Θέλω μια πόλη όπου δεν θα λέω στον γιο μου «μην πας εκεί, είναι επικίνδυνα»!

Το ερώτημα «πώς θέλεις να δεις την Αθήνα στο μέλλον;» επιδέχεται μόνο μια απάντηση: «θέλω να μπορώ να κάνω μια βόλτα στην πόλη με τον γιο μου χωρίς να φοβάμαι!». Να μπορούμε να περπατάμε και να συνεχίζω να του δείχνω τις ομορφιές που αξίζει να προστατεύσουμε σαν πολίτες χωρίς ταυτόχρονα να τον τραβάω κοντά μου όταν πλησιάζουμε σε λογιών «άβατα», «απροσπέλαστα» και «περίεργα» σημεία, δημόσιους χώρους που συνηθίσαμε να μας τρομάζουν. Χωρίς τον γιο μου να με ρωτάει, με εκείνη την υπεροψία αλλά και τη σιγουριά που αποπνέει η γενιά του: «Μα τι φοβάσαι; Κι "εδώ" μια χαρά μαγαζιά είναι». Θα συμφωνήσω μαζί του, θα του επαναλάβω πως και εκεί υπάρχουν όμορφα και αξιοπρόσεκτα σημεία, όμως ο φόβος μέσα μου για το απρόοπτο εκεί όπου υπάρχει ομορφιά, με εμποδίζει και μας εμποδίζει να τις χαρούμε. Σκοπός λοιπόν είναι να αποκτήσουμε αίσθημα ασφάλειας και ελευθερίας στην πόλη μας. Θέλω να φροντίσω το παιδί μου, να είναι ελεύθερο μέσα στην Αθήνα, δηλαδή να κυκλοφορεί όπου θέλει, όποτε θέλει. Δεν μπορώ να το προστατεύσω από το απρόοπτο, μπορώ όμως να περιορίσω τις πιθανότητες, μπορώ να του προσφέρω μία πόλη όπου δε θα το αναγκάζει να αποφεύγει συγκεκριμένες περιοχές για δική του ασφάλεια.

Η Αθήνα λοιπόν που βλέπω στο μέλλον είναι μια πόλη όπου ο γιος μου θα μου λέει «πάω εκεί» και δε θα του απαντάω «μα εκεί είναι επικίνδυνα». Η ασφάλεια είναι θέμα αρχής και η διεκδίκησή της είναι καθήκον για εμάς και για τα παιδιά μας, ώστε να ξέρουμε επιτέλους τι λέμε, τι περιμένουμε, τι αποδεχόμαστε, τι φτιάχνουμε. Με λίγα λόγια, είναι καθήκον μας να προστατεύσουμε και να αναδείξουμε συστηματικά και ακαταπόνητα, σταθερά και ακομμάτιστα τις περιοχές που εμπιστευόμαστε και την ίδια στιγμή εκείνες που δεν εμπιστευόμαστε, ώστε όταν μιλάμε για την Αθήνα να έχουμε μια εικόνα, που θα αποδίδεται με καθαρές κουβέντες, όχι τσαπατσουλιές, υπόκοσμο «αγανακτισμένων», πλιατσικολόγων της κακιάς ώρας, να λάβει το μπάχαλο ένα μάθημα. Μια Αθήνα καθαρή, ασφαλή, ελεύθερη και φωτεινή. Όπως μας αξίζει, βήμα-βήμα τη φορά.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, θα προσωποποιήσω περισσότερο το θέμα μου: Οι πρώτες βόλτες του γιού μου, χεράκι-χεράκι, ήταν στο κέντρο της πόλης, όπου άρχισε να ακούει ιστορίες, σαν παραμύθι, για την πόλη του και για τα σημαντικά κτήρια «τοπόσημά» της: Βουλή, Εθνική Βιβλιοθήκη, Πανεπιστήμιο, Ακαδημία, Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Εθνικός Κήπος, Βυζαντινό Μουσείο, Εθνική Πινακοθήκη, Δεξαμενή, πλατεία των Εξαρχείων, πλατεία Ομονοίας. Ήθελα να αναγνωρίζει σημεία αναφοράς της πόλης ως ιστορία και μνήμη.

Σήμερα, έρχεται στην Αθήνα όταν το πρόγραμμα του Πανεπιστημίου του το επιτρέπει και οι συνομιλίες μας έχουν αλλάξει άρδην. Τα ίδια σημεία της πόλης που κάποτε πρόβαλαν ιστορία και μνήμη, τώρα προκαλούν φόβο. Είναι βέβαιο πως κάθε μητέρα λέει:

«Πάλι «εκεί» θα πάτε σαββατιάτικα;». «Να πηγαίνετε όπου έχει φως και κόσμο...»

Αυτό δεν μπορεί να γίνεται πια!