Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει την πρόταση για ευνοϊκή μεταχείριση μαθητών της Ηλιούπολης, μετά την τραγωδία με τις δύο 17χρονες
Το να βγάζει κανείς συμπεράσματα για το σύνολο του εκπαιδευτικού συστήματος και της νεολαίας με αφορμή μια διπλή αυτοκτονία είναι από επιπόλαιο (όταν δεν υπάρχει ατζέντα) ως ελεεινό (όταν υπάρχει ατζέντα και θέλεις να την εξυπηρετήσεις). Παρόλα αυτά από το πρώτο λεπτό που μαθεύτηκε η αυτοκτονία των δύο κοριτσιών στην Ηλιούπολη τα γεμάτα βεβαιότητα συμπεράσματα έδιναν, έπαιρναν και έφτασαν μέχρι και τη Βουλή (είναι η κλασσική περίπτωση εξυπηρέτησης της ατζέντας). Και ήταν αναμενόμενο. Τόσο η επιπολαιότητα όσο και η χωρίς αιδώ εξυπηρέτηση της ατζέντας είναι βασικά συστατικά των παράλληλων μονολόγων που σαρκαστικά ονομάζουμε «δημόσιο διάλογο». Αυτό που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν αυτό που έκανε η Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Ηλιούπολης που ζήτησε από το υπουργείο Παιδείας μεταξύ άλλων «την εξέταση αιτήματος σχετικά με ποσόστωση ή και μοριοδότηση για τα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις, υπέρ της σχολικής κοινότητας της Ηλιούπολης». Με λίγα λόγια ζήτησε τα παιδιά που θα δώσουν πανελλήνιες και ζουν στα όρια του δήμου Ηλιούπολης να ευνοηθούν στις πανελλήνιες.
Επειδή είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι από σας θα έχετε διαβάσει τις τελευταίες γραμμές ξανά και ξανά μην πιστεύοντας αυτά που βλέπουν τα μάτια σας, βάζω εδώ το κείμενο του σχετικού δελτίου τύπου:
«Η Ένωση Συλλόγων Γονέων Ηλιούπολης εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στις οικογένειες για τον θάνατο των παιδιών τους και εύχεται ολόψυχα δύναμη και κουράγιο. Οι σκέψεις όλων μας — γονιών, παιδιών, μαθητών και καθηγητών — είναι στα δύο νέα κορίτσια που τόσο άδικα έφυγαν από τη ζωή. Με σεβασμό και βαθιά οδύνη, στεκόμαστε δίπλα στις οικογένειες που βιώνουν αυτό το μαρτύριο.
»Ολόκληρη η κοινωνία της Ηλιούπολης και η σχολική μας κοινότητα βιώνουν εδώ και μέρες μια ανείπωτη τραγωδία. Παρακαλούμε θερμά, αυτές τις δύσκολες ώρες, να σταθούμε με σεβασμό στη μνήμη των αδικοχαμένων παιδιών μας και στις οικογένειες που ζουν το αδιανόητο. Ταυτόχρονα οφείλουμε όλοι να προστατεύσουμε την συναισθηματική κατάσταση των παιδιών.
»Προτεραιότητά μας είναι η στήριξη των μαθητών, των καθηγητών και των γονιών, με άμεση φροντίδα από ειδικούς φορείς και επιστήμονες, καθώς και με ουσιαστική ενημέρωση των γονέων για τη διαχείριση αυτής της τόσο δύσκολης κατάστασης και την επικοινωνία με τα παιδιά τους. Επιπλέον, θεωρούμε αυτονόητο ότι η υποστήριξη των παιδιών και των καθηγητών δεν μπορεί να είναι αποσπασματική, αλλά χρειάζεται μόνιμη παρουσία ειδικών επιστημόνων, ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία, όπως οφείλει να διασφαλίζει η Πολιτεία, ειδικά εν έτει 2026.
»Η Ένωση Συλλόγων Γονέων Ηλιούπολης με έγγραφα προς το υπουργείο Παιδείας και συνάντηση που θα επιδιώξει με τους αρμόδιους φορείς του υπουργείου θα θέσει εκ νέου την ανάγκη για ουσιαστική και διαρκής υποστήριξη των παιδιών με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς καθώς και την εξέταση αιτήματος σχετικά με ποσόστωση ή και μοριοδότηση για τα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις, υπέρ της σχολικής κοινότητας της Ηλιούπολης.
»Οι γονείς θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο και πιο όμορφο κόσμο».
Ενώ η δουλειά μου είναι να σχολιάζω εδώ δεν βρίσκω τίποτα να πω. Ξέρω ότι σε μια χώρα στην οποία είχε θεσμοθετηθεί «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης» ή «επίδομα χρήσης υπολογιστή» τα οποία κόπηκαν (ή τουλάχιστον ελπίζω να κόπηκαν) μόνο επειδή η χώρα έφτασε «στο χιλιοστό» της χρεοκοπίας, κανένα αίτημα δεν πρέπει να με εκπλήσσει. Αλλά εδώ σηκώνω ψηλά τα χέρια. Δεν μπορώ να επικρίνω, να κοροϊδέψω, να επιχειρηματολογήσω… δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Μπορώ μόνο να διαβάζω ξανά και ξανά αυτό το «…την εξέταση αιτήματος σχετικά με ποσόστωση ή και μοριοδότηση για τα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές εξετάσεις, υπέρ της σχολικής κοινότητας της Ηλιούπολης» και να ακούω στο βάθος τον εθνικό ύμνο της χώρας του πιο έξυπνου, εργατικού, βασανισμένου και αδικημένου λαού του κόσμου. Και μπράβο μας.
17°
