Η συγγραφέας Ιφιγένεια Θεοδώρου γράφει για τη διαχείριση της πανδημίας του κορωνοϊού στην Ελλάδα και τη στάση των πολιτών.
Μας έπιασε όλους εξ απήνης. Μόλις είχαμε ξεπεράσει τα δύσκολα χρόνια των μνημονίων, είχαμε μπει σε μια τροχιά ανάκαμψης με τον τουρισμό ως κήρυκα αισιοδοξίας να πηγαίνει μπροστά, ελπίζαμε ότι οι πολιορκημένοι της Ουχάν δεν είχαν βγάλει εισιτήρια για το ελληνικό καλοκαίρι. Κι εκεί πάνω στο σαρακοστιανό τραπέζι της Καθαράς Δευτέρας τα νέα από την Ιταλία έριξαν τον χαρταετό μας πάνω στις ταραμοσαλάτες και στις μισοφαγωμένες λαγάνες.
Όσο το κακό συμβαίνει μακριά μας είμαστε ασφαλείς και μακάριοι. Όταν κοντοζυγώνει στην πόρτα μας την κλείνουμε ερμητικά και αφουγκραζόμαστε μην και μας την χτυπήσει. Έτσι κάνουν οι προνοητικοί άνθρωποι… Αυτοί που με την στοιχειώδη λογική καταλαβαίνουν ότι στις μέρες μας το κακό, σαν την πληροφορία, τρέχει ιλιγγιωδώς. Και μήπως δεν έχουμε πληροφορίες; Η κυβέρνηση με ταχύτατα αντανακλαστικά δείχνει τον δρόμο. Τα κοινωνικά δίκτυα κατακλύζονται από αναρτήσεις, άλλες με χαρακτηριστικό χιούμορ διασκεδάζουν τον φόβο και άλλες πυροβολούν την λογική. Φωνές επιστημόνων αλλά και τυχάρπαστων τσαρλατάνων που τέτοιες ώρες δείχνουν τα σάλια τους. Στη μέση όλοι εμείς που ξυπνήσαμε ένα πρωί και αντικρύσαμε μια άλλη πραγματικότητα μέσα κι έξω από το σπίτι μας. Κι αυτή η καινούργια πραγματικότητα μας ξεβόλεψε, κι ας μπαίνει τώρα η άνοιξη, μας αναστάτωσαν οι νεκροί στην γειτονική Ιταλία, μας τρομάζει ο ακήρυκτος πόλεμος που μαίνεται σε όλα τα πλάτη της γης.
Μας ζητήθηκε κάτι απλό και σίγουρο, αυτό που θα κάναμε σίγουρα, αν κυκλοφορούσε έξω από το σπίτι μας ένας επίδοξος ληστής ή ένας επικηρυγμένος δολοφόνος. Θα κλείναμε ερμητικά την πόρτα μας και θα περιμέναμε. Σε περίπτωση κινδύνου θα τηλεφωνούσαμε στην αστυνομία, είμαστε εξασκημένοι άλλωστε από τα τηλεοπτικά πεπραγμένα όπου εντρυφήσαμε τόσα χρόνια. Θα πηγαίναμε βόλτα στον ήλιο ή στο σούπερ μάρκετ αφού θα ξέραμε ότι ο κατά συρροή δολοφόνος καιροφυλακτεί πίσω από τα μακαρόνια και τα ρύζια ή κάθεται στο διπλανό στασίδι της εκκλησίας; Χίλιες φορές να μην φάω, θα λέγαμε… Γιατί η λογική υπερισχύει όταν ο κίνδυνος είναι γνωστός, ένας ληστής, ένας δολοφόνος ή απαγωγέας, εφιαλτική απειλή για τον εφησυχασμό μας. Ενώ ο κορωνοϊός τι είναι;
Μια άγνωστη ασθένεια, ένας ιός, ηχητικά ακούγεται τόσο οικείος, ιός όπως υιός, γι’ αυτό και οι πιστοί συνωθούνται στους οίκους του Πατέρα του. Χωρίς παρελθόν και ιστορία, μακάβριο σενάριο επιστημονικής φαντασίας κάποιων ταινιών του Χόλιγουντ, όταν βλέπαμε σκηνές προσεχώς και κλείναμε τα μάτια γιατί τέτοιες ιστορίες μας παραπέμπουν στην αβεβαιότητα, στο άγνωστο, στον κατακρημνισμό όλων των δεδομένων της ζωής μας. Και χωρίς δεδομένα δεν μπορούμε να ζήσουμε. Πώς θα περάσει η μέρα χωρίς καφενείο και κουβέντα με φίλους, τι σημαίνει να κλείσει το μαγαζί και το κομμωτήριο, ποιος θα ασχοληθεί με τα παιδιά χωρίς σχολείο, γιατί δεν βρίσκουμε οινόπνευμα στο φαρμακείο, πού ακούστηκε άδεια αεροδρόμια και κλειστές εκκλησίες; Όχι αυτό δεν το περιμέναμε… Και γι’ αυτό αυτοαποκαλούμαστε έγκλειστοι! Τρομάζουμε στην ιδέα να μείνουμε σπίτι, όταν τόσα χρόνια γκρινιάζαμε για τον ελεύθερο χρόνο που δεν είχαμε, για τον κοινό χρόνο που χρειαζόμαστε με τα παιδιά μας, για τα βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει… Πανικοβαλλόμαστε γιατί στην κατάψυξη δεν υπάρχει επάρκεια κρέατος όταν η χοληστερίνη μας αυξάνεται κατακόρυφα, μας λείπει το θέατρο όταν για μήνες δεν ξεκολλούσαμε από την τηλεόραση, τώρα θέλουμε να πάμε για τρέξιμο έστω κι αν αράζαμε όλο τον χειμώνα στον καναπέ. Χάνουμε την ψυχραιμία μας γιατί δεν έχουμε δεδομένα γι’ αυτή τη νέα κατάσταση που είναι πάνω από μας, είμαστε αδύναμοι να την ελέγξουμε όπως ξέραμε τόσα χρόνια. Μ’ ένα τηλέφωνο σ’ ένα φίλο ή γνωστό. Αλλά κι αυτό είναι από τα ανείπωτα, η πολιτική ηγεσία δεν ζητάει την ψήφο μας, αλλά κάτι απλό και γι’ αυτό δυσνόητο για όλους μας. Μας ζητά είναι μείνουμε σπίτι.
Ο ιός που ενέσκηψε και μας απειλεί είναι άγνωστος, όμως το όπλο το έχουμε όλοι στο σπίτι μας. Όχι δεν είναι το χλώριο και η αιθυλική αλκοόλη. Είναι η ατομική ευθύνη, αλλά δεν την γνωρίζουμε.
*Ιφιγένεια Θεοδώρου
Συγγραφέας
«Χρυσός, Λιβάνι και Σμύρνη», 1997 Ικαρος
«Μελέκ θα πει άγγελος», 2001 Ελληνικά Γράμματα, 2017 Πατάκης
«Γλώσσα από μάρμαρο», 2005 Ελληνικά Γράμματα, 2018 Διάπλαση
«Η γεύση της ερήμου», 2012 Πατάκης
