Τι ακριβώς θέλουμε;

Αυτές τις μέρες υπάρχει άπλετος χρόνος για σερφάρισμα στο διαδίκτυο, μια και είναι μία από τις διεξόδους που (ευτυχώς) έχουμε. Είναι απίστευτο το τι γράφεται και πραγματικά κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως όλα αυτά αποτελέσουν υλικό για σοβαρές κοινωνικές μελέτες.

Παίρνει το κράτος μέτρα, φωνάζουμε γιατί τα πήρε και ο κάθε ένας κάνει αναλύσεις επί των αναλύσεων γιατί τα μέτρα δεν είναι σωστά ή ποια άλλα θα έπρεπε να παρθούν. Δεν παίρνει το κράτος κάποια μέτρα, φωνάζουμε γιατί δεν τα πήρε ή για το ότι άργησε να τα πάρει.

Ανακακοινώνει η κυβέρνηση κάποια μέτρα για την προσωρινή ανακούφιση επαγγελματιών και επιχειρήσεων που πλήττονται, φωνάζουμε ότι είναι λίγα, ότι είναι λάθος, ότι έπρεπε να είναι κάποια άλλα. Σίγουρα αυτά δεν είναι δίκαια για όλους, σίγουρα τα χρήματα κάποια στιγμή θα πρέπει να επιστραφούν, σίγουρα η οικονομική καταστροφή για πολλούς κλάδους και πολύ κόσμο είναι τεράστια, αλλά αυτό το φαινόμενο είναι παγκόσμιο.

Μας ενημερώνουν για τα κρούσματα και τους θανάτους, αμφισβητούμε τους ειδικούς για την αλήθεια των λόγων τους και των αριθμών που μας παρουσιάζουν και αναπτύσσουμε ιστορίες συνομωσίας και παραφιλολογίας. Διάβασα μάλιστα κάπου ένα επιεικώς απαράδεκτο σχόλιο για τον εξαίρετο κο Τσιόδρα, «ότι βρήκε ευκαιρία τώρα να.... κάνει το κομμάτι του».

Μας δείχνουν τους χιλιάδες νεκρούς στην Ιταλία, ψάχνουμε να βρούμε αν η φωτογραφία με τα καμιόνια είναι αληθινή ή ψεύτικη. Και ας υποθέσουμε ότι είναι του 2015... κάποια παρόμοια θα είναι και η του 2020 με τους τόσους νεκρούς.

Βγαίνουν οι Ιταλοί γιατροί αλλά και νοσούντες στην Ιταλία και μας λένε να προσέξουμε μην πάθουμε τα ίδια και πολλοί αντιδρούν σαν να έχουν βάλει ωτοασπίδες στα αυτιά.

Μας λένε να περιορίσουμε τις μετακινήσεις μας, παίρνουμε τους δρόμους, τα βουνά, τις παραλίες, τα κτήματα και μέρη που υπό κανονικές συνθήκες, ούτε που θα φανταζόμασταν να πάμε, αισθανόμενοι ότι μας καταπατιούνται οι προσωπικές μας ελευθερίες ή ότι έτσι θέλουμε να ξορκίσουμε το κακό.

Μας λένε ότι το χαρακτηριστικό αυτό του ιού είναι ότι μεταδίδεται πάρα πολύ εύκολα και ακόμη γνωρίζουμε ελάχιστα γι'αυτόν μια και ολόκληρος ο κόσμος βρίσκεται σε αχαρτογράφητα ύδατα, εμείς μπαίνουμε στα πλοία και πάμε στα νησιά..., όπου η ιατρική υποδομή στα περισσότερα εξ αυτών είναι ανύπαρκτη, ώστε να σιγουρευτούμε ότι δεν θα μείνει κανένα μέρος παραπονεμένο που δεν θα έχει τον ιό.

Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε μπροστά μας έναν εχθρό που κρατάει ένα όπλο και μπορούμε κάπως να προφυλαχθούμε. Το κακό είναι ότι ο εχθρός είναι αόρατος και αυτό είναι που τρομάζει και φρικάρει. Και άλλα κράτη που μέχρι πριν λίγο σφύριζαν αδιάφορα αρχίζουν και αλλάζουν ρώτα...

Ναι, το σύστημα υγείας μας χωλαίνει εδώ και χρόνια. Δεν είναι η στιγμή για να ασκήσουμε κριτική και να προτείνουμε λύσεις γιατί απλούστατα δεν υπάρχει ο χρόνος αυτής της πολυτέλειας. Θα έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε μετά και μάλιστα επιβάλλεται να το κάνουμε. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι οι γιατροί και το προσωπικό που βρίσκονται στα δημόσια νοσοκομεία είναι ΗΡΩΕΣ. Πάντα ήταν, αλλά τώρα ξεπερνούν εαυτούς!

Αυτή τη στιγμή η χώρα βρίσκεται στα χέρια ανθρώπων, πολιτικών και επιστημόνων, που αντιμετωπίζουν το θέμα με ευθύνη, σοβαρότητα και εμπνέουν εμπιστοσύνη στον κόσμο.
Ας αρκεστούμε σ'αυτό και ας αφήσουμε την κριτική. Αν δεν μας κάνουν, θα έλθει η ώρα να τους αλλάξουμε. Τώρα όμως δεν είναι η στιγμή για τέτοια!

Ας το καταλάβουμε, ας συμμορφωθούμε και ας ακούμε αυτά που μας λένε.