Τι είδους διεύρυνση χρειάζεται το ΠΑΣΟΚ;

Η διεύρυνση του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ (καλό είναι να θυμόμαστε τον πλήρη τίτλο του κόμματος, προσυνεδριακά τουλάχιστον) δεν είναι ένα εγχείρημα που ξεκίνησε ως μια απεγνωσμένη προσπάθεια της τελευταίας στιγμής μήπως και «ξεκολλήσει η βελόνα». Είναι μια καθαρά πολιτική επιλογή που μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά στην ανασυγκρότηση της δημοκρατικής παράταξης ως μιας πειστικής εναλλακτικής δύναμης εξουσίας. Από την άποψη αυτή δεν μπορεί να ευοδωθεί παρά στη βάση της συμφωνίας σε ένα πολιτικό σχέδιο διακυβέρνησης της χώρας που θα περιλαμβάνει τις αναγκαίες και επείγουσες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που παραμένουν ακόμα δέσμιες του ανέγγιχτου πελατειακού κράτους.

Επομένως, η δημοσίευση των ονομάτων των προσωπικοτήτων της πολιτικής, επιστημονικής, κοινωνικής και καλλιτεχνικής ζωής που αποδέχονται να συμπορευτούν με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ για την υλοποίηση αυτού του σχεδίου έχει αξία όχι μόνον για τη γενική επικοινωνιακή απήχηση του εγχειρήματος αλλά, κυρίως, ως παράδειγμα και κίνητρο για ενεργοποίηση πολιτών που τηρούν επιφυλακτική ή και αρνητική στάση απέναντι στη διεύρυνση. Κι αυτό έχει μεγάλη σημασία γιατί η επιτυχία του εγχειρήματος θα κριθεί όχι μόνον από τα «μεγάλα» κεντρικά ονόματα αλλά από τη θετική απήχηση που θα έχει σε όλη τη χώρα και θα έχει ως αποτέλεσμα την πολιτική (επαν)ενεργοποίηση των πολιτών.

Η πολιτική διεύρυνση απευθύνεται σε τρεις κατηγορίες πολιτών. Στην πρώτη και ευρύτερη κατηγορία ανήκουν οι δημοκρατικοί πολίτες που απομακρύνθηκαν σταδιακά από την κάλπη ως ένδειξη της απογοήτευσής τους. Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης τους και η επανασυσπείρωσή τους γύρω από το όραμα μιας νέας πολιτικής κυριαρχίας είναι το κρίσιμο διακύβευμα του εγχειρήματος. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι κεντρώοι πολίτες που εμπιστεύτηκαν στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη την μετά την κρίση πορεία της χώρας και βλέπουν πολλές από τις προσδοκίες τους να μένουν ανεκπλήρωτες. Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν οι πολίτες που θαμπώθηκαν από τις αυταπάτες του Αλέξη Τσίπρα και έχουν αποφασίσει να του γυρίσουν οριστικά την πλάτη.

Το σύνθημα «να φύγει ο Μητσοτάκης» δεν συνιστά πολιτικό σχέδιο ούτε και είναι αρκετό για να οδηγήσει στην αποτροπή μιας τρίτης διαδοχικής αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ. Το αντίθετο, είναι ένα σύνθημα που χωράει από τον Βελόπουλο και τον Σαμαρά μέχρι την Κωνσταντοπούλου, τον Τσίπρα, τον Βαρουφάκη, και τον Λαφαζάνη και το οποίο μάλλον νέες περιπέτειες προμηνύει για τη χώρα. Ο Πρωθυπουργός θα αποτύχει να κερδίσει μια ακόμα ανανέωση της θητείας του μόνο αν το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ πείσει ότι είναι η ευρωπαϊκή-μεταρρυθμιστική παράταξη και όχι μια ανάμεικτη «προοδευτική» θολούρα χωρίς ειρμό και πυξίδα. Αυτός θα πρέπει να είναι ο κύριος στόχος, το συμβόλαιο της διεύρυνσης και όχι άλλες πολιτικές ή προσωπικές σκοπιμότητες.

Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που θα διεξαχθεί σε λίγες μέρες θα είναι μια ύστατη ευκαιρία να σταλεί ένα σαφές πολιτικό μήνυμα στην ελληνική κοινωνία λίγους μήνες πριν από την επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Από τη θετική απήχηση αυτού του μηνύματος θα εξαρτηθεί και η πορεία της αναγκαίας και κρίσιμης διεύρυνσης καθώς οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για το ποιος θα ελέγξει την νέα Κεντρική Επιτροπή αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί μια σταθερή και αποτελεσματική διακυβέρνηση της χώρας σε μια παγκόσμια συγκυρία που γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνη για το γεωπολιτικό μας περιβάλλον. Η αυτόνομη πορεία της δημοκρατικής παράταξης προς την κάλπη, χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις και εκ των προτέρων πολιτικές δεσμεύσεις είναι προϋπόθεση για την ενίσχυσή της και την επίτευξη των στόχων της.