ΕΛΤΑ: Η ανυπαρξία του οποιουδήποτε σχεδίου και το ιδανικό έδαφος για τον λαϊκισμό
Η αγαπημένη, από το 2022 και τη φυγή του Γρηγόρη του Δημητριάδη, ασχολία της κυβέρνησης να πνίγεται σε μια κουταλιά νερό φαίνεται να κυριαρχεί και στην υπόθεση των ΕΛΤΑ. Καμία προετοιμασία, κανένα σχέδιο, καμία εξήγηση κάποιου σχεδίου… λες και η ιδέα της αναδιάρθρωσης των ΕΛΤΑ είναι ένα δυστύχημα που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, λες και γενικώς το πρόβλημα της μαύρης τρύπας που ονομάζεται ΕΛΤΑ δεν είναι πολυετές, λες και η διοίκηση του οργανισμού είναι κάπου κρυμμένη και η επικοινωνία μαζί της απαγορευμένη.
Το Μαξίμου για άλλη μια φορά τρώει γκολ με κατεβασμένα χέρια και οι κυβερνητικοί βουλευτές μοιάζουν ανίκανοι να ανταλλάξουν δύο πάσες. Αγχωμένοι για το μέλλον τους και φανερά χωρίς καθοδήγηση παίζουν το σύστημα «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» και συναγωνίζονται σε προσποίηση πονοψυχιάς και λαϊκισμό. Φυσικά κανείς τους δεν μπορεί να ξεπεράσει τους «πονόψυχους» δημοσιογράφους, που έχουν εδώ και πολλά χρόνια εγκαταλείψει την ενημέρωση και απλώς εκλιπαρούν για τη συμπάθεια του κακομαθημένου κοινού τους ή/και να παίζουν πολιτικά παιχνίδια. Η δε κυβέρνηση αδυνατεί να εμφανίσει έναν στοιχειωδώς πειστικό αντίλογο, πιθανότατα γιατί δεν ξέρει ούτε η ίδια τι ακριβώς θέλει από τα ΕΛΤΑ, για τη λειτουργία των οποίων είναι ταυτοχρόνως αναρμόδια και υπεύθυνη (ναι, είναι η μαγεία της Ελλάδας). Κι όλα αυτά σε ένα θέμα για το οποίο οι περισσότεροι δεν ξέρουμε την τύφλα μας και περιμένουμε να ενημερωθούμε από λαϊκιστές δημοσιογράφους-παραγοντίσκους, πανικόβλητους βουλευτές και απροετοίμαστη κυβέρνηση.
Αλλά να μη μιλάω για τους περισσότερους που μπορεί να παίζουν τις ταχυδρομικές υπηρεσίες στα δάχτυλα, να πω για τον εαυτό μου: Δεν ξέρω τίποτα για ταχυδρομικές υπηρεσίες και προφανώς δεν έχω ιδέα για το τι ακριβώς πρέπει να γίνει με τα ΕΛΤΑ, για των οποίων το κοινωνικό έργο δεν ξέρω πολλά αλλά δεν το αμφισβητώ κιόλας. Αλλά ξέρω ότι υπάρχει η λογική. Και η λογική λέει ότι τα ενδεχόμενα είναι τα εξής:
α) τα ΕΛΤΑ επιτελούν ένα ανεκτίμητο κοινωνικό έργο που δεν μπορεί να επιτελέσει κανείς άλλος και με κανέναν διαφορετικό τρόπο και άρα πρέπει να προστατευθούν (και το να είναι κερδοφόρα δεν είναι προτεραιότητα με τον ίδιο τρόπο, πχ που δεν μας ενδιαφέρει να είναι κερδοφόρα τα ΚΕΠ).
β)δεν επιτελούν κανένα κοινωνικό έργο ή το έργο τους μπορούν να το προσφέρουν κι άλλες υπηρεσίες, οπότε πρέπει να αφεθούν στη μοίρα που ορίζει γι’ αυτούς η διοίκηση τους. Για να το πω με ένα παράδειγμα (κι επειδή γενικώς το θέμα είναι η απομονωμένη επαρχία και οι ηλικιωμένοι συμπολίτες που έχουν μείνει πίσω στην ψηφιακή εξέλιξη), αν γράμματα και λογαριασμοί και λοιπά μπορούν να διεκπεραιώνονται από το καφενείο του χωριού ή από ένα άλλο κατάστημα ή από ένα ΚΕΠ ή δεν ξέρω κι εγώ από τι άλλο, δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να υπάρχει κατάστημα ΕΛΤΑ που μπαίνει μέσα. Αν δεν υπάρχει δυνατότητα εναλλακτικής, να βάλουμε το χέρι στην τσέπη και να πληρώσουμε. Αλλά μόνο τότε και όχι για να έχουμε μια ακριβή υπηρεσία που μπορούμε να τη βρούμε φθηνότερα.
Η κυβερνητική άποψη μοιάζει να είναι ένα μπερδεμένο κουβάρι, σύμφωνα με το οποίο τα ΕΛΤΑ και επιτελούν κοινωνικό έργο και πρέπει να είναι κερδοφόρα και μπορούν να αντικατασταθούν. Μιλάμε δηλαδή για τον ορισμό του πολιτικού «νον μπάιναρι» το οποίο προδίδει την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου (*ή έστω ενός μυαλού που θα προσποιηθεί σχέδιο) και στερεώνει το ιδανικό έδαφος για λαϊκιστές δημοσιογράφους και βουλευτές. Και μπράβο σε όλους τους.
Ο καθηγητής του ΟΠΑ και μέλος του Συμβουλίου Νομισματικής Πολιτικής της ΤτΕ μιλάει για ανθρώπινο κεφάλαιο, αξιολόγηση στην εκπαίδευση, αγορά εργασίας και το στοίχημα της επιστροφής των νέων στην Ελλάδα
