Home 10: Javier Mariscal

Κορυφαίος ντιζάινερ, καρτουνίστας, γλύπτης, graphic designer, συγγραφέας θεατρικών έργων, ζωγράφος και διακοσμητής εσωτερικών χώρων, ο Javier Mariscal ταρακούνησε με το αντικομφορμιστικό πνεύμα του την παγκόσμια σκηνή της τέχνης και του ντιζάιν και απέκτησε τον τίτλο του πιο τολμηρού εικονοκλάστη του μοντερνισμού. Όπλα του τα εκτυφλωτικά μεσογειακά χρώματα, το ισπανικό μπαρόκ, το ειρωνικό βλέμμα του, το πάθος του για τις αθώες παιδικές φαντασιώσεις.

Τα λογότυπά του και οι αφίσες του, οι θρυλικές αθλητικές μασκότ του Cobi και Twipsy, τα διαβόητα ανήθικα έπιπλά του (Μuebles amorales) ή τα τρελά ερωτευμένα (Amorosos furniture collection) για τον οίκο Moroso, η εμβληματική πλέον πολυθρόνα Alexandra, το σκαμνί Duplex ή το Hilton trolley, τα υφάσματα, τα φωτιστικά και τα κεραμικά του, το Grand Hotel Domine Bilbao, τo Αcuarinto στο Ναγκασάκι, η έδρα του Σουηδικού Σοσιαλιστικού Κόμματος ή το Πανεπιστήμιο της Βαλέντσια, είναι μόνο ελάχιστα από τα έργα του που, όπως χαρακτηριστικά περιγράφει ο ίδιος, στοχεύουν «να ταρακουνούν, να συγκινούν και να ξυπνούν συναισθήματα».

Javier σημαίνει στα ισπανικά κάποιος που δεν παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Είσαι αντάξιος του ονόματός σου; Η αλήθεια είναι ότι δεν παίρνω τον εαυτό μου και πολύ στα σοβαρά. Χωρίς χιούμορ η ζωή δεν είναι μόνο αβάσταχτη, αλλά και ακαταλαβίστικη. Πρέπει λοιπόν να γελάς με τα πάντα, ακόμα και με τον ίδιο σου τον εαυτό, αλλιώς ο κόσμος δεν θα σε σέβεται.

Ποιες είναι οι πιο ισχυρές επιρροές σου; Τα πάντα με επηρεάζουν. Ένα ψυγείο, μια καφετέρια, ένας κήπος, ένα έργο του Picasso ή του Paul Klee, ένα παιδί, μια ντομάτα, η θάλασσα, το σούρουπο, ένας ουρανοξύστης, ένα αυτοκίνητο, ένας αυτοκινητόδρομος, ο κόσμος της φυσικής και, φυσικά, τα καρτούν.

Υπάρχουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα στη δουλειά σου; Ναι, υπάρχουν. Καταρχήν, έχω ζωγραφίσει άπειρες φορές την κουζίνα του οικογενειακού μου σπιτιού. Κι ακόμη, οι ωραίες γυναίκες στην παραλία, το φως της Μεσογείου, το φαγητό, οι βέσπες, τα αμερικάνικα αυτοκίνητα του ’50, οι φάτσες των ανθρώπων, οι βιτρίνες των καταστημάτων της Βαλέντσια.

Ποιο είναι το πιο απροσδόκητο πράγμα που έχεις κάνει; Όταν μου απένειμαν το εθνικό βραβείο ντιζάιν ρώτησα τον πρίγκηπα Φίλιππα της Ισπανίας για ποιο λόγο φοράει τόσο απαίσια πουκάμισα και γραβάτες και γιατί μένει σ’ ένα σπίτι τόσο παλιό, μπαρόκ και βαρετό. Είναι απόλυτα φυσιολογικό για μένα να μπορώ να λέω σε οποιονδήποτε αυτό ακριβώς που πιστεύω, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται σε ορισμένους σημαντικούς ανθρώπους πρέπει μόνο να λες ψέματα.

Ποιος είναι ο ορισμός σου για την ομορφιά; Ξέρω ότι τα παιδιά μου είναι όμορφα, όπως και οτιδήποτε αγαπώ πολύ, όμως τι είναι ομορφιά δεν το γνωρίζω. Το ξέρει άλλωστε κανείς;

Ποιο είναι το καλύτερο πράγμα που έχεις ακούσει για σένα; Μια φορά μία κοπέλα μου είπε πως ήμουν πολύ όμορφος, αλλά νομίζω ότι το είπε επειδή είχε πολλή μυωπία. Όταν εμάς τους δημιουργικούς ανθρώπους οι άλλοι μας εκθειάζουν, δεν πρέπει να το παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά.

Τι σου δίνει μεγαλύτερη ευχαρίστηση στη ζωή; Να ζωγραφίζω σε μία παραλία, για παράδειγμα στη Formentera, περιτριγυρισμένος από την οικογένειά μου και τους φίλους μου. Και, φυσικά, να σκέφτομαι ένα καινούργιο project.

Όταν δουλεύεις στο ατελιέ σου ρεμβάζεις ή είσαι ένας κλασικός τύπος απερίσπαστου workaholic; Έξω από το δικό μου παράθυρο κρέμεται ο κήπος του Palo Alto. Κάθε μέρα βλέπω τις βουκαμβίλιες που εγώ ο ίδιος έχω φυτέψει. Έχουν ύψος 20 μέτρα και είναι μία υπέροχη θέα. Η αλήθεια είναι ότι δουλεύω άπειρες ώρες την ημέρα, αλλά στην πραγματικότητα δεν δουλεύω, μόνο διασκεδάζω. Οπότε δεν είμαι workaholic, είμαι τυχερός.

Αυτή τη στιγμή, πού έχεις στραμμένη την προσοχή σου; Ασχολούμαι ταυτόχρονα με την εσωτερική διακόσμηση του Η&Μ, με ένα γλυπτό, με κάμποσα λογότυπα, με την εικονογράφηση ενός βιβλίου και με μία καινούργια συλλογή επίπλων. Επίσης είμαι κατενθουσιασμένος με την ταινία κινούμενων σχεδίων “Chico & Rita” που ετοιμάζουμε με τον Fernando Trueba, καθώς και με την αναδρομική έκθεση πάνω σε κάποια θέματα του ρεπερτορίου μου, που θα γίνει τον Μάιο στο Μουσείο Ντιζάιν του Λονδίνου.

Ποιες εικόνες πήρες μαζί σου την τελευταία φορά που επισκέφτηκες την Αθήνα; Ήρθα πριν από 5 χρόνια για μια σύσκεψη. Πρόλαβα να επισκεφτώ την Ακρόπολη, το λιμάνι, το κέντρο της πόλης. Θα ’θελα πολύ να ξαναγυρίσω σύντομα.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου έπειτα από 10 χρόνια; Ορισμένες φορές με φαντάζομαι συνταξιούχο να ζωγραφίζω στη Formentera, αλλά το πιο πιθανό είναι να συνεχίζω να δουλεύω στο Estudio Marisca, έχοντας περισσότερα χρόνια στην πλάτη μου, περισσότερη σοφία και περισσότερη υπομονή. Τουλάχιστον έτσι ελπίζω.