Στην τελική μετράει το τι σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα

Μ' αρέσει πολύ να βρίσκω επιχειρήματα. Μ' αρέσει να προσπαθώ να εξηγήσω π.χ. γιατί η δημοκρατία είναι πολύ πιο ωφέλιμη από τον φασισμό ή τον κομμουνισμό, γιατί το ρωσικό καθεστώς είναι απειλή για τη Δύση, την Ευρώπη και άρα και για την Ελλάδα, γιατί είναι βλακεία να μην εμβολιαζόμαστε και γενικώς να προσπαθώ να υπερασπιστώ τις απόψεις μου βασιζόμενος στην πραγματικότητα και τη λογική. Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιώ πως τα επιχειρήματα, η πραγματικότητα και η λογική, ενώ μπορεί να βοηθούν κάποιον που έχει πάνω-κάτω τις ίδιες απόψεις να σιγουρευτεί γι' αυτές, δεν έχουν κανένα άλλο αποτέλεσμα και σίγουρα δεν μπορούν να αλλάξουν τις απόψεις κανενός. Κι αυτό γιατί οι άνθρωποι δεν ξεκινούν σαν άγραφο χαρτί να σκέφτονται με στόχο να καταλήξουν κάπου, αλλά σκέφτονται έχοντας ήδη χαρακτήρα και προτιμήσεις και η στάση στην οποία «καταλήγουν» δεν είναι αυτή που στέκεται καλύτερα στην εξέταση, αλλά αυτή που ταιριάζει καλύτερα στον χαρακτήρα και τις προτιμήσεις τους. Αυτή που τους κάνει να αισθάνονται καλύτερα.

Οι ακροδεξιοί και οι αριστεροί δεν ονειρεύονται ολοκληρωτικά καθεστώτα και δεν θαυμάζουν δικτάτορες επειδή έχουν στ’ αλήθεια διαπιστώσει ότι ο ολοκληρωτισμός είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας. Ελάχιστη ιστορία να ξέρει κάποιος, είναι σίγουρος για το αντίθετο. Οι ακροδεξιοί και οι αριστεροί ονειρεύονται ολοκληρωτικά καθεστώτα και θαυμάζουν δικτάτορες επειδή τους ευχαριστεί ο ολοκληρωτισμός. Ο φωτισμένος και πανίσχυρος δεσπότης (ή η φωτισμένη και πανίσχυρη κεντρική επιτροπή) που ξέρει πάντα τι είναι το σωστό και το επιβάλλει στην άμορφη και ανόητη μάζα, είναι αυτό που ταιριάζει στην ψυχοσύνθεσή τους. Οι «μεγαλοπρεπείς» παρελάσεις που τρομάζουν όποιον φοβάται να γίνει απλώς ένα γραναζάκι σε μια μηχανή, τους κάνουν να χαμογελούν γιατί ως γραναζάκια πιστεύουν ότι θα βρουν την ψυχική τους ηρεμία. Η «τάξη» που υπόσχεται ο ολοκληρωτισμός έρχεται και τακτοποιεί την αταξία μέσα τους και τους απαλλάσσει από το βάσανο της επιλογής. 

Οι χρυσαυγίτες και οι αντιεξουσιαστές δεν απειλούν και δεν τραμπουκίζουν επειδή θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο και έχουν πειστεί ότι, για να το πετύχουν, αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσουν και βία. Απειλούν και τραμπουκίζουν επειδή τους αρέσει. Επειδή τους ευχαριστεί να απειλούν και να τραμπουκίζουν. Στην πραγματικότητα πρώτα έρχεται η ευχαρίστηση του τραμπουκισμού και της απειλής, η απόλαυση της ισχύος, και μετά η «αντισυστημική δράση». Εξ ου και η σχέση πολλών από αυτούς με συνδέσμους οργανωμένων οπαδών. Άμα σ' αρέσει το καλό φαΐ, ψάχνεις πάντα να βρεις και νέα εστιατόρια κι άμα σ' αρέσει η βία ψάχνεις πάντα να βρεις κι άλλους χώρους και συνθήκες που να σου επιτρέπουν να την ασκήσεις.

Οι αντιδυτικοί συμπολίτες δεν είναι αντιδυτικοί επειδή η μελέτη της Ιστορίας τούς έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η Δύση είναι το χειρότερο κομμάτι του πλανήτη. Είναι αντιδυτικοί επειδή δεν κάνουν κέφι όσα κάνουν τη Δύση αυτό που είναι και τη διαφοροποιούν από τον υπόλοιπο πλανήτη: τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία του λόγου, τον σεβασμό στο άτομο, την πρόοδο. Αντιστοίχως, οι άνθρωποι που βλέπουν με περισσότερη συμπάθεια τη Δύση το κάνουν επειδή αισθάνονται καλύτερα να ζουν κάπου που η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ελευθερία του λόγου και ο σεβασμός του ατόμου δεν είναι φράσεις από μυθιστόρημα φαντασίας. Κι όταν επιχειρηματολογούν εναντίον της βίας είναι επειδή πρώτα και πάνω απ' όλα δεν τους αρέσει η βία (η πραγματική βία την οποία λόγω ωριμότητας μπορούν να ξεχωρίσουν από την κινηματογραφική βία ή τη βία των βιντεοπαιχνιδιών). Τους απωθεί όσο και η εικόνα των ανθρώπων υποταγμένων στην υπηρεσία του Κόμματος ή της Ιδέας.

Είμαι έτοιμος να αραδιάσω ένα σωρό επιχειρήματα προκειμένου να υποστηρίξω ότι η Ελλάδα ορθώς συντάσσεται με τις υπόλοιπες χώρες της Δύσης και υποστηρίζει την Ουκρανία. Αλλά στην τελική η στάση που θα κρατήσει ο καθένας δεν θα εξαρτηθεί από επιχειρήματα αλλά από το τι του ταιριάζει. Σε άλλους ταιριάζουν η Κίνα, η Ρωσία, η Τουρκία, η Κούβα, η Βόρεια Κορέα και λοιπές δικτατορίες και σε άλλους οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Σουηδία, η Φινλανδία και λοιπές δημοκρατίες. Το ίδιο και στο θέμα των συμμοριών στα πανεπιστήμια. Επιχειρήματα που να εξηγούν γιατί μια βιβλιοθήκη είναι προτιμότερη από μια κατάληψη και γιατί τα πανεπιστήμια θα είναι καλύτερα χωρίς συμμορίες τραμπούκων υπάρχουν πολλά. Αλλά στην τελική μετράει αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Άλλους τους κάνουν να αισθάνονται καλύτερα τα βιβλία και η μόρφωση και άλλους οι κουκούλες, οι βαριοπούλες και οι τραμπουκισμοί. Και μπράβο τους.

Υ.Γ.: Η πρώτη εικόνα είναι από τη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου της Κύπρου και η άλλη από την βιβλιοθήκη του Τμήματος Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ. Εξαρτάται ποια εικόνα σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα.