπατήσει καθώς ο δρόμος ήταν ανηφορικός. Έτρωγε ελάχιστα από τα αποφάγια του σπιτιού, μιας και τότε δεν υπήρχε ξηρά τροφή και υγιεινές συνήθειες για γάτες. Την αγαπούσε τη γάτα του και την περιποιόταν πολύ. Όμως ο παππούς σκεφτόταν ότι ερχόταν και το τέλος (της γάτας και του ίδιου) και μην μπορώντας να το αντιμετωπίσει είχε σκεφτεί άλλο τρόπο.

Προτιμούσε να μην το ζήσει, από το να βιώσει μια μεγάλη απώλεια πριν από τη δική του. Έτσι αψηφώντας συναισθηματισμούς και περιπλοκότητες την έβαλε μέσα στο αυτοκίνητο και οδηγώντας μόνος του έφτασε στη Σταυροπέδα, εκεί που ο δρόμος χώριζε και ένα κλαδί έφευγε για το Κόρθι και ένα άλλο για το λιμάνι του νησιού, το Γαύριο. Τότε, στις αρχές του 1950, το λιμάνι ήταν στη Χώρα και το Γαύριο ήταν ένα απλό χωριουδάκι, ίσως και ο δρόμος να ήταν χωματόδρομος.

Έφτασε λοιπόν στη Σταυροπέδα και έβγαλε τη γάτα του έξω. Εκεί σίγουρα με σφιγμένη την καρδιά άφησε το ζώο, που για κάποιο λόγο το υποψιαζόταν. Έπειτα με βαριά καρδιά και κλείνοντας τα μάτια έκλεισε την πόρτα του αυτοκινήτου και έκανε στροφή προς τη Χώρα. Στον δρόμο δεν ξέρουμε τι σκεφτόταν, όμως καιρός για δεύτερες σκέψεις δεν υπήρχε. Οι παλαιοί άνθρωποι ήταν αποφασιστικοί και σκληροί, σύμφωνα με την ψυχική τους οικονομία.
Εκείνο το απόγευμα ο παππούς ήταν αμίλητος και δεν είχε κέφι για παιχνίδια με τα εγγόνια του και κουβέντες. Πέρασαν οι μέρες και ήταν φαινομενικά σαν να μην έλειπε τίποτα στην καθημερινότητα. Όμως έλειπε. Μέχρι που ακούστηκαν κάποια γρατζουνίσματα στην πόρτα της εισόδου. Μέσα στη νύχτα ο παππούς άνοιξε. Και περνώντας το κεφαλόσκαλο η ψιψίνα η Φωφώ, αφού χαιρέτησε τον παππού για πάντα άφησε την τελευταία της πνοή. 

Είχε κάνει όλη αυτή τη διαδρομή με τα πόδια εκείνη που απέφευγε να συνοδεύσει τον παππού στα ψώνια. Φαίνεται να του κόστισε πολύ αυτό το συμβάν του παππού γιατί έχει περάσει στη συλλογική μνήμη, και ιδιαίτερα την ατομική του εγγονού του Μιχάλη.

Αγάπη μέχρι το τέλος;