Εκλογές στο ΠΑΣΟΚ, πάρτι στο Μαξίμου

Θα πρέπει να πέρασαν άσχημα στο Μαξίμου ανάμεσα στις 9 το βράδυ και τα μεσάνυχτα, όταν η πιθανότητα να περάσει στον δεύτερο γύρο των πασοκικών εκλογών ο σύντροφος Γερουλάνος φαινόταν μεγάλη. Κι όταν ξεκαθάρισε ότι αντίπαλος του κραταιού Νικόλα θα είναι ο part-time δήμαρχος Αθηναίων, οι σαμπάνιες άνοιξαν. Γιατί πια ήταν βέβαιο ότι λίγη σημασία έχει ποιος από τους δύο θα γίνει πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ.

Από τη μία είναι ο σύντροφος Ανδρουλάκης. Ένας άνθρωπος που μοιάζει να έχει μείνει στην εποχή του ΠΑΣΟΚ του Αντρέα και πέρασε το μεγαλύτερο κομμάτι της μέχρι στιγμής αντιπολιτευτικής του καριέρας εμφανιζόμενος ως θύμα παρακολουθήσεων επειδή δεν κατάλαβε ότι α) οι άνθρωποι μπορεί να συμπαθούν τα θύματα αλλά κανείς δεν θέλει ένα θύμα για αρχηγό και β) όλοι καταλαβαίνουν ότι, αφού τεχνικά είναι δυνατή η παρακολούθηση του κινητού, κάποιοι μπορεί και να το επιχειρήσουν και ένας άνθρωπος με εξουσία (μικρή ή μεγάλη) δεν δικαιολογείται να παθαίνει υστερία όταν μαθαίνει ότι τον παρακολουθούν.

Σα να μην έφτανε δε η σαπουνόπερα με τις παρακολουθήσεις, φρόντισε να αποξενώσει εκείνους που ψάχνουν μια σοβαρή αντιπολίτευση καταψηφίζοντας νομοσχέδια όπως αυτό για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια ή αυτό με την επιστολική ψήφο με επιχειρήματα αντάξια ενός ΣΥΡΙΖΑ αλλά όχι ενός κόμματος που θέλει να περνιέται για σοβαρό.  

Από την άλλη, ένας καθηγητής του Πολυτεχνείου που εξελέγη από σπόντα δήμαρχος και δεν κατάλαβε ποτέ ότι η δημαρχία δεν είναι σκαλοπάτι αλλά ένα ιδιαιτέρως απαιτητικό τεστ στο οποίο παταγωδώς απέτυχε. Έτσι κατάφερε να έρθει τρίτος στην Α’ Αθηνών (τον δήμο του) και τέταρτος στην Αττική (την περιφέρεια της οποίας οι κάτοικοι δουλεύουν και επισκέπτονται συνεχώς τον δήμο του). Δεν έχει σημασία αν ο σύντροφος Δούκας αμέλησε ή δεν έχει τις ικανότητες να φέρει εις πέρας τη δουλειά που του έχει ανατεθεί. Είτε είναι αμελής είτε ανήμπορος, το αποτέλεσμα είναι ότι αυτοί που υφίστανται τις συνέπειες της δημαρχίας του, αυτοί δηλαδή που ξέρουν από πρώτο χέρι τις διαχειριστικές του ικανότητες (απολύτως απαραίτητες για αρχηγό κόμματος που φιλοδοξεί να γίνει πρωθυπουργός), τον απέρριψαν εμφατικά.

Απέναντι σ’ αυτούς τους δύο πολιτικούς ο πρωθυπουργός μπορεί να κάνει περίπατο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κινδυνεύει από τίποτα. Όπως και στα σπορ έτσι και στην πολιτική, ο καλύτερος κινδυνεύει από τον κακό του εαυτό. Κινδυνεύει από την αλαζονεία που μπορεί να φέρει η επίγνωση της ανωτερότητας όταν αυτή δεν συνδυάζεται από πόδια που πατάνε σταθερά στη γη.

Με λίγα λόγια, το αποτέλεσμα των εκλογών στο ΠΑΣΟΚ είναι ότι η τρίτη συνεχόμενη τετραετία του Μητσοτάκη εξαρτάται από τον ίδιο. Αυτό προφανώς δεν την κάνει σίγουρη, αλλά κάνει μικρότερης σημασίας τον δεύτερο γύρο των εκλογών στο ΠΑΣΟΚ του οποίου οι δυο υποψήφιοι αρχηγοί μοιάζουν περισσότερο ικανοί να το κάνουν αντικαταστάτη του ΣΥΡΙΖΑ στην γκρινιάρα και παλαβή αντιπολίτευση παρά να του προσδώσουν αέρα κόμματος που είναι σε θέση να κυβερνήσει. Και μπράβο τους.