Το post της ημέρας: Αντώνιος Δαρζέντας

«Μου παρετέθη σε προηγούμενο ποστ ένα άρθρο το οποίο ισχυρίζοταν ότι οι πανδημίες δεν κάνουν σώνει και καλά ύφεση αλλά την προκαλούν τα μέτρα για την αντιμετώπιση τους από τις κυβερνήσεις. Ούτε λέει, η πανδημία γρίπης του 58 ούτε του 68 είχαν ύφεση. Ή μάλλον είχαν λίγη, αλλά δεν οφειλόταν στην επιδημία. Και μπράβο τους λέει, γιατί άφησαν την επιδημία να κάνει τον κύκλο της και έτσι σώθηκε η οικονομία.
Τα δεδομένα όμως της δεκαετίας του 50 και του 60 ήταν τρομερά διαφορετικά.
Από τότε οι κόσμος έχει προχωρήσει σε 50 χρόνια όσο δεν είχε προχωρήσει τα τελευταία χιλιάδες χρόνια.
Ο Φιλανδός της δεκαετίας του 50 είχε εισόδημα όσο έχει ο κάτοικος της Μποτσουάνα σήμερα. Ο μέσος Εγγλέζος της εποχής εκείνης είχε εισόδημα όσο έχει ο φτωχός Μεξικανός σήμερα.
Η παιδική θνησιμότητα στην Ιταλία ήταν υψηλότερη από την παιδική θνησιμότητα του Νεπάλ σήμερα.
Ο μέσος όρος ζωής δεν έφτανε πάνω από τις 5 δεκαετίες. Δεν υπήρχαν καν συνταξιοδοτικα προγράμματα.
Το 50 και το 60 δεν υπήρχαν καν προγράμματα εθνικών εμβολιασμων.
Η ιλαρά, η ευλογιά, η πολυομυελίτιδα, ο κοκκυτης, σκότωναν δεκάδες εκατομμύρια κάθε χρόνο στις πλούσιες χώρες κυρίως παιδιά και νέους.
Μια πανδημία του μεγέθους του κορονοϊού δεν θα την έπαιρναν καν χαμπάρι, αλλά και να την έπαιρναν θα ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό των ασθενειών και της παιδικής θνησιμότητας που υπήρχε εκείνη την εποχή.
Ήταν εντελώς φυσιολογικό για μια οικογένεια να χάσει 2 ή 3 παιδιά από ασθένειες. (Η μία γιαγιά μου τη δεκαετία του 50 έχασε 3 παιδιά και η άλλη 5)
Μην μιλήσω για τα κοινωνικά. Ο ρατσισμός ήταν όχι μόνο αποδεκτός αλλά κανόνας. Η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη παντού. Η γυναίκα θεωρούταν υποδεέστερη και σε πολλά κράτη ακόμα και ευρωπαϊκά, δεν ψήφιζε καν.

Τι ακριβώς συγκρίνουμε λοιπόν;. Ή απώλεια ανθρώπινης ζωής ήταν καθημερινότητα που δεν μπορούμε να την συλλάβουμε. Τώρα κάθε ζωή μετράει. Και μετράει γιατί σε 50 χρόνια έχει αλλάξει τελείως ο κόσμος και η θεώρηση της ανθρώπινης ζωής. Και ευτυχώς.
Και το πιο κυνικό σε αυτή την ξαφνική αγάπη για την ανάπτυξη και την οικονομία, είναι ότι αυτή ακριβώς η γενιά που γεννήθηκε τότε και επιβίωσε υπό τέτοιες συνθήκες, αυτή η γενιά που έφτιαξε το σημερινό πλούσιο και ασφαλή κόσμο, σε αυτή ακριβώς τη γενιά γυρνάμε ξεδιάντροπα και της λέμε :"δεν πειράζει που θα πεθάνετε. Ας προσέχατε"
Έλεος ρε πια με τον κυνισμό. Έλεος».