Από το νεκροταφείο ιδεών στο νεκροταφείο κομμάτων

Από τις απαντήσεις που δίνουν οι πολίτες στα δεκάδες ερωτήματα των δημοσκόπων, τα βλέμματα των κομματικών επιτελείων μένουν, σχεδόν αποκλειστικά, κολλημένα στην απάντηση που αφορά την πρόθεση ψήφου. Λες και οι άλλες απαντήσεις είναι άσχετες με το κόμμα που έχει αποφασίσει ή σκέφτεται να ψηφίσει ο καθένας ή ότι δεν διαμορφώνουν το πολιτικό κλίμα μέσα στο οποίο καλείται η κοινωνία να κάνει τις επιλογές της ή να αδιαφορήσει απέχοντας από την εκλογική διαδικασία. Το ολοένα και μεγαλύτερο ποσοστό της αποχής απειλεί την αξιοπιστία της δημοκρατίας και υπονομεύει την πολιτική σταθερότητα.

Το ακραίο τοξικό κλίμα που επικρατεί στον δημόσιο λόγο, ειδικά στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, αποτελεί βασικό παράγοντα της απογοήτευσης και της αποστροφής του εκλογικού σώματος από την κάλπη. Η εικόνα των δημοσκοπικών διαγραμμάτων παραμένει - με συγκυριακές διακυμάνσεις - σταθερή. Η Νέα Δημοκρατία, μπαίνοντας στον όγδοο χρόνο της διακυβέρνησής της, εξακολουθεί, παρά τις σοβαρές της απώλειες, να διατηρεί σταθερά σημαντικό προβάδισμα έναντι των κομμάτων της αντιπολίτευσης παρά τα οξυμένα προβλήματα, τις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες και τα διαδοχικά σκάνδαλα που μολύνουν την ατμόσφαιρα.

Ο λόγος δεν είναι άλλος από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να παρουσιάσει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση ώστε να προσελκύσει τους απογοητευμένους από την κυβερνητική πολιτική ψηφοφόρους οι οποίοι εξακολουθούν να δηλώνουν πεισματικά «αναποφάσιστοι». Πρόκειται για τους πολίτες που αισθάνονται την εμπιστοσύνη τους προς την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να έχει κλονιστεί καθώς πολλές από τις διακηρυγμένες μεταρρυθμίσεις, ειδικά σε ότι αφορά το πελατειακό κράτος και τους θεσμούς, παραπέμπονται διαρκώς στις καλένδες.

Το ΠΑΣΟΚ επιμένει να δίνει προτεραιότητα στη σκανδαλοθηρική αντιπαράθεση με την κυβέρνηση αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τον επεξεργασμένο προγραμματικό του λόγο σε μια σειρά καίρια ζητήματα που απασχολούν την καθημερινότητα των πολιτών. Την ίδια στιγμή προτείνει, ως εναλλακτική κυβερνητική λύση, τη συνεργασία με τις δυνάμεις της Αριστεράς με τις οποίες, ειδικά μετά την επίσημη ιδρυτική εξαγγελία του κόμματος Τσίπρα, βρίσκεται σε απόλυτη πολιτική και ιδεολογική σύγκρουση. Παράλληλα, έχει ξεκινήσει ένας ανταγωνισμός για τις μεταγραφές στελεχών τα οποία δημιουργούν εύλογες απορίες και επιφυλάξεις ως προς τον χαρακτήρα της προσδοκώμενης πολιτικής αλλαγής.

Η πολυδιαφημισμένη, από διαφορετικές πλευρές και συμφέροντα, επιστροφή Τσίπρα απέδειξε ότι η ρεβάνς που θέλει να πάρει ο πρώην πρωθυπουργός είναι κυρίως από τους πρώην συντρόφους του που τον υποχρέωσαν σε παραίτηση από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η ρεβάνς από τον Κυριάκο Μητσοτάκη φαίνεται να αναβάλλεται για μια τετραετία εξ ου και η αγωνία του να εμφανιστεί δεύτερος στις δημοσκοπήσεις αφού αυτό είναι που τον ενδιαφέρει. Και αν η διάλυση της «πρώτη φορά Αριστερά» είχε ήδη συντελεστεί πριν από το μεσιανικού χαρακτήρα rebranding του, ο στόχος της κατάκτησης των εδράνων της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν θα κριθεί από τις σημερινές δημοσκοπήσεις αλλά από τις πολιτικές επιδόσεις του στο εναπομένον προεκλογικό διάστημα.

Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσουν και όσοι βιάστηκαν να καταγγείλουν τους δημοσκόπους για τα ευρήματα των ερευνών τους μετά την ανακοίνωση της ίδρυσης των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού βρίσκοντας έτσι ένα εύκολο πρόσχημα για την εικόνα που αποτυπώθηκε σε αυτές. Κυρίως όμως πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι μετρήσεις της κοινής γνώμης αποτυπώνουν την απήχηση των πολιτικών τους θέσεων και προτάσεων στην κοινωνία, όπως διαμορφώνονται μέσα από την ιδεολογική αντιπαράθεση. Όταν υπερισχύουν προσωπικές και κομματικές σκοπιμότητες τότε οι ιδέες ενταφιάζονται και πιάνει «δουλίτσα το νεκροταφείο των κομμάτων» όπως έγκαιρα προειδοποίησε τα αγανακτισμένα στελέχη συνιστώντας τους ψυχραιμία ο Στράτος Φαναράς.