Στέφανος Κασσελάκης: Το ράπισμα

Όπως όλοι μας, διαβάζω κι εγώ —αν και όχι με πολλή προσοχή, και ασφαλώς με φανερά μεγάλη καθυστέρηση, καθώς για ένα διάστημα απείχα από τα σόσιαλ και την ειδησεογραφία των ημερών— τα σχόλια και τις αναλύσεις, φίλων κυρίως, για τον Στέφανο Κασσελάκη, που αποδομούν το στιλ του και το βιογραφικό του, επισημαίνουν ανακρίβειες και ανακολουθίες, κάνουν κριτική στην έλλειψη μέτρου που φαίνεται να τον χαρακτηρίζει, σε έναν κάποιον, μάλλον φανερό, ναρκισσισμό που κυλά από πάνω του ή στη φαινομενική άβυσσο που τον χωρίζει ακόμη και από μερικούς πρωτοκλασάτους υποστηρικτές του —κάποιοι μάλιστα από τους επικριτές του δείχνουν και «ποιος κρύβεται από πίσω», «ποιος τον έφερε», ισχυρίζονται ότι παίζει ρόλο «δούρειου ίππου», ότι ο στόχος είναι να γίνει ένα «νέο κόμμα» κ.λπ. κ.λπ.—, και αντιλαμβάνομαι πως, πράγματι, έχουν σημασία όλα αυτά, προφανώς και έχουν, γιατί μιλάμε για την προεδρία (ή μάλλον για την αρχηγία επί) της δεύτερης σε δύναμη παράταξης της χώρας, όχι για ένα κόμμα που παλεύει να μπει στη Βουλή ή για μια παρέα πολιτικοποιημένων νέων.

 Tα σχόλια και οι αναλύσεις για τον Στέφανο Κασσελάκη μου φαίνονται δευτερεύοντα μπροστά στη σβουριχτή σφαλιάρα που έφαγε στα μούτρα ο ελληνικός συντηρητισμός με το πιο σοβαρό και άμεσο coming out που έχουμε δει ποτέ στην ελληνική πολιτική ζωή

Σωστά. Αλλά και πάλι, όλα τους μου φαίνονται δευτερεύοντα μπροστά στη σβουριχτή σφαλιάρα που έφαγε στα μούτρα ο ελληνικός συντηρητισμός (άσε δε οι ακροδεξιοί και οι αριστεροί ομοφοβικοί) με το πιο σοβαρό και άμεσο coming out που έχουμε δει ποτέ στην ελληνική πολιτική ζωή. Αυτή η σφαλιάρα —και μάλιστα από ένα καλά γραμμωμένο χέρι— ακούστηκε δυνατά, ήταν ένα μεγάλο, ηχηρό ΣΛΑΠ!, και ακούγεται ακόμα: αντηχεί.

Ναι, ο καθένας μπορεί να πει ό,τι θέλει για τον Στέφανο Κασσελάκη: ότι είναι ένας βαμμένος… νεοφιλελεύθερος (αυτό λέγεται για κακό), ότι είναι αμερικανοθρεμμένος (κι αυτό λέγεται για κακό), ότι είναι άσχετος με την ελληνική πραγματικότητα, ότι έχει πάρει περίεργα δάνεια, ότι έχει καράβια, ότι δεν έχει καράβια, ότι είναι ωραιοπαθής, ότι είναι πολύ σίγουρος για τον εαυτό του, ότι πλασάρεται με ινσταγκραμικές λογικές μάρκετινγκ και τα λοιπά και τα λοιπά — όλα δεκτά, όλα επιτρεπτά. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, εκείνο το ΣΛΑΑΑΠ! ακόμα ακούγεται. Κι αυτό κάνει καλό —και δίνει θάρρος— σε πολύ κόσμο που φοβάται ακόμη και σήμερα, ειδικά στην επαρχία — και όχι μόνο. Και κάνει πολύ καλό και στην Ελλάδα εν γένει.

Όχι μόνο γιατί τα θέματα —και τα προβλήματα— της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας συζητούνται πολύ λιγότερο από όσο πρέπει έξω από την ίδια τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, ούτε μόνο γιατί μένουν πολλά να γίνουν ακόμη στη χώρα μας, με πρώτη βέβαια τη νομική αναγνώριση του γάμου ομοφύλων ατόμων αλλά και τη δυνατότητα τεκνοθεσίας. Αλλά και γιατί καίνε και ζεματάνε τα μάγουλα αυτών που δέχτηκαν το ράπισμα. Καίνε, και τσούζουν. Κάτι κομουνιστών, κάτι πουτινόφιλων, κάτι ακροδεξιών, κάτι ουαχαμπιτών, κάτι χιλμπίληδων. Κι αυτό είναι καλό για την Ελλάδα.