Δικαιούται η κ. Μπαζιάνα να επισκέπτεται δημοσίως την δίκη της ΧΑ και τους παράγοντές της;
Αν ο Υπουργός Δικαιοσύνης φωτογραφιζόταν στο πλάι της μητέρας του Παύλου Φύσσα, στην αίθουσα του Δικαστηρίου στον Κορυδαλλό, η πλειοψηφία της κοινής γνώμης θα μιλούσε για απροκάλυπτο θράσος.
H δίκη της ΧΑ καρκινοβατεί για τέταρτη χρονιά και υπάρχουν πραγματικοί λόγοι που βαραίνουν όσους διαχειρίζονται εξουσία, είτε εκτελεστική είτε δικαστική. Πέρα από τις υπαρκτές πρακτικές δυσκολίες της δίκης, η Δικαιοσύνη σχημάτισε λανθασμένα μια δικογραφία μαμούθ (συνεκδίκαση 68 κατηγορούμενων), με αποτέλεσμα η δίκη να μην τελειώνει ούτε το 2021.
Μόνο (!) η Πρόεδρος του Δικαστηρίου έχει απαλλαγεί από άλλες υποθέσεις και δικάζει απερίσπαστη την υπόθεση. Οι υπόλοιποι –και οι εισαγγελείς– έχουν κι άλλες δίκες διότι στο εφετείο οι δικαστές από καιρό πλέον δεν επαρκούν για να δικάζονται οι χιλιάδες υποθέσεις.
Οι δε ευθύνες της Πολιτείας με Πρωθυπουργό τον σύζυγο της φωτογραφιζόμενης συζύγου, εδώ και τέσσερα χρόνια δεν έχει φροντίσει να βρεθεί μια σταθερή αίθουσα για την διεξαγωγή της δίκης. Με αποτέλεσμα να μεταφέρεται από κτίριο σε κτίριο εντός της Αττικής και πρακτικά να διεξάγεται, το πολύ, μια φορά την εβδομάδα.
Δικαιούται λοιπόν, η κ. Μπαζιάνα να επισκέπτεται δημοσίως την δίκη της ΧΑ και τους παράγοντές της;
Αν εξαιρέσεις την ανθρώπινη διάσταση, το αναφαίρετο δικαίωμα οποιουδήποτε πολίτη (κι όχι μοναδικό προνόμιο κάποιου επώνυμου) να συμπαρασταθεί στην οικογένεια Φύσσα, η χθεσινή αποτελεί μια σκηνοθετημένη παράσταση και τίποτα παραπάνω. Η σύζυγος του Πρωθυπουργού ασφαλώς δεν είναι φορέας της εκτελεστικής εξουσίας αλλά διαθέτει ισχυρή συμβολική εξουσία. Κι αυτήν την εξουσία εφάρμοσε άτσαλα με την επίσκεψη-φωτογράφισή της, σε, ένα έτσι κι αλλιώς, ρημαγμένο τριτοκοσμικό σκηνικό ενός αποτυχημένου κράτους που κωλυσιεργεί και δεν αποδίδει δικαιοσύνη.
Οι δομικές και λειτουργικές αδυναμίες της Δικαιοσύνης και του κράτους συνολικά βολεύουν εκείνους που έχουν συμφέρον να εκκρεμεί η δίκη, να μένει «ανοιχτή» η πληγή της κοινωνίας από το μαχαίρι του δολοφόνου και να μην έχει τέλος το δράμα της οικογένειας του Παύλου.
Η ενεργός πολιτική παρουσία της ΧΑ, η μη δικαστική και ηθική καταδίκη του συστήματος της ΧΑ και των μεθόδων της εξυπηρετεί πολλούς και ετερόκλητους λόγους μικροπολιτικής. Βολεύει και τους φασίστες και τους αντιφασίστες. Η λεκτική καταδίκη του φασισμού είναι εύκολη και αυτονόητη αλλά καταντάει φθηνή όταν γίνεται μόνο για επικοινωνιακούς λόγους. Η προσπάθεια απόκρουσης φασιστικών τάσεων δεν γίνεται με αντιφασιστικά υλικά της δεκαετίας του ’60 αλλά με συντεταγμένη και θεσμική δράση της Πολιτείας και του κράτους δικαίου.
Οι φωτογραφίες των -από την προηγούμενη, ειδοποιημένων φωτορεπόρτερ- είναι φθηνή προπαγάνδα, οι δε δήθεν δημοσιογραφικές πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ότι η Μάγδα Φύσσα ζήτησε από την κ. Μπαζιάνα «να πει κάτι» για να επισκευασθούν οι τουαλέτες των δικαστηρίων Κορυδαλλού, ακόμα κι αν είναι αλήθεια, ενισχύουν το προφίλ του «Ηγεμόνα και της συζύγου» και καταμαρτυρούν πολλά για την κατάντια (και) της δημοσιογραφίας.
Η 90ή ΔΕΘ βρίσκει την ελληνική οικονομία στο τέλος μιας ιστορικής περιόδου χρηματοδότησης από το Ταμείο Ανάκαμψης και μπροστά στο δύσκολο τεστ της επόμενης ημέρας.
Από τα πρώτα περίπτερα του 1926 και τη μεταπολεμική έκρηξη έως τη σημερινή οικονομική και πολιτική σκηνή της χώρας, η ΔΕΘ συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής και ετοιμάζεται για το μέλλον
17°
