Αλέκση, φέρε και Σπηλιωτόπουλο

Εδώ και πολλά χρόνια έχω την υποψία ότι στην πραγματικότητα ο ΣΥνασπισμός της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς είναι ένας σατιρικός θίασος ο οποίος προς το τέλος της πρώτης δεκαετίας της χιλιετηρίδας που διανύουμε  ξεκίνησε μια διαδραστική σατιρική παράσταση που όχι μόνο δεν τελειώνει αλλά χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο σπαρταριστή. Ένας θίασος που σκοπό έχει μέσω τη σάτιρας να καταδείξει τον λαϊκισμό, τον καιροσκοπισμό, τον λουδιτισμό, την πλήρη άγνοια της πραγματικότητας και γενικώς όλα αυτά τα γνωρίσματα της αριστεράς που χάρη στην (τρομερά επιτυχημένη) παράσταση του ΣΥΡΙΖΑ, τα διαπίστωσε όλη η χώρα.

Μετά την ανακοίνωση της συμμετοχής του Ευάγγελου του Αντώναρου στα ψηφοδέλτια η υποψία μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε βεβαιότητα. Το ενδεχόμενο της καθόδου του εκπροσώπου τύπου της κυβέρνησης Καραμανλή (του Β’ του Εργατικού) με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η εκπλήρωση των ονείρων των χαβαλέδων των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που έκαναν πλάκα στους συριζαίους γράφοντας «εσείς θα βάλετε υποψήφιο και τον Αντώναρο». Είναι σαν σε μια θεατρική παράσταση που θέλει να παραστήσει την σοβαρή, να ανακοινώνεται η συμμετοχή κάποιου από τους συμμετέχοντες στα θεατρικά της εκπομπής της Αννίτας της Πάνια Je t’ aime. Το ότι οι σύντροφοι αποφασίζουν να κάνουν τον σε βάρος τους χαβαλέ πραγματικότητα μόνο ως σατιρικό χάπενινγκ μπορεί να εκληφθεί. Θέλω να πω ότι ακόμα κι αυτοί δεν μπορεί να μην καταλαβαίνουν ότι ο Αντώναρος δεν θα τους φέρει ούτε μία επιπλέον ψήφο και το μόνο που θα τους χαρίσει είναι ατελείωτη καζούρα. Ήδη χτες ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ σύντροφος Μάντζος πήρε στο ψιλό τη συντρόφισσα Γεροβασίλη η οποία δεν φάνηκε να διασκεδάζει με το δούλεμα. 

Για τον ίδιο βέβαια τον σύντροφο Αντώναρο τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Ως γνήσιος Καραμανλικός (του Κωνσταντίνου του Β’ του Εργατικού) βρίσκεται επιτέλους στον φυσικό πολιτικό του χώρο. Τον χώρο που στηρίζουν πολλοί Καραμανλικοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι γιατί ταιριάζει όσο κανείς με την παρακαταθήκη (ή τεμπελοθήκη θα μπορούσε κανείς να πει) του πρωθυπουργού του Πάκη. Τον χώρο που τρέφει αντίστοιχα αισθήματα για τους Καραμανλικούς και τον ίδιο τον Κωνσταντίνο τον Β’ τον Ικανό τον οποίο φροντίζει να χαϊδεύει σε κάθε ευκαιρία (ίσως και γιατί οι σύντροφοι ενδόμυχα αναγνωρίζουν ότι χάρη σ’ αυτόν και την απραξία του η κρίση είχε τόσο οδυνηρά αποτελέσματα για την Ελλάδα και τόσο ευνοϊκά για τους ίδιους).

Με βάση τα παραπάνω πιστεύω ότι η επίσημη προσχώρηση του συντρόφου Αντώναρου στο άρμα του μπροέδρου Αλέκση (ένα τσίγγινο άρμα που το σέρνουν μαζί φτερωτοί γάιδαροι και πράσινα άλογα) πρέπει να είναι μόνο η αρχή. Παραδείγματος χάριν είναι εντελώς άδικο να απουσιάζει από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ ο Άρης ο Σπηλιωτόπουλος ο οποίος, σα να μην έφτανε η θητεία του δίπλα στον Κωνσταντίνο τον Β’ τον Αποτελεσματικό, έχει δηλώσει και ότι ο μαρξισμός είναι μια «βασική επιρροή του ως εργαλείο ανάλυσης». Ίσως βέβαια πρώτα να πρέπει να δοκιμαστεί η υποψηφιότητα του συντρόφου Αντώναρου.

Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να στηρίξουμε τον Ευάγγελο και να πείσουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ να τον τιμήσουν με τον σταυρό της προτίμησής τους. Έτσι ώστε να γίνει ο πρώτος από μια σειρά καραμανλικών που θα σταματήσουν να στηρίζουν το κόμμα του μπροέδρου Αλέκση ανεπισήμως και περήφανα θα σηκώσουν την κόκκινη σημαία του αγώνα. Και μπράβο τους.