Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει τη στάση του Τραμπ απέναντι στους θεσμούς και το ΝΑΤΟ, τον διχασμό των ΗΠΑ και την ανάδειξή του στον μεγαλύτερο εχθρό της Δύσης.
Δεν ξέρω τι είχε στο μυαλό του ο Μαυρουδής ο Βορίδης όταν την επομένη της αρπαγής του Μαδούρο έγραφε: «Στον δυτικό κόσμο υπάρχει ένας ηγέτης που υπερασπίζεται έμπρακτα τα συμφέροντα του δυτικού ημισφαιρίου». Δεν ξέρω αν έγραψε για «δυτικό ημισφαίριο» υπολογίζοντας ότι δεν περιλαμβάνει την Ευρώπη ή αν ήθελε να μιλήσει για τη «Δύση» όχι ως γεωγραφική αλλά ως πολιτική, πολιτιστική και γεωστρατηγική έννοια. Αν ήθελε το πρώτο, το λάθος του είναι μικρό (αλλά παρόλα αυτά λάθος). Αν ήθελε το δεύτερο, τότε ίσως θα πρέπει να σβήσει την ανάρτησή του. Όπως θα πρέπει να αναθεωρήσουν και όσοι επιπόλαιοι φιλοδυτικοί πανηγύρισαν την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποδεικνύεται ο μεγαλύτερος εχθρός της Δύσης.
Για αρχή, ο άνθρωπος εκπροσωπεί όλα όσα είναι αντίθετα με αυτό που ονομάζουμε «δυτικές αξίες». Απεχθάνεται τη δημοκρατία, αμφισβητεί την επιστήμη, αδιαφορεί για τη νομιμότητα και διοικεί τη χώρα του σαν διεφθαρμένος ολιγάρχης (για να πάρετε μια ιδέα του πώς αντιλαμβάνεται ο Ντόναλντ Τραμπ την εξουσία, αρκεί να μάθετε ότι έχει φροντίσει να βγάζει λεφτά ακόμα κι όταν παίζει γκολφ, αφού το γήπεδο είναι δικό του και τα χρήματα για το κλείσιμο του γηπέδου καταβάλλονται από το αμερικανικό δημόσιο).
Ο Τραμπ ρίχνει αλάτι στις πληγές και μετατρέπει τη χώρα αναφοράς της Δύσης σε ένα κράτος που προκαλεί γέλιο με το επίπεδο των αρχόντων του και οίκτο με τον διχασμό του
Η ζημιά που κάνει στον αμερικανικό κοινωνικό ιστό είναι πιθανότατα μη αναστρέψιμη και η ριζοσπαστικοποίηση στην οποία οδηγεί τους αντιπάλους δεν προεξοφλεί τίποτα καλό, ακόμα και στην περίπτωση που κάποιος από το αντίπαλο στρατόπεδο τον διαδεχθεί. Προφανώς η αμερικανική κοινωνία για να τον εκλέξει πρόεδρο ήταν ήδη τραυματισμένη, αλλά ο Τραμπ με τη συμπεριφορά του ρίχνει αλάτι στις πληγές και μετατρέπει τη χώρα αναφοράς της Δύσης σε ένα κράτος που προκαλεί γέλιο με το επίπεδο των αρχόντων του και οίκτο με τον διχασμό του. Τίποτα από αυτά, βέβαια, δεν συγκρίνεται με τον τρόμο που προκαλεί η ασυναρτησία της εξωτερικής του πολιτικής.
Ακόμα και η απαγωγή του δικτάτορα Μαδούρο, την οποία κάποιοι αφελείς (είναι ο ευγενικός τρόπος να μιλάμε για τους ανόητους) έσπευσαν να περιγράψουν ως την απόδειξη της πρόθεσης του Τραμπ να δουλέψει για τον εκδημοκρατισμό της Βενεζουέλας δεν οδήγησε σε ανατροπή του καθεστώτος αλλά σε συνεννόηση για μπίζνες.
Αλλά η ακόμα μεγαλύτερη ζημιά που κάνει ο πορτοκαλί πειρατής είναι η ζημιά στο ΝΑΤΟ, για το οποίο είναι, με διαφορά, ο νούμερο 1 κίνδυνος. Τα (γραπτά ή προφορικά) παραληρήματα του για τη Γροιλανδία είναι βγαλμένα μέσα από τα πιο τρελά όνειρα των εχθρών της Δύσης, αφού στην ουσία τους περιγράφουν τη διάλυση της βορειοατλαντικής συμμαχίας. Ο φίλος του Έπσταϊν ισχυρίζεται ότι θέλει τη Γροιλανδία επειδή η Δανία δεν μπορεί να την υπερασπιστεί, την ώρα που, ακριβώς επειδή η κάθε Δανία δεν μπορεί να υπερασπιστεί μόνη της τα εδάφη της, έχει δημιουργηθεί το ΝΑΤΟ του οποίου η μεγαλύτερη δύναμη είναι οι ΗΠΑ.
Ο Ντόναλντ ο Τραμπ, διαιρώντας τις ΗΠΑ, μετατρέποντας τη μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη σε μια αναξιόπιστη χώρα με αλλοπρόσαλλες πολιτικές, στην οποία κανείς δεν μπορεί να βασίζεται, και απαξιώνοντας το ΝΑΤΟ μπορεί να βγάζει λεφτά και να ικανοποιεί τη μικρονοϊκή του αντίληψη για την εξωτερική πολιτική. Ταυτοχρόνως, όμως, γίνεται ο μεγαλύτερος εχθρός της Δύσης και ο πιο πολύτιμος υπηρέτης των κινεζικών (ακόμα και των ρωσικών) συμφερόντων. Και μπράβο του.
Πώς η κρίση στην Ανατολική Μεσόγειο, η στάση της κυβέρνησης και η μετατόπιση της κοινής γνώμης επαναφέρουν το δίλημμα της κυβερνησιμότητας στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής
17°
