Μα είναι δυνατόν να καταψηφίστηκε αυτός ο νέος πιτσιρικάς στο Greek Idol, επειδή βγήκε μια πορνό ταινία που είχε γυρίσει; Κανονικά, τα κοριτσάκια δεν θα έπρεπε να τον αποθεώσουν που είναι τόσο φυσιολογικός ώστε να κάνει σεξ όπως όλοι οι άνθρωποι;
Μα τα κοριτσάκια που ψηφίζουν δεν ξέρουν ότι το να τραβάς ταινία τον εαυτό σου την ώρα του σεξ είναι φυσιολογικό και μπορεί να το κάνεις και με σκοπό το κέφι σου! Διότι οι μόνες παρόμοιες ταινίες που ξέρουν από το πρόσφατο παρελθόν είναι της Τσέκου, που τη γύρισε με σκοπό να διοριστεί, και της Τζούλιας, που τις γύρισε με σκοπό να διαφημιστεί. Οπότε «τιμώρησαν» διά της καταψήφισης το νεαρό παίκτη. Και έτσι του έδειξαν ότι δεν έχει δικαίωμα να χάνει τον καιρό του με σεξ και άλλα ακατονόμαστα πράγματα, ενώ οι συμπαίκτριές του δουλεύουν σκληρά προκειμένου να κάνουν καριέρα στο τραγούδι, όπου θα περνούν δημιουργικά τον καιρό τους – πηγαίνοντας σε πρωινές εκπομπές, κάνοντας παρέα με τον κομμωτή και το στιλίστα τους και δηλώνοντας ότι «δεν έχουν πρόβλημα με τις πλαστικές και αν χρειαστεί θα κάνουν, αλλά προς το παρόν φοβούνται».
Αφού αυτός στη διαφήμιση χρησιμοποιούσε το «σήμα καμπάνα» για να βρει τους στίχους του «Κουτσουπιλό», γιατί συνεχίζει να το τραγουδάει λάθος; Κανονικά, δεν θα έπρεπε να έχει βρει τα σωστά λόγια του “Could You be Loved”;
Γιατί μπερδεύεις το “Could you be loved” με το «Κουτσουμπιλό»; Το «Κουτσουμπιλό» είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του γνωστού Ιταλού τραγουδιστή «Πομάρλι». Που όπως όλοι ξέρουμε, έχει κερδίσει δύο φορές το Φεστιβάλ του «Σαν Ρέμο», όπου τραγουδιστές από όλο τον κόσμο, διαγωνίζονται στο ποιος θα μιμηθεί καλύτερα το δικό μας Αντώνη Ρέμο. Ο Πομάρλι, λοιπόν, την πρώτη φορά, τραγούδησε στο Σαν (τον) Ρέμο το «Ντεντελιόζαμε», ενώ την αμέσως επόμενη χρονιά, αποθεώθηκε πάλι, αυτή τη φορά με το «Ελμετλιώσις», πάλι τραγουδώντας στο «σαν τον Ρέμο». Στην Ελλάδα πάντως, ο «Πομάρλι» έγινε γνωστός με το σπαρακτικό «Ογούμακακαϊ» (οι στίχοι λένε «Νο Γόμα» (δηλαδή χωρίς γόμα), δεν υπάρχει «Κρα», (δηλαδή κράξιμο).
Συγνώμη, αλλά αυτός ο Ιταλός τραγουδιστής «Πομάρλι», που λέτε, μήπως ήρθε πρόσφατα στην Ελλάδα για να τραγουδήσει σε εκδήλωση των φιλάθλων του Ηρακλή, εναντίον του υποβιβασμού και της τιμωρίας της ομάδας;
Πράγματι. Σε μια από τις πιο μαζικές συγκεντρώσεις, τραγούδησε το «Πίπα Καμπάνα», για την καμπάνα που έφαγε η ομάδα.
Τώρα που ο ράπερ «Θηρίο» αδυνάτισε τόσο ώστε να πρέπει να μετονομαστεί σε «σπουργιτάκι», τι πρόκειται να συμβεί στα τατουάζ του; Θα διαβάζονται ακόμα κανονικά;
Ναι, θα διαβάζονται, αλλά παραμορφωμένα. Π.χ., από τη φράση “Join Us” στο μπράτσο του, τώρα θα φαίνονται μόνο οι συλλαβές “Jo-” και το “us”, λόγω σαφώς λιγότερου δέρματος, που θα καταλήξουν να διαβάζονται και οι δύο μαζί ως “Jous”, δηλαδή «Τζους», που σημαίνει «Φύγε». Με παρόμοιο τρόπο θα αλλοιωθούν και άλλα μηνύματα στο σώμα του, όπως για παράδειγμα το “Malfunctional in Caracas” στην κοιλιά, που τώρα θα διαβάζεται μόνο το “Mal” και το “acas” ή το “Go Away” στο λαιμό, που τώρα θα διαβάζεται μόνο το “G” και το “ay”.
Πέρα από την πλάκα, υπάρχει κάποια λογική εξήγηση γιατί, παρά τις αιώνιες διαμαρτυρίες, o κλιματισμός στα σαλόνια των πλοίων συνεχίζει να βρίσκεται σε επίπεδο Παταγωνίας;
Ασφαλώς και υπάρχει λογική εξήγηση: Διότι τώρα με την απαγόρευση του καπνίσματος, η εικόνα «Ο Ναυτικός με το Τσιμπούκι» έπρεπε να αντικατασταθεί από μια άλλη εικόνα-στερεότυπο, εξίσου δυνατή, ώστε να μπορέσει κάποτε να γίνει κι αυτή κέντημα για αφίσα-κάρτα-κορνίζα. Προφανώς λοιπόν η νέα κλασική εικόνα που αποφάσισαν να προωθήσουν οι άνθρωποι της θάλασσας έχει τίτλο «Ο Ναυτικός με το Air Condition». Και θα απεικονίζει ένα θαλασσόλυκο με καπέλο καπετάνιου που κρατάει σκεφτικός το τηλεκονρόλ του κλιματισμού και χαμογελάει αινιγματικά καθώς κοιτάζει την επίδραση που έχει το κρύο στον τρόπο που φαίνεται κάτω από τις λεπτές καλοκαιρινές μπλούζες το στήθος των επιβατριών.
Όσο κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να πάρω σοβαρά πια τις εξεταστικές επιτροπές και την πολιτική κατάσταση. Τι μου συμβαίνει;
Πρόκειται για αντανακλαστική άμυνα του οργανισμού. Ο οποίος, για λόγους αυτοσυντήρησης, ξέρει να μετράει το ποσοστό «Τζαβαρισμού» και «Αϊβαλιωτισμού» σε αυτά που ακούει και να τα κατηγοριοποιεί αναλόγως. Αδιαφορώντας για το πόσο σοβαρό ύφος χρησιμοποιούν όσοι μιλάνε γι’ αυτά.
Ο λαϊκισμός επιστρέφει συνήθως μεταμφιεσμένος σε κάτι νέο, πιο σύγχρονο και πιο ελκυστικό. Στην ουσία του όμως παραμένει ο ίδιος: η υπόσχεση ότι η πραγματικότητα μπορεί να προσαρμοστεί στις επιθυμίες μας
17°
