Η μοιραία εαυτομανία της Κωνσταντοπούλου

Δεν έχω ξαναδεί την κόρη του Νίκου του Κωνσταντόπουλου περισσότερο ευτυχισμένη από την εκδήλωση στην οποία παρουσίασε το «πρόγραμμα» του κόμματός της (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί είμαι κάπως παλιομοδίτης και θεωρώ το πρόγραμμα κάτι πιο συγκεκριμένο και αναλυτικό). Και πώς να μην είναι ευτυχισμένη αφού ήταν περιτριγυρισμένη από εκδοχές του εαυτού της τις οποίες όχι απλώς παρουσίαζε, αλλά έπιανε και την κουβέντα με την ευχαρίστηση του ανθρώπου που επιτέλους βρίσκει κάποιον με τον οποίο να μπορεί να συνεννοηθεί. Παρότι μου είναι αντιπαθής, δεν κρύβω ότι κάπως χάρηκα βλέποντάς τη να εξωτερικεύει με τέτοια άνεση τον εσωτερικό της κόσμο και χωρίς ενοχές να παραδέχεται δημοσίως ότι το μόνο το οποίο την ενδιαφέρει, το μόνο πλάσμα το οποίο υπάρχει στον κόσμο της, είναι ο εαυτός της.

Υπήρχε κάτι το έντιμο στην παρουσίαση της αρχηγού του Μπιμπίλα που δυστυχώς πέρασε απαρατήρητο από την πλειονότητα εκείνων των δημοσιοσχολιαστών, οι οποίοι αντιμετώπισαν ως χαριτωμένη αυτή την επίδειξη ναρκισσισμού που σίγουρα θα έκανε τον Γιάνη «Παγόνι» Βαρουφάκη να κλαίει στο πορτρέτο του (εννοώ στο μαξιλάρι του αλλά το φαντάζομαι με το πορτρέτο του επάνω), με κάποιους μάλιστα να λένε ότι αυτό το θριλερικό άουτινγκ αυταρέσκειας θα της κάνει καλό.

«Μα συζητήθηκε πολύ» είπαν κάποιοι τάχα ειδικοί στην επικοινωνία, που νομίζουν στ’ αλήθεια ότι δεν υπάρχει κακή δημοσιότητα. Δεν καταλαβαίνουν ότι η Κωνσταντοπούλου δεν είναι ινφλουένσερ για να μετριέται με τα views στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, αλλά πολιτικός που μετριέται με τις ψήφους. Και δεν νομίζω ότι ένα τέτοιο φεστιβάλ ναρκισσισμού μπορεί να κερδίσει ψήφους. Θέλω να πω ότι αν ένας πολιτικός αφοδεύσει δημοσίως, σίγουρα θα συζητηθεί πολύ. Πάρα πολύ. Αλλά μάλλον δεν θα εκλεγεί (αν και μετά την εκλογή Τραμπ όλα είναι πιθανά). Αντιστοίχως μια πολιτικός που δεν κρύβει τη λατρεία της για τον εαυτό της προφανώς θα συζητηθεί αλλά δύσκολα θα κερδίσει την εμπιστοσύνη περισσότερων ψηφοφόρων και πιθανότατα να χάσει και κάποιους από όσους, μες την απελπισία τους, άρχισαν να τη βλέπουν με καλό μάτι.

Το παράδειγμα του Κασσελάκη θα έπρεπε να έχει υποψιάσει όλους αυτούς που δίνουν σημασία στην υπερπροβολή. Ευτυχώς, με όλα τους τα κουσούρια, οι ψηφοφόροι έχουν περισσότερο μυαλό από όσο συχνά τούς αποδίδεται και ενώ μπορεί να χαζεύουν κάθε τι αξιοπερίεργο, τελικά σπανίως το επιλέγουν και ως εκπρόσωπό τους. Έτσι νομίζω ότι αυτή η αμετροεπής εκδήλωση εαυτομανίας θα στοιχίσει στην αρχηγό του Μπιμπίλα και πιθανόν να είναι η αρχή του τέλους της φιλοδοξίας της να γίνει κάτι περισσότερο από αρχηγός ενός μικρού κόμματος που εκπροσωπεί τη γραφική πλευρά της πολιτικής. Και μπράβο της.