Εκλογές 2004: Μια αποτίμηση της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή στο τιμόνι της χώρας και της Νέας Δημοκρατίας
Με ένα θριαμβευτικό 45,3%, μιά άνετη πλειοψηφία, με τον Κώστα Καραμανλή «φρέσκο» πρωθυπουργό, κυρίαρχο στο κόμμα του, που υποσχόταν την επανίδρυση του κράτους αλλά και με μιά αξιοσημείωτη ανοχή απο την Αριστερά της εποχής που τον έβλεπε μάλλον με συμπάθεια. Και φυσικά με κοινοτικό χρήμα να ρέει αφειδώς, με μιά υποδειγματική Ολυμπιάδα που απογείωσε τη χώρα διεθνώς, με την κατάκτηση ενός Euro που προσέδωσε εθνική αυτοπεποίθηση, με μιά κοινωνία που έπλεε σε πελάγη ευτυχίας-αλλά δυστυχώς και αμεριμνησίας- το αξέχαστο καλοκαίρι του 2004.
Και 5,5 χρόνια μετά τι; Μιά επι της ουσίας απόδραση με πρόωρες εκλογές - που ηταν οι δεύτερες πρόωρες μετα τις αχρείαστες του 2007 - ένα υπερφορτωμένο, δυσκίνητο και αντιπαραγωγικό δημόσιο, ένα δυσβάσταχτο χρέος, ένα θηριώδες έλλειμμα και τη χώρα να οδεύει στα βράχια χωρίς ελπίδα να αποφύγει το ναυάγιο.
Δεν φταίει προφανώς μόνο ο Κώστας Καραμανλής για όλα τα δεινά της χώρας που την οδήγησαν στην πτώχευση. Οι ρίζες του κακού βρίσκονταν ήδη στην οκταετία του Ανδρέα Παπανδρέου όταν χρέος και ελλείμματα πήγαν στο θεό ενώ η παραγωγική βάση της χώρας αποσαρθρώθηκε. Φταίει όμως ο Κώστας Καραμανλής στο μέτρο που του αναλογεί γιατί επέδειξε παροιμιώδη αδράνεια και κάκιστη διαχείριση την ώρα που όλοι οι οιωνοί ήταν ευνοϊκοί.
Τα πρώτα σημάδια φάνηκαν με τη στελέχωση της πρώτης κυβέρνησής του που είχε έντονο λαϊκοδεξιό άρωμα και ελάχιστους τεχνοκράτες. Ακολούθησε η βλακώδης απογραφή, για να δείξουν κάποιοι οτι εξαπατήσαμε τους ευρωπαίους για να μπούμε στην ευρωζώνη. Ήταν ένα μοιραίο και ακατανόητο λάθος που οδήγησε στην επιτήρηση και τα πρώτα κουτσομπολιά για τα greek statistics. Και μετά οι εντελώς αχρείαστες πρώτες πρόωρες εκλογές του 2007 που συρρίκνωσαν την κυβερνητική πλειοψηφία, κάνοντάς την απο άνετη, οριακή.
Παρότι ο κόσμος έδωσε τότε στον Κώστα Καραμανλή δεύτερη ευκαιρία, ήταν φανερό οτι το πολιτικό του κεφάλαιο έβαινε ραγδαία μειούμενο. Τα σοβαρά γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, όταν κάηκαν πολλά μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας με το κράτος ουσιαστικά απόν, σήμαναν την αντίστροφη μέτρηση. Οι δεύτερες πρόωρες εκλογές του 2009, με τη συντριβή του 33%, ήρθαν περίπου νομοτελειακά.
Σ' αυτά τα 5,5 χρόνια ελάχιστες μεταρρυθμιστικές κινήσεις είδαμε. Τόσες που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Την ιδιωτικοποίηση της αμαρτωλής και καταχρεωμένης Ολυμπιακής, την εκποίηση ενός 8% του ΟΤΕ, την επένδυση των Κινέζων της Cosco στον ΟΛΠ και μιά πρώτη δειλή ενοποίηση των Ταμείων. Στα σωστά να πιστώσουμε επίσης και το βέτο στην ένταξη της Β. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ χωρίς προηγουμένως να έχει επιλυθεί το θέμα της διμερούς διαφοράς.
Έκτοτε ήρθαν τα πάνω, κάτω. Πτώχευση, μνημόνια και ταπείνωση της χώρας. Και μετά η λαίλαπα των Σύριζα/Ανελ. Αυτός όμως παρέμεινε σιωπηλός για μια περίπου 15ετία. Καμιά παραδοχή λάθους, καμμιά αυτοκριτική, παρά μόνο σιωπή ή ελάχιστα σχόλια κι αυτά πάντα μέσω «κύκλων» του.
Και έμμεσο σιγοντάρισμα θεωριών συνωμοσίας. Ότι τάχα πήγαν να τον φάνε με το σχέδιο Πυθία, οτι τάχα τον έριξαν οι πέραν του Ατλαντικού σύμμαχοι γιατί τάχα δεν ήταν αρκετά «συνεργάσιμος» και άλλα τέτοια παιδαριώδη.
Και μετά απο μιά 15ετία πλήρους σχεδόν αφωνίας, επικρίσεις ξαφνικά για την παρούσα κυβέρνηση. Στην αρχή με ψιθύρους, μετά με ευθείες επιθέσεις. Πότε για το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, πότε για εικαζόμενη υποχωρητικότητα στα εθνικά θέματα, πότε με «ανησυχίες»για το κράτος δικαίου.
Τίποτα καλό όμως δεν βρήκε να πεί για την εντυπωσιακή ανάκαμψη της οικονομίας, την εκτεταμένη ψηφιοποίηση και τον εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών του κράτους, τη μεγάλη πρόοδο στα δημόσια έργα και τις υποδομές, την αναμόρφωση του ΕΣΥ, την ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας, τη γεωπολιτική της αναβάθμιση, την αποκατάσταση του κύρους της. Λες και όλα αυτά ήταν αυτονόητα.
Δύσκολο να εξηγήσει κανείς αυτή τη στάση. Αν και το πιθανότερο είναι να πρόκειται για ανομολόγητες ενοχές για τη δική του πενταετία. Όταν το «πάρτι στις 7 του Μάρτη» κατέληξε σε εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες.
17°
