Και γιατί να μη συγκρινόμαστε με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία;

Στο προχτεσινό του ιντερνετικό πορτρέτο, ο Αλέκσης μας δήλωσε ενοχλημένος που στους «κρίσιμους δείκτες» από όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης «η Ελλάδα μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία». Πρόκειται για ενόχληση που εκδηλώνεται συχνά πυκνά από πολιτικούς και δημοσιογράφους, οι οποίοι, με ύφος μαντάμ Σουσούς, βρίσκουν φοβερά υποτιμητικό για την Ελλαδάρα μας το να συγκρίνεται με άλλες ταπεινές χώρες των Βαλκανίων.

Η ερώτηση «Μα είναι δυνατόν να συγκρινόμαστε με Ρουμανία και Βουλγαρία;» γίνεται μια καραμέλα που όλο και περισσότερα στόματα πιπιλούν, επειδή ποτέ κανείς δεν έφερε τα αυτιά αντιμέτωπα με την ερώτηση «Και με ποιες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα έπρεπε να συγκρίνεται η Ελλάδα;» ή με την ερώτηση «Τι είναι αυτό που κάνει την Ελλάδα και τους Έλληνες να αξίζουν κάτι καλύτερο από τους Βούλγαρους και τους Ρουμάνους;». Πρόκειται για ερωτήσεις που μπορεί να ενοχλήσουν, αλλά κάποια στιγμή πρέπει επιτέλους ν’ αρχίσουν να ακούγονται, μπας και γίνει κατανοητό ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν είναι ένα δικαίωμα το οποίο κάποιοι περιούσιοι λαοί δικαιούνται περισσότερο από κάποιους άλλους, αλλά αποτέλεσμα. Δεν είναι κάτι που σου προφέρεται με παρακάλια ή με φωνές, αλλά κάτι που κερδίζεις με προσπάθεια και κόπο. Με δουλειά (ναι, ξέρω, δεν είναι και πολύ ευχάριστο).

Η Ελλάδα, σε αντίθεση με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, πριν από 16-17 χρόνια χρεοκόπησε. Έμεινε πανί με πανί. Και δεν θα είχε στον ήλιο μοίρα αν δεν τη διέσωζαν. Δεν χρεοκόπησε εξαιτίας κάποιου φυσικού φαινόμενου, αλλά εξαιτίας αντιλήψεων που κυριάρχησαν στην ελληνική κοινωνία και πολιτικών που εφαρμόστηκαν με τη σύμφωνη γνώμη της πλειονότητας των Ελλήνων. Και εξαιτίας κυρίαρχων αντιλήψεων και νομιμοποιημένων από τη λαϊκή ψήφο πολιτικών είναι που χρειάστηκε όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία μνημόνια για να σταθεί κάπως στα πόδια της. Με ποια χώρα, λοιπόν, θα θέλατε να συγκριθεί;

Μήπως με την Πορτογαλία που ένα μνημόνιο τής ήταν αρκετό, αφού πολίτες και πολιτικοί αποφάσισαν ότι η ώρα που το πλοίο μπάζει νερά δεν είναι η καλύτερη για να βγάλει ο ένας τα μάτια του άλλου; Μήπως με την Ιρλανδία ή την Ισλανδία; Μήπως με το Βέλγιο; Με την Ολλανδία; Με την Ιταλία;… Με ποιες άλλες χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να συγκριθεί μια χώρα στην οποία η ουσιαστική αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων (και άρα ολόκληρης της λειτουργίας του Δημοσίου) είναι ακόμα ένα πολύ βολικό ταμπού; Με ποιες χώρες μπορεί να συγκριθεί μια χώρα στην οποία η επιβολή του νόμου, ακόμα και του σωτήριου για τις ζωές ΚΟΚ, είναι όνειρο θερινής νύχτας; Με ποιες χώρες μπορεί να συγκριθεί η χώρα της οποίας οι μισοί κάτοικοι δηλώνουν οικονομικά ανίκανοι να κάνουν διακοπές αλλά της οποίας η πρωτεύουσα αδειάζει τον Αύγουστο; Με ποιες χώρες να συγκριθεί η ουραγός σε κάθε κατάταξη παραγωγικότητας;

Μέχρι να απαντήσει λοιπόν κάποιος σε αυτές και σε άλλες πολλές αντίστοιχες ερωτήσεις, το μόνο που μπορούμε να λέμε είναι πάλι καλά που, παρά τη χρεοκοπία μας, παρά την αυτοκαταστροφική αντιμετώπισή της και παρά τις προσπάθειες κάποιων συμπατριωτών, είμαστε ακόμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μπορούμε να συγκριθούμε με κάποιες από τις χώρες της. Καταλαβαίνω ότι για τους πρίγκιπες της Ευρώπης αυτή είναι μια δύσκολη παραδοχή, αλλά είναι και απαραίτητη, αν οι πρίγκιπες θέλουν κάποια στιγμή να συγκριθούν και με χώρες εκτός Βαλκανίων. Και μπράβο τους.