Η Ελλάδα κρύβει μέσα της τις δυνάμεις της δικής της αλλαγής. Ξεκινάμε το δύσκολο αυτό ταξίδι με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα. Πολλές φορές βρεθήκαμε στο χείλος του γκρεμού και πολλές φορές ξεφύγαμε με άλματα προς τα εμπρός που κανείς δεν τα περίμενε.
Την προηγούμενη Κυριακή στο Badminton είδα ομολογώ περισσότερους ανθρώπους απ’ όσους περίμενα, σε μια περίοδο πολιτικής απαξίωσης. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε το γεγονός ότι περίπου 65.000 χρήστες παρακολούθησαν μέσα από το διαδίκτυο την εκδήλωση της ίδρυσης της «Δημοκρατικής Συμμαχίας». Αυτό δείχνει ότι ένα κίνημα που έχει αποστολή, ένα κίνημα που προτάσσει το μέλλον δεν φτιάχνεται από έναν άνθρωπο. Δεν αρκεί ένας, δεν μπορεί μόνος του. Είναι υπόθεση των πολλών, που αισθάνονται εμπιστοσύνη και δείχνουν εμπιστοσύνη.
Ο ελληνικός λαός μέσα από την επώδυνη εμπειρία μιας εθνικής αποτυχίας προβληματίζεται και αλλάζει. Αναζητά το καινούργιο. Αναζητά το καινούργιο και το διαφορετικό. Δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν μπορείς να πας μέσα από συνηθισμένες διαδρομές του παρελθόντος. Δεν υπάρχουν έτοιμες στρατηγικές, επικοινωνιακές επιλογές ή εγχειρίδια συμπεριφοράς που να οδηγούν με ασφάλεια σ’ αυτό το αποτέλεσμα.
Αποτελεί κοινοτυπία και ίσως να ακούγεται και ως κοροϊδία να λέγεται από έναν πολιτικό σήμερα ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια βαθιά κρίση. Μπορεί. Έχει όμως αξία για όλους να συνειδητοποιήσουμε τη μορφή, τα χαρακτηριστικά και το εύρος της κρίσης. Δεν είναι μόνο πολιτική, δεν είναι μόνο οικονομική, δεν είναι μόνο κοινωνική. Είναι κρίση θεσμών και, κυρίως, κρίση αξιών. Δεν αγγίζει μόνο τα πρόσωπα και τις διαδικασίες.
Αφορά έναν ευρύτερο κώδικα πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής στάσης που ταύτισε το κράτος με το κόμμα και το κόμμα με τον αρχηγό. Συμπεριφορές που συμβιβάστηκαν με τις συντεχνίες και τα ισχυρά διαπλεκόμενα συμφέροντα. Αντιλήψεις που ανέχθηκαν να κρυφτεί η αλήθεια από το λαό και ανέχθηκαν τη μαζική εξάπλωση της διαφθοράς. Πρακτικές που έθεσαν τον κομματικό φανατισμό υπεράνω της συνεννόησης και την εκλογική επιτυχία των προσώπων και των κομμάτων υπεράνω του δημόσιου και του εθνικού συμφέροντος. Συνολικά μια πολιτική που υπηρέτησε τελικά τα συμφέροντα των λίγων σε βάρος των πολλών.
Αυτά πρέπει να αλλάξουν. Να δημιουργηθεί σταδιακά στον τόπο μια καινούργια νοοτροπία. Η καινούργια αρχή που χρειάζεται η Ελλάδα πρέπει να στηρίζεται στην αλήθεια και το ρεαλισμό. Στη γνώση της πραγματικότητας, στην επίγνωση των αδυναμιών μας, στην ορθολογική αποτίμηση των δυνάμεων και των δυνατοτήτων μας.
Πιστεύω ότι η πολιτική είναι υπεύθυνη για την πορεία ως εδώ, αλλά είναι και το κύριο εργαλείο για την έξοδο από την κρίση, για την ανάταξη του τόπου. Με αυτή την πεποίθηση, μαζί με άλλους πολίτες που θέλουν να δουν τα πράγματα να αλλάζουν, την περασμένη Κυριακή, στις 21 Νοεμβρίου, πήραμε την πρωτοβουλία να δημιουργήσουμε ένα ανοικτό, συλλογικό, δημοκρατικό κίνημα για την Ελλάδα. Τη «Δημοκρατική Συμμαχία». Μια σύμπραξη ελεύθερων ανθρώπων. Ανθρώπων που τους δένουν κοινά οράματα, κοινά πιστεύω, κοινές ελπίδες.
Δεν θέλουμε να κατασκευάσουμε ένα ακόμα πολιτικό κόμμα, δεν χαλκεύουμε μια ακόμα πολιτική παράταξη, δεν αναγεννούμε παλιούς και ξεπερασμένους μηχανισμούς. Δημιουργούμε τον πυρήνα της δημοκρατικής συνεργασίας, της κοινωνικής ευθύνης, της ατομικής συμμετοχής. Οι δεσμεύσεις μας είναι μόνο προς το μέλλον. Τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες μας διαπνέουν η εμπιστοσύνη και η βαθιά πίστη στις δυνατότητες της κοινωνίας.
Καλούμε να έρθουν μαζί μας πολίτες από κάθε πολιτικό και κοινωνικό ρεύμα που συμμερίζονται και συνειδητοποιούν την ανάγκη της μεγάλης αλλαγής. Πολίτες φιλελεύθεροι και δημιουργικοί. Πολίτες προοδευτικοί και εξωστρεφείς. Πολίτες με έντονες κοινωνικές και περιβαλλοντικές ευαισθησίες.
Αξίζει να το προσπαθήσουμε. Μπορούμε να το πετύχουμε.
Για το ίδιο το ΠΑΣΟΚ αλλά και για τους εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους που ψάχνουν σοβαρή εναλλακτική, και όχι άλλο ένα αριστερό πείραμα, είναι καταστροφή
Μια προσωπική συζήτηση μακριά από την επικαιρότητα για το οικονομικό-πολιτικό σκηνικό της μεταπολεμικής Ελλάδας και το αύριο της χώρας. Αφορμή το νέο του βιβλίο, «Ελλάδα 1953-2024 - Χρόνος και Πολιτική Οικονομία».
Ο Birnbaum απορεί μπροστά στην άγνοια και στην αγνόηση του «αιματηρού 20ού αιώνα»· μπροστά στο ότι η αριστερά είναι έτοιμη να επαναλάβει τα ίδια λάθη, τις ίδιες φρικαλεότητες.
8°
