Χωρίς επιστροφή

Η πολιτική αλλαγή στη διακυβέρνηση της χώρας δεν έγινε χωρίς σκληρή αντιπαράθεση. Στη διάρκειά των διαδοχικών εκλογικών αναμετρήσεων βγήκαν από τις κομματικές φαρέτρες όλα τα επικοινωνιακά και άλλα όπλα. Το διακύβευμα της  εξουσίας οδήγησε σε εκβιαστικά διλήμματα και υπερβολές που στόχευσαν τις συνειδήσεις των εξαντλημένων από την κρίση πολιτών.

Είναι κατανοητή η απογοήτευση όσων στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια τις ελπίδες τους στις αυταπάτες της ηγεσίας της «πρώτη φορά Αριστερά» που αποδείχτηκε πολύ κατώτερη των προσδοκιών, αναδεικνύοντας την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σε μια από τις χειρότερες της μεταπολιτευτικής περιόδου. Μεγάλη είναι προφανώς και η δυσαρέσκεια όσων αποφάσισαν να ρίξουν γέφυρες για να μεταμορφώσουν προεκλογικά το λαϊκιστικό μόρφωμα σε «προοδευτική συμμαχία».

Η αλήθεια είναι ότι ο προοδευτικός-μεταρρυθμιστικός χώρος δεν κατάφερε να αποκτήσει έναν καθοριστικό ρόλο στις μετεκλογικές εξελίξεις. Οι συνεχείς προσπάθειες  ανασυγκρότησης καθώς και τα εγχειρήματα που επιχειρήθηκαν και κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, δεν κατάφεραν να αναδείξουν έναν ισχυρό πόλο στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, ικανό να εγγυηθεί την νέα πορεία της χώρας στη μεταμνημονιακή εποχή. Η προοδευτική παράταξη, έστω και μέσα στις νέες δυσκολότερες γι αυτήν συνθήκες μπορεί και πρέπει να μείνει πιστή στις προεκλογικές της δεσμεύσεις, συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση της πολιτικής σταθερότητας και την  υλοποίηση των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων παράλληλα με την άσκηση της προγραμματικής αντιπολιτευτικής της κριτικής.

Ήδη από την προεκλογική περίοδο είχε διαφανεί ότι τόσο η στάση απέναντι στις προκλήσεις της νέας εποχής όσο και οι διαφορετικές αντιλήψεις, σκοπιμότητες και διεκδικήσεις που δημιουργήθηκαν από την απόφαση του πρώην πρωθυπουργού για μετάλλαξη του απερχομένου ΣΥΡΙΖΑ, θα αντιπαρατεθούν με σφοδρότητα. Η αντιπαράθεση αυτή οφείλει ωστόσο να παραμείνει αυστηρά ιδεολογική και πολιτική. Στο πλαίσιο αυτό είναι θεμιτό για καθε πολιτικό στέλεχος να εκφράζει, να υποστηρίζει, να αναθεωρεί και να υπερασπίζει τις απόψεις του. 

Οι κατανοητές προσωπικές πικρίες και η αίσθηση της αποτυχίας δεν επιτρέπουν ωστόσο σε κανέναν να κουνάει απειλητικά το δάχτυλο σε εκείνους που διαφωνούν μαζί του. Ο διάλογος είναι ουσιαστικός και εποικοδομητικός μόνον όταν γίνεται με ψυχραιμία και αλληλοσεβασμό της - κοινής για μεγάλο χρονικό διάστημα - πορείας των εμπλεκομένων. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να επαναφέρει το τραγικό δίλημμα «ή εμείς ή αυτοί» που πρόσφατα πλήρωσε ακριβά τόσο η δημοκρατική παράταξη όσο και η χώρα.

Στη διαδρομή μέσα στα χρόνια όσων ασχολούνται δημόσια με την πολιτική υπάρχουν, ίσως στιγμές και σημεία καμπής. Τότε είναι σημαντικό να μην κινηθεί κανείς σε πορεία «χωρίς επιστροφή». Ιδιαίτερα στελέχη που υπηρέτησαν την πορεία της χώρας προς τον εκσυγχρονισμό και ανέλαβαν προσωπικά το κόστος των πολιτικών μεταρρυθμίσεων που υποστήριξαν δεν μπορούν να επιτρέπουν στον εαυτό τους τέτοια πορεία.