Γίνε η αλλαγή που θέλεις να ζήσεις

Πόσο μπορεί να έχει αλλάξει η Αθήνα από το 2010; Είναι ένα ερώτημα που συχνά απευθύνουμε στους εαυτούς μας όσοι έχουμε επιλέξει να ζούμε στο κέντρο. Η καθημερινή διαδρομή απ’ το σπίτι στο γραφείο απαντάει μόνη της. Κατεβαίνεις την Κυψέλης και βλέπεις ότι λείπουν κομμάτια της πόλης, έχουν βάλει λουκέτο καταστήματα που στοιχηματίζεις πότε τα είδες για τελευταία φορά. Ανεβαίνεις βράδυ την Πατησίων και μοιάζει απόκοσμη. Η πόλη έχει αλλάξει πολύ. Προς το χειρότερο όμως. Και αυτή η βαθιά φτώχεια αλλοιώνει την εικόνα της. Μια πόλη με το πιο όμορφο φως, μοιάζει πάντα με συννεφιά. Η πόλη δεν είναι το δομημένο ή αδόμητο περιβάλλον της, είναι οι άνθρωποί της και ομορφαίνει από την ομορφιά των ανθρώπων.

Βρισκόμαστε μόλις ένα βήμα πριν αποφασίσουμε να τραβήξουμε ξανά την κουρτίνα, να μπει φως. Οι δημοτικές εκλογές στις 18 και 25 Μαΐου είναι πολύ κοντά και είναι η ώρα μιας μεγάλης απόφασης για την πόλη. Δεν βρισκόμαστε μπροστά από μια εκλογική μάχη, που ανάμεσα σε προγράμματα και υποψήφιους θα επιλέξουμε ποιος μπορεί απλά να διοικήσει καλύτερα το δήμο, αλλά ποιος μπορεί να την αλλάξει. Αυτή τη φορά προς το καλύτερο.

Το Νοέμβριο του 2010 οι προοδευτικοί πολίτες της Αθήνας επέλεξαν τον κ. Καμίνη, πιστεύοντας ότι ο Δήμος Αθηναίων επιτέλους θα έμπαινε σε άλλη πορεία. Απογοητεύτηκαν όμως πολύ σύντομα, γιατί ο κ. Καμίνης επέλεξε να αποσυρθεί από την πόλη την πιο κρίσιμη στιγμή. Επέλεξε να κρυφτεί πίσω από το «δεν αποφασίζουμε εμείς» και για τις απολύσεις εργαζόμενων και για την κατάρρευση των εσόδων και για την εγκατάλειψη της αυτοδιοίκησης. Σήμερα είναι αργά να ασκεί κριτική σε αυτές τις πολιτικές αποφάσεις που μας έφεραν ως εδώ. Είναι αργά να καταλογίζει ευθύνες στις κυβερνήσεις του Μνημονίου. Είναι αργά και μοιάζει ιδιαίτερα υποκριτικό, γιατί ο ίδιος επέτρεψε το βράδυ του Νοέμβρη του 2010 να πανηγυρίζει ο Γ. Παπανδρέου τη νίκη του πρώτου Μνημονίου, γιατί ο ίδιος ζήτησε την υπερψήφιση του δεύτερου. Γιατί σήμερα, που ο ίδιος θέλει να εμφανίζεται ακομμάτιστος, τον διαψεύδει ο κ. Βενιζέλος που δηλώνει πως προσβλέπει πολύ στην επανεκλογή του για την επιβίωση του κόμματός του και της συγκυβέρνησης.

Κι αν ο κ. Καμίνης απογοήτευσε και σήμερα έρχεται να μας παρουσιάσει το πρόγραμμα που δεν εφάρμοσε, ο κ. Σπηλιωτόπουλος έρχεται ως… αλεξιπτωτιστής, έχοντας ψηφίσει στη Βουλή όσα διέλυσαν την Αθήνα. Βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να μην μπορεί να υπερασπιστεί την υποψηφιότητά του, να μην έχει απαντήσεις για τα προβλήματα της πόλης, γι’ αυτό καταφεύγει στον ακροδεξιό λαϊκισμό. Πρέπει να αναλάβει όμως και το βάρος της ευθύνης γι’ αυτή την επικίνδυνη επιλογή.

Κι εντάξει, σωστή η κριτική, αλλά εσείς τι θα καταφέρετε να αλλάξετε; Ένα ερώτημα που δικαίως απευθύνουν οι πολίτες και ιδιαίτερα τα μέσα ενημέρωσης. Μέχρι σήμερα προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε καταδικασμένοι να κινούμαστε σε μονόδρομους. Αυτή η λογική του «αναπόδραστου» μας έφτασε ως εδώ. Η Ανοιχτή Πόλη, που δεν είναι χθεσινή στα δημοτικά πράγματα της Αθήνας, αλλά σταθερά παρούσα εδώ και οχτώ χρόνια, μέσα κι έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο, καταθέτει ένα πλήρως επεξεργασμένο πρόγραμμα, που απαντά στα ζητήματα της πόλης. Ένα πρόγραμμα, που η αξιοπιστία του κρίνεται σήμερα, γιατί δεν αφήνει αναπάντητα ερωτήματα, γιατί δεν έχει κρυμμένες υποσημειώσεις και κρυφές ατζέντες.

Αυτό το εναλλακτικό σχέδιο βάζει σαν προτεραιότητα την κοινωνική αλληλεγγύη μέσα από ένα ολοκληρωμένο σχεδιασμό του δήμου με τη συμμετοχή των κατοίκων και όχι μόνο με βάση τα διαθέσιμα κονδύλια της «εταιρικής ευθύνης» των χορηγών. Δίνει έμφαση στην ποιότητα ζωής για όλους και παντού, όχι μόνο στη «βιτρίνα» της πόλης γιατί ότι ο φροντισμένος δημόσιος χώρος δίνει στις γειτονιές ζωή, οικονομική δραστηριότητα και ασφάλεια. Πιστεύει στις μικρές φθηνές προτάσεις για πρασίνισμα των σχολικών αυλών, για φωτισμό και καθαριότητα, για μικρές αναπλάσεις με προτεραιότητα στο ποδήλατο και τον πεζό που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας. Συμβάλλει στην οικονομική ανάκαμψη προτείνοντας μέτρα για την ανακούφιση των μικρών επιχειρήσεων, κίνητρα για τη δημιουργία κοινωνικών συνεταιρισμών και καινοτόμων εγχειρημάτων. Ενισχύει τον πολιτισμό στο κέντρο και τις γειτονιές, αξιοποιώντας τις πάμπολλες δημιουργικές δυνάμεις που αναδύονται στην πόλη τον καιρό της κρίσης. Κατοχυρώνει την πραγματική δημοκρατία εφαρμόζοντας συμμετοχικές διαδικασίες στις γειτονιές, σπάζοντας τη σχέση διαμεσολάβησης με τον τοπικό δημοτικό ή κοινοτικό σύμβουλο και εμπλέκοντας τους ίδιους τους κατοίκους.

Καλούμε τους πολίτες να κάνουν την πόλη δική τους υπόθεση και να πάρουν την απόφαση να μην υπάρξει ούτε μία μέρα χαμένη. Να γίνουμε ο καθένας και η καθεμιά η αλλαγή που θέλουμε να ζήσουμε στην πόλη. Είναι η πρώτη φορά που είμαστε τόσο κοντά!