Η δολοφονία της Βασούλας Βουλγαράκη από τον ίδιο της τον πατέρα Χρήστο Βουλγαράκη, το 2002, η καταδίκη σε ισόβια και η αποφυλάκισή του το 2018
Υπάρχουν εγκλήματα που συγκλονίζουν μια ολόκληρη κοινωνία. Και υπάρχουν εγκλήματα που αφήνουν πίσω τους ένα ερώτημα τόσο δύσκολο, ώστε ακόμη και χρόνια αργότερα να μην υπάρχει εύκολη απάντηση: Πώς μπορεί ένας πατέρας να αφαιρέσει τη ζωή του παιδιού του;
Στην Πελασγία Φθιώτιδας, τον Απρίλιο του 2002, ένα τέτοιο έγκλημα θα συγκλόνιζε την τοπική κοινωνία και θα απασχολούσε για χρόνια τα δικαστήρια. Θύμα ήταν η 13χρονη Βασούλα Βουλγαράκη. Κατηγορούμενος και τελικά καταδικασμένος για τη δολοφονία της ήταν ο πατέρας της, Χρήστος Βουλγαράκης.
Η Βασούλα ήταν μόλις δεκατριών ετών. Οι γονείς της είχαν χωρίσει και, μετά τον σεισμό της Πάρνηθας το 1999, το σπίτι της μητέρας της στη Μεταμόρφωση είχε υποστεί σοβαρές ζημιές. Έτσι η Βασούλα είχε βρεθεί να μένει με τον πατέρα της στην Πελασγία. Η ζωή του κοριτσιού βρισκόταν ήδη ανάμεσα σε δύο σπίτια και δύο γονείς.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα που αναφέρονται στην υπόθεση, η μητέρα της ήθελε η κόρη της να επιστρέψει κοντά της. Η Βασούλα φέρεται να είχε μεταφέρει στον πατέρα της αυτή την απόφαση. Κανείς δεν μπορούσε τότε να γνωρίζει πόσο σημαντικό θα αποδεικνυόταν αυτό.
27 Απριλίου 2002: Οι 17 μαχαιριές και η εξαφάνιση του πατέρα
Το ημερολόγιο έγραφε 27 Απριλίου 2002. Μια γειτόνισσα πήγε στο σπίτι του Βουλγαράκη, καθώς υπήρχε ανησυχία για τη Βασούλα. Μέσα στο υπνοδωμάτιο βρέθηκε το άψυχο σώμα της. Η 13χρονη είχε δολοφονηθεί με μαχαίρι. Οι δημοσιευμένες αναφορές κάνουν λόγο για 17 μαχαιριές και για μαχαίρι μήκους περίπου 18 εκατοστών.
Η εικόνα που αντίκρισαν οι άνθρωποι στο σπίτι ήταν τόσο σκληρή ώστε η υπόθεση συγκλόνισε όχι μόνο την Πελασγία αλλά και την κοινή γνώμη σε ολόκληρη τη χώρα. Και υπήρχε ένα ακόμη στοιχείο που έκανε την υπόθεση ακόμη πιο δραματική. Ο πατέρας της έλειπε. Ο Χρήστος Βουλγαράκης είχε εξαφανιστεί.
Πέντε ημέρες εξαφάνισης και η σύλληψη στο μοναστήρι
Η δίκη πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρπενησίου. Ο Βουλγαράκης δεν απολογήθηκε και έκανε χρήση του δικαιώματος της σιωπής. Στη διαδικασία, σύμφωνα με δημοσιεύματα, αναγνώστηκαν και απομαγνητοφωνημένες τηλεφωνικές συνομιλίες του με την πρώην σύζυγό του, στις οποίες φέρεται να παραδέχεται ότι ήταν ο δράστης. Το δικαστήριο τον έκρινε ένοχο. Η πρώτη ποινή ήταν κάθειρξη 21 ετών, με αναγνώριση ελαφρυντικού για τον πρότερο έντιμο βίο. Για την οικογένεια της Βασούλας, όμως, η δικαστική απόφαση δεν μπορούσε να αλλάξει το βασικό γεγονός: Η Βασούλα δεν θα επέστρεφε ποτέ.
Το 2015, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Λαμίας εξέτασε την υπόθεση. Το αποτέλεσμα ήταν ισόβια κάθειρξη. Έτσι, δεκατρία χρόνια μετά τον θάνατο της Βασούλας, ο πατέρας της βρισκόταν αντιμέτωπος με τη βαρύτερη ποινή που είχε επιβληθεί στην υπόθεση. Η ιστορία θα μπορούσε να είχε τελειώσει εκεί, αλλά δεν τελείωσε. Γιατί στην Ελλάδα η ισόβια κάθειρξη δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο κρατούμενος θα παραμείνει στη φυλακή μέχρι τον φυσικό του θάνατο. Εφόσον πληρούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις και υπάρχει σχετική δικαστική απόφαση, μπορεί να αποφυλακιστεί νωρίτερα με όρους ή να μην εκτίσει άμεσα το υπόλοιπο της ποινής του. Και αυτό ακριβώς συνέβη.
7 Νοεμβρίου 2018: Η αποφυλάκιση μετά την καταδίκη σε ισόβια
Τον Νοέμβριο του 2018, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Άμφισσας εξέδωσε το βούλευμα στο οποίο αναφερόταν, μεταξύ άλλων, η καλή διαγωγή του κρατουμένου και οι ημέρες εργασίας του στις φυλακές Μαλανδρίνου. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, αποφασίστηκε η αναστολή εκτέλεσης του υπολοίπου της ισόβιας κάθειρξης.
Η ημερομηνία ήταν 7 Νοεμβρίου 2018, όταν ο Χρήστος Βουλγαράκης βγήκε από τη φυλακή. Ως τόπος διαμονής ορίστηκε και πάλι η μονή στο Τρίκορφο. Παράλληλα, σύμφωνα με τις δημοσιευμένες πληροφορίες, υπήρχαν περιοριστικοί όροι, μεταξύ των οποίων η υποχρέωση να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα κατά το πρώτο δεκαήμερο κάθε μήνα και η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα.
Είχαν περάσει περίπου δεκαέξιμισι χρόνια από το έγκλημά του εκείνο το βράδυ του Απριλίου. Η Βασούλα ήταν τότε νεκρή περισσότερα από δεκαέξι χρόνια. Η ζωή της είχε σταματήσει στα δεκατρία. Η δικαστική ιστορία του πατέρα της, αντίθετα, συνεχίστηκε για χρόνια μετά.
Και κάπως έτσι, η υπόθεση της Πελασγίας έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όχι μόνο για το ίδιο το έγκλημα, αλλά και για τη μακρά διαδρομή από τη σύλληψη και την πρώτη καταδίκη, μέχρι τα ισόβια και την τελική αποφυλάκιση. Μια υπόθεση με τρεις ημερομηνίες που μοιάζουν να συμπυκνώνουν ολόκληρη την ιστορία:
Και ανάμεσα στις ημερομηνίες αυτές βρίσκεται η ζωή ενός παιδιού που δεν πρόλαβε να ενηλικιωθεί. Η Βασούλα ήταν δεκατριών ετών. Τελικά η πιο σημαντική ημερομηνία είναι εκείνη που ο πατέρας της έβαλε βίαιο τέλος στη ζωή της.
17°
