Παραιτήθηκε ο Αντώνης Σαουλίδης από το ΠΑΣΟΚ: «Η σημερινή ηγεσία δεν μπορεί να εμπνεύσει την πολιτική αλλαγή»
Την παραίτησή του από μέλος του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε το πρωί της Μεγάλης Τρίτης ο Αντώνης Σαουλίδης, ο οποίος μέχρι πριν το πρόσφατο συνέδριο ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Συμβουλίου του κόμματος.
Στην επιστολή του γράφει ότι υποβάλει παραίτηση «όχι από αδυναμία αλλά από συνέπεια» αφήνοντας αιχμές για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη. Όπως γράφει «η σημερινή ηγεσία έχει επιλέξει έναν δρόμο που δεν μου επιτρέπει να παραμείνω σιωπηλός χωρίς να αναιρέσω όσα υπηρέτησα» ενώ σε άλλο σημείο της επιστολής του αναφέρει «δυστυχώς, το Κίνημά μας έχει εγκλωβιστεί σε μια λειτουργία που δεν ανέχεται την καθαρή άποψη, την πρόταση διαφορετικής στρατηγικής και τις καθαρές κουβέντες» καταγγέλλοντας «πρακτικές που περιορίζουν και τελικά ακυρώνουν τον εσωκομματικό πλούτο και πλουραλισμό».
Ειδικά, δε, για την ηγεσία γράφει ότι «αντιμετωπίζει το νέο με φόβο και τη διαφωνία ως απειλή» και άρα «δεν μπορεί να εμπνεύσει αλλαγή, ούτε να οδηγήσει σε πολιτική ανατροπή».
Υπενθυμίζεται ότι λίγο πριν την έναρξη του πρόσφατου συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, ο κ. Σαουλίδης είχε ενημερωθεί ότι δεν περιλαμβανόταν στους αριστίνδην συνέδρους, παρά το γεγονός ότι ήταν μέλος της απερχόμενης Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Συμβουλίου.
Όλη η επιστολή παραίτησης από το ΠΑΣΟΚ του Αντώνη Σαουλίδη
Προς τα μέλη, τους φίλους και την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ,
Υπάρχουν αποφάσεις που δεν υπαγορεύονται μόνο από τη λογική, αλλά από τη διαδρομή μιας ολόκληρης ζωής. Για μένα, το ΠΑΣΟΚ δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας πολιτικός φορέας· υπήρξε χώρος αναφοράς, συμμετοχής και διαμόρφωσης της πολιτικής ταυτότητας μου. Από τα πρώτα μου βήματα, στους δρόμους και στις οργανώσεις, πορεύτηκα με τις αξίες μιας παράταξης που δίδαξε ότι πρώτα αφουγκράζεσαι την κοινωνία και έπειτα της απευθύνεσαι.
Σήμερα, με βαθιά συγκίνηση αλλά και πλήρη συνείδηση της ευθύνης μου, καταθέτω την παραίτησή μου από μέλος του ΠΑΣΟΚ. Δεν απολογούμαι. Η διαδρομή μου είναι δημόσια και η προσφορά μου έχει κριθεί στην πράξη -στις λαϊκές γειτονιές, εκεί όπου η πολιτική συναντά την καθημερινότητα και την επιβίωση.
Μεγάλωσα με ένα ΠΑ.ΣΟ.Κ. μεγάλο, ανοιχτό και πλειοψηφικό. Από τα φοιτητικά μου χρόνια έως την επαγγελματική μου πορεία, από τα πρώτα μου βήματα μέχρι τη στιγμή που έγινα πατέρας, ήμουν παρών. Παρέμεινα στις γραμμές του όταν η αποχώρηση ήταν η εύκολη επιλογή. Και όχι μόνο έμεινα· έδωσα τις πιο δύσκολες μάχες της περιόδου της κρίσης από την πρώτη γραμμή.
Σήμερα, όμως, αποχωρώ. Όχι από αδυναμία, αλλά από συνέπεια. Η σημερινή ηγεσία έχει επιλέξει έναν δρόμο που δεν μου επιτρέπει να παραμείνω σιωπηλός χωρίς να αναιρέσω όσα υπηρέτησα. Όσοι με γνωρίζουν, μπορούν να αντιληφθούν το βάρος αυτής της απόφασης στη συνείδηση αλλά πρωτίστως στην καρδιά μου. Είναι ίσως εύκολο να αποχωρείς από μια δουλειά ή από έναν κοινωνικό κύκλο. Είναι σίγουρα πολύ πιο δύσκολο να φεύγεις από το σπίτι σου.
Δυστυχώς, το Κίνημά μας έχει εγκλωβιστεί σε μια λειτουργία που δεν ανέχεται την καθαρή άποψη, την πρόταση διαφορετικής στρατηγικής και τις καθαρές κουβέντες. Αντί για μια διάταξη δυνάμεων που θα αξιοποιεί όλες τις δυνάμεις για να γίνει το ΠΑΣΟΚ ξανά κόμμα ελπίδας και προοπτικής για την ελληνική κοινωνία, κυριαρχούν πρακτικές που περιορίζουν και τελικά ακυρώνουν τον εσωκομματικό πλούτο και πλουραλισμό.
Μια ηγεσία που αντιμετωπίζει το νέο με φόβο και τη διαφωνία ως απειλή δεν μπορεί να εμπνεύσει αλλαγή, ούτε να οδηγήσει σε πολιτική ανατροπή.
Ο κόσμος μας δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου
Η αγωνία μου ήταν και παραμένει η Παράταξη — και για μένα Παράταξη σημαίνει οι άνθρωποί της. Αυτοί που ο ιδρυτής μας, Ανδρέας Παπανδρέου, ονόμασε «μη προνομιούχους».
* Είναι ο κόσμος της Δυτικής Θεσσαλονίκης – εκεί που μεγάλωσα, ζω και μεγαλώνω τη δική μου οικογένειά.
* Είναι τα μεσαία στρώματα που πιέζονται καθημερινά από τις πολιτικές της ΝΔ που διευρύνουν τις ανισότητες∙ οι γειτονιές της Θεσσαλονίκης που μένουν πίσω, εγκλωβισμένες σε μια διαρκή υστέρηση.
* Είναι οι άνθρωποι που δεν είναι «βολεμένοι» και δεν έχουν την πολυτέλεια της αναμονής∙ που δεν μπορούν να περιμένουν πότε και αν θα ωριμάσουν οι συνθήκες σε βάθος τετραετιών.
* Είναι όλοι εκείνοι που αξιώνουν μια άλλη Ελλάδα: μια χώρα που δεν τους αφήνει στο περιθώριο, αλλά τους συμπεριλαμβάνει ισότιμα.
Αυτοί οι άνθρωποι μετρούν την επιβίωση μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα. Γι’ αυτό δεν έχουμε το περιθώριο της αδράνειας απέναντι στον ιστορικό και πολιτικό χρόνο. Η κοινωνία δοκιμάζεται σήμερα, και ένα ΠΑ.ΣΟ.Κ χωρίς προωθητική δυναμική, χωρίς τολμηρό σχέδιο εξουσίας, περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου.
Δεν εγκαταλείπω τις ιδέες και τις αξίες μας. Αποχωρώ από έναν μηχανισμό που έπαψε να τις υπηρετεί.
Σε όλους εσάς, λοιπόν, που πορευτήκαμε μαζί για δεκαετίες, στους φίλους και στους συναγωνιστές μου, θέλω να δώσω μια υπόσχεση: Θα ξαναβρεθούμε. Είναι βέβαιο, γιατί ανήκουμε στην ίδια παράταξη των ανθρώπων που σε κάθε γενιά βρισκόμαστε στην ίδια όχθη της ιστορίας. Δεν χωριζόμαστε. Υπηρετούμε τον ίδιο προορισμό. Εγώ επιλέγω να συνεχίσω το ταξίδι χωρίς τους περιορισμούς ενός χώρου που σήμερα δεν αντέχει την αλήθεια.
Παραμένω πολιτικά ενεργός με την ψυχή μου αγκυροβολημένη στις γειτονιές μας και τη δέσμευσή μου για μια δίκαιη κοινωνία πιο ισχυρή από ποτέ.
