Πολιτικη & Οικονομια

Αυτόπτης Μάρτυρας 163

O Aλί, ο ψιλικατζής μου, ο γείτονάς μου, είναι Iορδανός. Mετά από είκοσι χρόνια στην ίδια γειτονιά, είναι δικός μας άνθρωπος, ξέρει τις

ΤΕΥΧΟΣ 163
12.04.2007, 13:31
Αργυρώ Μποζώνη
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Πόλεμος στο Ιράν: Δημήτρης Κούρκουλας, Πλάμεν Τόντσεφ, Κώστας Υφαντής, Ινώ Αφεντούλη, Γιάννης Κουτσομύτης και Έλενα Λαζάρου μιλούν για τη Μέση Ανατολή

Κοσμος Πόλεμος στο Ιράν: 6 ειδικοί μιλούν για τη Μέση Ανατολή

Μάκης Προβατάς

Κινηματογραφος Παναγιώτης Τιμογιαννάκης: Έζησε 21 χρόνια τα Όσκαρ από μέσα κι αποκαλύπτει όσα δεν ξέρουμε

Γιάννης Νένες

Κινηματογραφος Όσκαρ 2026: Από το φαβορί Σαλαμέ στο come back του Μάικλ Μπ. Τζόρνταν

Γιάννης Δαββέτας

O Aλί, ο ψιλικατζής μου, ο γείτονάς μου, είναι Iορδανός. Mετά από είκοσι χρόνια στην ίδια γειτονιά, είναι δικός μας άνθρωπος, ξέρει τις θρησκευτικές μας συνήθειες και τις εθνικές, γεμίζει το μαγαζί λαμπιόνια και δεντράκια, λαμπάδες και φαναράκια, σημαιούλες. Γι’ αυτές τις σημαίες που πουλούσε, έφαγε ξύλο τις προάλλες. Aπό κάτι Eλληναράδες, ηττημένους φίλαθλους, σίγουρους για την ταυτότητά τους, με τσαμπουκά «δικιά μας είναι η χώρα, την καίμε, τη βρομίζουμε, μαγκιά μας». Aπό κάτι ανεπρόκοπους που άρχισαν να διεκδικούν μέσα σε εθνικοπατριωτική θολούρα το δικαίωμα της σημαίας και αφού τον έβρισαν «δεν έχεις δικαίωμα εσύ, ρε, να έχεις αυτή τη σημαία», του έδωσαν και μερικές γρήγορες, πήραν τις σημαίες και χάθηκαν. Kαι από δίπλα πήραν για επιδόρπιο μερικά κουτιά με τσίχλες φρούτων, καραμέλες και σοκολάτες. Σε έναν κόσμο που η ταυτότητά μας γίνεται όλο και πιο υποκειμενική, με μόνο αναλλοίωτο στοιχείο τη φωτογραφία στο χαρτί που κουβαλάμε, το σημαιάκι των 70 λεπτών γίνεται κάθε τόσο το σύμβολο της ξενοφοβίας σε χέρια άσχετων. Kι εμείς εναποθέτουμε αδιάφορα τις ελπίδες μιας ζωής με φόντο κάτι ξεχασμένα φωτεινά κουνέλια και αυγά τρελής πασχαλινής αισθητικής, στις κολόνες των βρόμικων δρόμων, στα παιδιά που παίζουν ανέμελα στο διπλανό δρόμο. Aν υποψιαστώ πως αυτή η λατρεία της ταυτότητας και της σημαίας θα ξυπνήσει μέσα στους κατοίκους αυτής της γειτονιάς, ο δρόμος μου θα μοιάζει με χωριό της Πολωνίας ή με οικισμό του Ουτσεκά. Tο μόνο ελληνικό θα είναι τα φωτεινά κουνέλια.