Από το μπλόκο στο εμβόλιο του Εμπενίζερ Σκρουτζ

Εδώ και κάποιες ώρες ισχύει το μπλόκο στους ανεμβολίαστους. Θα γίνουν όμως οι ώρες μέρες; Θα ισχύσουν τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν από τον πρωθυπουργό στο τηλεοπτικό του διάγγελμα και εξειδικεύτηκαν την επομένη ή θα είναι μέτρα στο περίπου; Λίγο ελεύθερη να αφήσει κανείς τη φαντασία του, μπορεί να περιγράψει το τέλειο μπάχαλο. Μπορεί να δει ανεμβολίαστους μπαρόβιους να ζητούν από τους ανυπόχρεους αστυνομικούς να επιδείξουν πιστοποιητικό εμβολιασμού. Τους ίδιους να στήνουν «ορθάδικα» έξω από τα μπαρ και κορωνοπάρτι στις πλατείες. Διαδηλώσεις και βία, όπως στο Βέλγιο και στην Αυστρία; Όχι, μπύρες, χαβαλές και διονυσιακός συνωστισμός. Αλλά και συνοικιακοί μαγαζάτορες που στο φως της ημέρας θα κλείνουν το μάτι σε όλους εκείνους που επιμένουν να βλέπουν στο εμβόλιο την ενσάρκωση του Κακού σε υγροποιημένη μορφή.

Αυτό που αναγγέλθηκε ως «επιχείρηση σωτηρίας των Χριστουγέννων» κινδυνεύει από ένα συνωμοτικό αντάρτικο πόλης. Κινδυνεύει και από το χριστουγεννιάτικο πνεύμα μιας αγοράς που θέλει επιτέλους να ρεφάρει έπειτα από δυο λόκνταουν και πλήθος περιορισμών αλλά και των καταναλωτών που στις γιορτές καταναλώνουν πάντα σε συνθήκες ψυχικής ανάτασης. Ποιος εξαντλεί την αυστηρότητά του χριστουγεννιάτικα; Ποιος θα αφήσει τον εαυτό του να γίνει ένας γκρινιάρης Εμπενίζερ Σκρουτζ κάτω από τα εορταστικά φώτα και τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες χωρίς να φοβάται πως θα του χτυπήσει την πόρτα το φάντασμα των Χριστουγέννων; Ο έμπορος; Ο σερβιτόρος; Το όργανο της τάξης; 

Ακόμη λιγότερο θα εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους οι νεωκόροι στις εκκλησίες. Η ανοσία τις άγιες ημέρες γίνεται ακόμη πιο ισχυρή - δεν κολλάμε στους εσπερινούς, σιγά μην κολλήσουμε στη γέννηση του Θεανθρώπου. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως από την κορυφή της πυραμίδας έως τη βάση της, το μπλόκο στήθηκε με όρους χαλαρότητας. Η κυβέρνηση ξόρκισε την επέκταση της υποχρεωτικότητας όχι μόνο ως ανεποτελεσματική αλλά και ως υπονομονευτική για τη λειτουργία του κράτους: δεν μπορεί, λέει, να βγάλει τη μισή αστυνομία σε αναστολή. Η αντιπολίτευση, πάλι, πάτησε σε όσες βάρκες βρήκε πρόχειρες κάτω από τα πόδια της σε αυτό το πέλαγος αντιφάσεων που πλέει: ήταν κατά του υποχρεωτικού εμβολιασμού των υγειονομικών αλλά τώρα φωνάζει για τον υποχρεωτικό εμβολιασμό των αστυνομικών. Και μπορεί τα ραντεβού στα εμβολιαστικά κέντρα να αυξήθηκαν τις τελευταίες ημέρες, αλλά για εκείνους που γνωρίζουν η αύξηση αυτή είναι πολύ αναιμική για να χτιστεί το τείχος ανοσίας. Οι νεοεμβολιασμένοι δεν είναι παρά μικρές πέτρες, ενώ το τείχος έχει ανάγκη από κοτρόνες.

Το δυσοίωνο συμπέρασμα είναι ότι οι ζωές - ζωές των ανεμβολίαστων στη συντριπτική τους πλειονότητα - θα συνεχίσουν να χάνονται. Ο ημερήσιος απολογισμός των θυμάτων και των διασωληνωμένων θα συνεχίσει να μαυρίζει το εορταστικό κλίμα. Σε αυτήν την υγειονομικού ενδιαφέροντος εκδοχή της Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας, το ερώτημα είναι εάν θα είχε κάνει το εμβόλιο ο Εμπενίζερ Σκρουτζ. Εάν ήταν και τότε δωρεάν, γιατί όχι; Χρειάστηκε μερικά φαντάσματα για να καταλάβει πόσο πολύ αγαπούσε τη ζωή. Από τον τρομάρα που πήρε, καταλαβαίνει κανείς πως θα του αρκούσε και μια σύριγγα για να ξεγελάσει τον θάνατο και να πάρει πανευτυχής στους ώμους του τον μικρό Τιμ.