Αν τελικά η συμφωνία των Πρεσπών έρθει στη Βουλή (και δεν προηγηθεί π.χ. παραίτηση Τσίπρα, απόφαση για δημοψήφισμα ή οτιδήποτε άλλο συριζέικης έμπνευσης), η ανάγκη της επιψήφισής της ξεπερνάει τις όποιες στοχεύσεις του πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών κ. Τσίπρα.
Δεσμευμένος απέναντι στους δυτικούς θεσμούς, ο κ. Τσίπρας (και ο κ. Κοτζιάς, μέχρι πρόσφατα), είχε προωθήσει τη υπογραφή τη συμφωνίας, με τη προφανή ελπίδα να μην προχωρήσει το θέμα από την άλλη πλευρά. Η αποφασιστικότητα του κ. Ζάεφ όμως -που δεν πτοήθηκε από το χαμηλό ποσοστό που συγκέντρωσε το δημοψηφισματικό «Ναι» στο σύνολο των ψηφοφόρων, έφερε το θέμα στη Βουλή και κέρδισε- έριξε το μπαλάκι ξανά στην ελληνική πλευρά.
Ο κ. Τσίπρας αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης της κυβέρνησής του. Οι ακροδεξιοί γκαρδιακοί φίλοι του των ΑΝΕΛ, που ο ίδιος τους νομιμοποίησε κάνοντάς τους συγκυβερνήτες, απειλούν με αποχώρηση, αρνούμενοι να ψηφίσουν τη συμφωνία. Εφόσον πράγματι αποχωρήσουν οι ΑΝΕΛ (Καμμένος είν’ αυτός, ποτέ δεν ξέρεις), τότε, περάσει δεν περάσει η συμφωνία, είτε θα υπάρξει κυβέρνηση μειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, με κατά περίπτωση ανοχή της Βουλής, είτε θα σχηματιστεί άλλη πλειοψηφία, είτε θα προκηρυχτούν πρόωρες εκλογές.
Η Νέα Δημοκρατία, το ΚΙΝΑΛ, η Χρυσή Αυγή, η Ένωση Κεντρώων και το ΚΚΕ καταψηφίζουν τη συμφωνία, ενώ κάτι λίγοι βουλευτές των ΑΝΕΛ την ψηφίζουν. Και πάλι όμως δε φτάνει. Το βάρος της επιψήφισης πέφτει στο Ποτάμι και τους ανεξάρτητους, εφόσον βέβαια δεν υπάρξουν υπολογίσιμες διαρροές από πλευράς (βορειοελλαδιτών ιδίως) βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.
Και καλά, από τη Χρυσή Αυγή, τους Κεντρώους του Λεβέντη, τους ΑΝΕΛ, τους παλαιοδεξιούς της Νέας Δημοκρατίας και τους παλαιοπατριωτικούς πασόκους του ΚΙΝΑΛ δεν περιμένει κανείς τίποτ΄ άλλο. Αλλά από τον κ. Μητσοτάκη και τους συν αυτώ φιλελεύθερους, τους λίγους ανοιχτόμυαλους στο ΚΙΝΑΛ και το ΚΚΕ, θα μπορούσε να περιμένει κανείς άλλη στάση - μάταια, όπως αποδείχτηκε.
Όμως το θέμα είναι το μακροπρόθεσμο, όχι το βραχυπρόθεσμο. Το μόνιμο και όχι το προσωρινό. Το γεωπολιτικό και όχι το ψηφοθηρικό. Γι’ αυτό, το ξαναλέω, το κλείσιμο του μακεδονικού θέματος είναι σημαντικότερο από τις επιδιώξεις του κ. Τσίπρα και από τις ανάλογες μικροκομματικές επιδιώξεις άλλων κομμάτων.
Η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας πρέπει ν’ αναγνωριστεί και από την Ελλάδα γιατί με τον τρόπο αυτό:
Α. Θα πάψει μια μόνιμη εστία έντασης και αλυτρωτισμού στα βόρεια σύνορά μας, η οποία διαρκεί δεκαετίες και τροφοδοτεί μόνο την Ακροδεξιά και εξυπηρετεί την μόνιμα πολιτευόμενη ελλαδική εκκλησία.
Β. Θα έχει ένα «πονοκέφαλο» λιγότερο η Ελλάδα, που αντιμετωπίζει ένα πραγματικό πρόβλημα (Τουρκία) και δυο άλλα για τα οποία ευθύνεται βασικά η ίδια (πολιτική ένταση με την Αλβανία και οικονομική με τη Βουλγαρία).
Γ. Θα επικυρωθεί αυτό που όλος ο κόσμος έχει αναγνωρίσει: η ύπαρξη σλαβομακεδόνικου κράτους που κατέχει ένα τμήμα της Μακεδονίας, τη βόρεια συγκεκριμένα, σλαβομακεδόνικου έθνους και ίσως γλώσσας. Δεν μπορεί επ’ άπειρον να λες στον άλλο «Δεν υπάρχεις», ούτε «Θα λέγεσαι όπως θέλω εγώ».
Δ. Η (μέχρι τώρα ΠΓΔΜ -προφανώς δεν είναι όνομα για κράτος αυτό- και πλέον) Βόρεια Μακεδονία θα μπει στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, εντάξεις που θα ενδυναμώσουν την ύπαρξη και αυτοτέλειά της
Ε. Αν η εκκρεμότητα διατηρηθεί, μόνοι κερδισμένοι θα είναι
η Ρωσία του Πούτιν
η Τουρκία του κ. Ερντογάν
ο αλβανικός εθνικισμός, που διεκδικεί το δυτικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας
ΣΤ. Οι λίγες δεκάδες χιλιάδες Σλαβοκαμεδόνες της ελληνικής Μακεδονίας, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι όλοι έχουν σλαβομακεδόνικη εθνική συνείδηση (γλώσσα και εθνική αυτοτοποθέτηση δεν συνάδουν πάντα), δεν αποτελούν φυσικά απειλή απέναντι στα εκατομμύρια Ελλήνων Μακεδόνων και την ελληνική (νότια) Μακεδονία.
Με βάση μια τέτοια θεώρηση, οι μικροκομματικοί εκλογικοί υπολογισμοί είναι στείροι και ανεπαρκείς. Υπάρχει μια ευκαιρία, είναι μια σπάνια στιγμή. Θα είναι κρίμα να πάει χαμένη.
Υ.Γ: Τι; Αν υπάρχουν Σλαβομακεδόνες στην Ελλάδα; Ρωτήστε κανένα φαντάρο που να υπηρέτησε στην Καστοριά, την Πέλλα, τη Φλώρινα. Ή κάντε καμιά βόλτα οι ίδιοι προς τα κει.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
