Σαφή όρια δεξιάς με την ακροδεξιά

Η ανάδυση του νεο-ναζισμού αποτελεί υπέρτατο κίνδυνο, που πρέπει να αντιμετωπιστεί από ευρύτατη συσπείρωση δημοκρατικών δυνάμεων, ανεξαρτήτως των διαφορών τους.

Ούτε η θεωρία των δύο άκρων, με την συμπερίληψη σε αυτά κομμάτων του συνταγματικού τόξου, ούτε οι μικροκομματικές διακηρύξεις ότι οι ασκούμενες πολιτικές οδηγούν απευθείας και μονοσήμαντα στον φασισμό, αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα του φαινομένου.

Ο νεο-ναζισμός είναι το «απόλυτο κακό» με παλιές ρίζες και αποτελεί κοινό αντίπαλο.

Σε αυτή την προσπάθεια, έχει θέση η κοινοβουλευτική Δεξιά. Τα όρια της προς την ακροδεξιά και τις φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές πρέπει να είναι απόλυτα και σαφή. Είναι η μόνη «κόκκινη γραμμή» που έχει τόση και αυτονόητη σημασία. Ο ολοκληρωτισμός δεν μπορεί να γίνει ανεκτός!

Η απομάκρυνση υποστηρικτών του νεο-ναζιστικού μορφώματος προς δημοκρατική κατεύθυνση, δεν γίνεται με υποβάθμιση του φαινομένου, ή με έμμεσες εκκλήσεις συνεργασίας, αλλά με την αποκάλυψη του ρόλου του και την ήττα του, μέσω ασφυκτικής πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής απομόνωσης των πρακτικών και ιδεών του.

Τα «αντι-μνημονιακά μέτωπα» των «Ανεξάρτητων Ελλήνων» δεν μπορεί να δίνουν συγχωροχάρτι στο νεο-φασισμό, ενώ το «κλείσιμο του ματιού» ορισμένων στελεχών της Ν.Δ. προς την ακροδεξιά, αποτελεί βαρύ ολίσθημα. Βλάπτει σοβαρά τον κοινοβουλευτισμό και τη χώρα.