Οι πρόωρες εκλογές το φιθινόπωρο, το blame game και ο κίνδυνος να είναι όλοι χαμένοι
Θα βρέξει τελικά κάλπες το φθινόπωρο;
Είναι πλέον πολύ πιθανό να συμβεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Δεν λένε όλοι πως θα γίνουν; Ε, στο τέλος θα γίνουν.
Όταν λέμε όλοι; Ποιοι συντηρούν δηλαδή την εκλογολογία;
Κατ’ αρχάς, είναι αυτοί που έχουν ζητήσει εκλογές, και μάλιστα για τον Σεπτέμβριο, όπως ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Βελόπουλος. Επειτα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης που λέει πως ο ίδιος ναι μεν θα ήθελε οι κάλπες να στηθούν στο τέλος της τετραετίας για να είμαστε και θεσμικά συνεπείς και να έχουμε σταθερούς εκλογικούς κύκλους, αλλά εάν το πολιτικό κλίμα γίνει πολύ τοξικό, τότε, ναι, θα επισπεύσει την ημερομηνία. Και εδώ που τα λέμε, γίνεται…
Η κοινή γνώμη τι λέει;
Ως προς την ημερομηνία των εκλογών έχει μοιραστεί περίπου στα δυο – οι μισοί θέλουν φθινόπωρο, οι άλλοι μισοί στο τέλος της τετραετίας. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των μετρήσεων όμως είναι πως ενώ την περίοδο της οικονομικής κρίσης οι περισσότεροι τάσσονταν υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας, τώρα τελευταία φαίνεται να κερδίζει έδαφος η τάση των αυτοδύναμων κυβερνήσεων.
Μα αν γίνουν πρόωρες εκλογές το φθινόπωρο θα δούμε κάτι που δεν ξέρουμε;
Όχι ιδιαίτερα. Χωρίς να το φωνάζουν κιόλας, οι δημοσκόποι λένε πως η διαφορά υπέρ της ΝΔ είναι αρκετά μεγάλη για να ανατραπεί. Οι ίδιοι αναγνωρίζουν πως τα πάνω κάτω θα μπορούσαν να έρθουν μόνο με «κάποιο προσωπικό σκάνδαλο» ή μια «μείζονα ενδογενή κρίση», όπως θα ήταν μια πολύ καταστροφική πυρκαγιά. Αντίθετα, μια «εξωγενής κρίση», όπως θα ήταν ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο, θα δημιουργούσαν συσπειρωτικές τάσεις γύρω από την κυβέρνηση.
Με τέτοια μέτωπα δεν είναι ρίσκο να τρέχουμε τώρα για εκλογές;
Είναι αυτό που επισημαίνουν πολλοί. Τα μέτωπα του καλοκαιριού είναι πολλά και ανοικτά, οι εκλογές σε αυτή τη φάση είναι ρίσκο για την ίδια τη χώρα που θα χρειαζόταν να πλεύσει σε πιο ήρεμα νερά από τις φουρτούνες μιας προεκλογικής περιόδου.
Και γι’ αυτό το ρίσκο ποιος έχει λοιπόν την ευθύνη;
Εδώ είναι που θα αρχίσει το blame game. O Μητσοτάκης θα κατηγορεί τον Τσίπρα πως δημιούργησε τεχνητή πόλωση για να προκαλέσει εκλογές και ο Τσίπρας τον Μητσοτάκη πως σύρθηκε στις κάλπες και πως έτσι κι αλλιώς η ευθύνη προκήρυξης των εκλογών είναι αποκλειστικά και μόνο δική του.
Από τους δυο ποιος ρισκάρει περισσότερο;
Αν και ο Τσίπρας θεωρείται καλός campaigner, είναι αυτός που παίρνει το μεγαλύτερο ρίσκο. Οι πολιτικοί αναλυτές λένε πως αν η εκλογική του επίδοση δεν είναι αυτή που πρέπει, τότε αυτές, από εκλογές διακυβέρνησης θα μετατραπούν σε εκλογές αντιπολίτευσης.
Δηλαδή;
Μια συριζαϊκή επίδοση της τάξης του 25%, σημειώνουν οι ειδικοί, θα φέρει το ΠΑΣΟΚ του 15% σε απόσταση βολής και θα του επιτρέψει να φιγουράρει ως νέα αντιπολίτευση. Η εξέλιξη δεν είναι απίθανη δεδομένου πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε μεν κυριαρχήσει ως αντιμνημονιακή δύναμη αλλά τώρα δυσκολεύεται να πείσει ως αριστερή δύναμη. Ακόμη ψάχνει, όπως λένε, το αφήγημα.
Είναι το μοναδικό ρίσκο που παίρνει το Αλέξης Τσίπρας;
Όχι, το άλλο είναι να θεωρηθεί υπεύθυνος για μια κάποια κατάσταση ακυβερνησίας στην οποία θα περιέλθει η χώρα εξαιτίας του συστήματος της απλής αναλογικής που η ψήφισε η κυβέρνησή του πριν παραδώσει τη σκυτάλη. Η εκτίμηση είναι πως ο Τσίπρας έχει αυτοπαγιδευτεί γιατί ακόμη και η κυβερνητική του πρόταση, δηλαδή μια συγκυβέρνηση με τον Βαρουφάκη, είναι πολύ αδύναμη επειδή το επίδικο των εκλογών θα γίνει το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Βαρουφάκης».
Και το ρίσκο του Κυριάκου Μητσοτάκη;
Να μην πείσει το λεγόμενο reason why μιας νέας εκλογικής αναμέτρησης. Θα πρέπει δηλαδή να πείσει την κοινή γνώμη πως πράγματι χρειάζεται να στηθούν ξανά οι κάλπες και να παραταθεί η αβεβαιότητα αντί να προχωρήσει σε κυβέρνηση συνεργασίας από την πρώτη Κυριακή των εκλογών. Και στις δεύτερες εκλογές να τιμωρηθεί δεόντως.
17°
