Whatever you say, say nothing

Η ρήση του τίτλου προέρχεται από τη Βόρεια Ιρλανδία. Πρόκειται για μια παραίνεση που μοιράζονταν οι κάτοικοι του Μπέλφαστ για τη στάση τους απέναντι στην αστυνομία τα «ταραγμένα χρόνια» από το ’68 ως το ’98, όταν υπογράφτηκε με τη Βρετανία το Good Friday Agreement και αποφασίστηκε από τους κατοίκους της Βόρειας Ιρλανδίας η παραμονή της χώρας τους στο Ηνωμένο Βασίλειο.  Η ίδια ρήση φαίνεται να ισχύει και για τους Έλληνες πολιτικούς. Παρακολουθώντας τις τηλεμαχίες και τη βαρύγδουπη φλυαρία των περισσότερων από το βήμα της Βουλής, αισθάνομαι συχνά πως οι πολιτικοί μας έχουν ορκιστεί να μιλάνε ακατάσχετα, δίχως να λένε ουσιαστικά τίποτα.

Ο κενός από στοιχεία και επιχειρήματα λόγος αρκετών εξ αυτών έχει δυστυχώς εθίσει το εκλογικό σώμα σε ένα συγκεκριμένο τρόπο επικοινωνίας, όπου τίποτα δεν λέγεται με το όνομά του, λείπει η δομή και η λογική ακολουθία, απουσιάζουν οι απαραίτητες πληροφορίες που θα έδιναν την ευκαιρία στους πολίτες να κατανοήσουν ποια είναι η πραγματικότητα και πώς θα διασφαλίζονταν τα συμφέροντα της χώρας.

Η πολιτική σκέψη έχει αντικατασταθεί από ωμά ψεύδη, ανυπόστατες εικασίες, υπέρμετρες γενικεύσεις, θεωρίες συνωμοσίας, αλληλοκατηγορίες κι ένα ατέρμονο κουτσομπολιό που διαδίδεται από δήθεν προοδευτικές φυλλάδες, ακροδεξιά έντυπα και εκπομπές λούμπεν δημοσιογραφίας.

Αν και ο λαϊκιστικός λόγος είναι χαρακτηριστικό αρκετών Ελλήνων πολιτικών, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απογειώσει την τέχνη του «Whatever you say, say nothing», θεωρώντας προφανώς ότι είναι η καλύτερη μέθοδος εξόντωσης των πολιτικών αντιπάλων του και διατήρησής του στην εξουσία.

Η ασάφεια, η ασυνέχεια και οι ανακρίβειες που χαρακτηρίζουν το λόγο βουλευτών και υπουργών της κυβέρνησης δημιουργούν σύγχυση που οδηγεί άλλοτε σε θυμό κι άλλοτε σε αναζωπύρωση φρούδων ελπίδων στους ήδη κουρασμένους και εξαπατημένους πολίτες. Το κίνημα των αγανακτισμένων έχει πλέον γίνει το κίνημα των πολιτών σε πλήρη σύγχυση.

Οι ελάχιστοι πολιτικοί που τολμούν και μιλούν με ειλικρίνεια έχοντας συγκεκριμένες προτάσεις, βασισμένες σε διεπιστημονική έρευνα κι εξακριβωμένες πληροφορίες –όπως επέλεξε να κάνει την Κυριακή στην κύρια ομιλία του για το Ασφαλιστικό νομοσχέδιο ο Σταύρος Θεοδωράκης– συνήθως αγνοούνται από μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, οι οποίοι, γαλουχημένοι με ένα λόγο διχαστικό και κενό από ουσιαστικό περιεχόμενο, δεν γνωρίζουν πώς να επεξεργαστούν τις πληροφορίες που λαμβάνουν και με ποιους τρόπους να διακριβώσουν την αλήθεια.

Γιατί η αλήθεια μπορεί να μην είναι πάντα ωραία, αλλά είναι κατ’ ουσίαν απλή – το αντίθετο δηλαδή της αερολογίας και της ιδεοληπτικής συνωμοσιολογίας, που ευδοκιμούν εδώ και δεκαετίες στη πολιτική ζωή της χώρας μας.