Reinvention: Ο άνθρωπος μπροστά στην αλλαγή

Advertorial

Ο κόσμος αλλάζει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και μαζί με αυτόν καλούμαστε κι εμείς, πολύ συχνά, να αλλάζουμε ρόλους, να αποκτούμε νέες δεξιότητες, να προσαρμοζόμαστε σε ένα περιβάλλον όπου οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. Πώς ο άνθρωπος βιώνει αυτή τη συνθήκη της διαρκούς αλλαγής και πώς μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τον εαυτό μας, χωρίς να χάνουμε την προσωπικότητά μας;

Αναμφίβολα πρόκειται για ερωτήματα που αφορούν όλους μας και τέθηκαν στη συζήτηση που διοργάνωσε η PwC στο Οικονομικό Φόρουμ Δελφών 2006, σε μια εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «The Reinvention: Ο άνθρωπος μπροστά στην αλλαγή».

Την πολύ ενδιαφέρουσα και ζωντανή αυτή συζήτηση συντόνισε η δημοσιογράφος Κατερίνα Παναγοπούλου, με τους ομιλητές, τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη, τον καθηγητή Φιλοσοφίας Θεοφάνη Τάση και τον παιδοψυχίατρο-ψυχοθεραπευτή Δημήτρη Καραγιάννη, να δίνουν απαντήσεις-τροφή για σκέψη.

Οι συμμετέχοντες συμφώνησαν ότι ο σύγχρονος άνθρωπος καλείται όχι απλώς να ακολουθήσει τις εξελίξεις, αλλά να επαναπροσδιορίζει διαρκώς τον εαυτό του, χωρίς όμως να χάνει τον πυρήνα της ταυτότητάς του. Με την έννοια του «reinvention» να αποκτά μια βαθύτερη, υπαρξιακή διάσταση, που δεν αφορά μόνο την επαγγελματική προσαρμογή ή την απόκτηση νέων δεξιοτήτων, αλλά αγγίζει το ίδιο το ερώτημα του ποιοι είμαστε και ποιοι θέλουμε να γίνουμε. Έτσι, σε έναν κόσμο που αλλάζει πριν καν προλάβουμε να τον κατανοήσουμε, η σταθερότητα δεν βρίσκεται πια έξω μας, αλλά πρέπει να οικοδομηθεί εσωτερικά.

Πώς αλλάζουμε χωρίς να χάνουμε τον εαυτό μας;

• Χρήστος Χωμενίδης
  Μην παίρνεις τον εαυτό πολύ σοβαρά, ζήσε το παιχνίδι

Ο συγγραφέας, αποδεχόμενος ότι η πραγματικότητα αλλάζει πιο γρήγορα από όσο μπορούμε να την κατανοήσουμε, πρότεινε να μην παίρνουμε τον εαυτό μας υπερβολικά σοβαρά – ο άνθρωπος υπήρχε πριν από εμάς και θα εξακολουθήσει να υπάρχει και μετά από εμάς. Βλέποντας στο μέλλον, εκτίμησε ότι λόγω τεχνητής νοημοσύνης πολλοί από εμάς θα χάσουν την εργασία τους, με τον κίνδυνο να ζούμε μια ζωή χωρίς νόημα και με τα social media να αποτελούν, σε ορισμένες περιπτώσεις, ένα «υποκατάστατο νοήματος». Η ζωή, ανέφερε, είναι ένα παιχνίδι ρόλων και εμπειριών και σημασία έχουν η απόλαυση, οι εμπειρίες, η ανάπτυξη της προσωπικότητάς μας.

• Θεοφάνης Τάσης
  Διατήρησε την ανθρωπινότητά σου, μη γίνεις μηχανή

Τον κίνδυνο να γίνουμε σαν μηχανές που μετρούν τα πάντα, από τους σφυγμούς μας μέχρι τα καθημερινά μας βήματα, υπογράμμισε ο Θεοφάνης Τάσης. Όπως είπε, ο άνθρωπος δεν έχει προκαθορισμένο σκοπό και πως ο ίδιος θα πρέπει να δημιουργήσει το νόημα της ζωής του. «Αυτό που μετράει δεν είναι το μετρήσιμο» σημείωσε ο καθηγητής, προτρέποντας να μην κυνηγάμε μόνο την αυτοβελτίωση, να συμφιλιωθούμε με την ατέλεια, να είμαστε συμπονετικοί με τους άλλους.

• Δημήτρης Καραγιάννης
  Άλλαξε ουσιαστικά – μέσα από κρίση, σχέση και αυτογνωσία

Η αλλαγή δεν μπορεί να είναι αυτόματη, απαιτεί συνειδητή προσπάθεια και ευθύνη, τόνισε ο Δημήτρης Καραγιάννης. Η βαθιά αλλαγή, είπε, έρχεται μέσα από θετικές εμπειρίες και πρότυπα, αλλά και μέσα από κρίσεις και αποτυχίες. Ένας από τους κινδύνους, ανέφερε, είναι να μετατραπούμε σε ναρκισσιστικές περσόνες, ενώ σε ό,τι αφορά την ενασχόληση με τα social media, υπογράμμισε έναν ακόμα κίνδυνο: να ζούμε για αναγνώριση και όχι για την ουσία. Να διατηρήσουμε, κατέληξε, την έμπνευσή μας και να φροντίσουμε τις σχέσεις μας με τον «σημαντικό άλλο», μέσα από το χτίσιμο ουσιαστικών σχέσεων και το μοίρασμα.

«Reinvention»: Μια δυναμική ισορροπία ανάμεσα στην αλλαγή και τη συνέχεια

Συνοψίζοντας, θα έλεγε κανείς ότι το βασικό μήνυμα της συζήτησης ήταν πως το «reinvention» δεν είναι μια γραμμική διαδικασία βελτίωσης ούτε μια διαρκής ανάγκη να γινόμαστε κάτι διαφορετικό. Είναι μια δυναμική ισορροπία ανάμεσα στην αλλαγή και τη συνέχεια, ανάμεσα στο να εξελισσόμαστε και στο να παραμένουμε πιστοί σε αυτό που βαθιά είμαστε. Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε καλύτεροι με όρους τελειότητας, αλλά να συμφιλιωθούμε με την ατέλειά μας, να διατηρήσουμε την ανθρωπιά μας και να συνεχίσουμε να αναζητούμε νόημα μέσα σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται. Σε έναν τέτοιο κόσμο, η μεγαλύτερη πρόκληση -και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη ευκαιρία- είναι να μάθουμε να αλλάζουμε χωρίς να «χανόμαστε» μέσα σε αυτή τη διαδικασία.