Κακοποίηση παιδιών και γυναικών: Ο νόμος 5090 και το τέλος της σιωπής

Το πρόσφατο περιστατικό με τα δύο μικρά παιδάκια στη Λάρισα, τα οποία η νεαρή παιδίατρος που τα εξέτασε έκρινε ότι έχουν κακοποιηθεί, άνοιξε μια συζήτηση ή και περισσότερες σχετικά με την κακοποίηση, παιδιών και γυναικών: έχουν αυξηθεί ραγδαία, κατακόρυφα και εγκληματικά τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας; Ή, όπως άκουσα μία κυρία να λέει σε φίλη της μέσα στο λεωφορείο, «Δε φτάνει που τα δέρνουνε, τα καίνε κιόλας με τσιγάρα σήμερα τα παιδιά τους!» (με τη φίλη της να συμπληρώνει, «Είδες; Γι' αυτό τις δέρνουν οι άντρες τους μετά!»).

Λοιπόν δεν ξέρω αν έχουνε αγριέψει τα πράγματα, αλλά πριν καταλήξουμε σε δυσοίωνα συμπεράσματα σχετικά με τις μαμάδες που δέρνουν ή καίνε τα παιδιά τους με μεγαλύτερη συχνότητα από ότι συνήθιζαν, και με τους άντρες που κακοποιούν ή/και δολοφονούν τις γυναίκες τους (των οποίων ο αριθμός έχει ανέβει πράγματι) ας κοιτάξουμε την απαραίτητη πληροφορία που αλλάζει έστω και ελαφρά την εικόνα: τον περσινό νόμο 5090.

Καθόλου νομικός δεν είμαι, απλώς διάβασα την ανακοίνωση, δε χρειάζεται να έχεις πτυχίο δικηγορίας για να καταλάβεις πόσο ουσιαστικά άλλαξε τα πράγματα αυτός ο μικρός νόμος, κι ας πέρασε απαρατήρητος: βάσει του Ν 5090, οι επαγγελματίες της υγείας και εκπαίδευσης (γιατροί, ψυχολόγοι, προπονητές, εκπαιδευτικοί και νοσηλευτές) οι οποίοι ειδοποιούν την αστυνομία όταν υποψιάζονται ότι έχουν μπροστά τους ένα περιστατικό ενδοοικογενειακής βίας, «έχουν το ακαταδίωκτο, δεν εγκαλούνται, δεν ενάγονται, δεν διώκονται πειθαρχικά, δεν απολύονται ούτε υφίστανται άλλου είδους κυρώσεις ή δυσμενή μεταχείριση για το περιστατικό που ανέφεραν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, παρά μόνον εάν προέβησαν εν γνώση τους σε αναληθή αναφορά», όπως λέει το άρθρο 130 του παραπάνω νόμου.

Πριν το 2024, αν ένας/μία γιατρός αναλάμβανε να περιθάλψει μια γυναίκα η οποία επέμενε ότι «έπεσε από τις σκάλες» με αποτέλεσμα να έχει σπάσει κόκκαλα και τα μούτρα της, ο/η γιατρός δεν μπορούσε να κάνει τίποτα παραπάνω από το να βάλει γύψο, γάζες και ράμματα. Αν υπήρχαν βάσιμες υποψίες ότι η γυναίκα δεν είχε πέσει από σκάλες παρά είχε κακοποιηθεί από σύντροφο, σύζυγο, πατέρα ή συγγενή, το νοσηλευτικό προσωπικό προσπαθούσε να την πείσει να καταθέσει εναντίον του κακοποιητή, αλλά δεν είχε το ελεύθερο να κάνει καταγγελία στην Αστυνομία. Στις σπάνιες περιπτώσεις που το έκανε, κινδύνευε με μηνύσεις και αγωγές για ψευδείς κατηγορίες, συκοφαντική δυσφήμιση κλπ.

Τώρα χάρη σε αυτόν τον τόσο προχώ και ωραίο νόμο, η καταγγελία γίνεται άμεσα, και το ιατρικό, νοσηλευτικό και εκπαιδευτικό προσωπικό δεν έχει να φοβηθεί σχεδόν τίποτα: καλύπτεται νομικά, και το κακοποιημένο άτομο προστατεύεται επιτέλους. Ο κακοποιητής, που άσχετα με τα όσα λένε οι κυρίες στα λεωφορεία, στο 95% των περιπτώσεων είναι άντρας, ο κακοποιητής συλλαμβάνεται και καλείται να δώσει λόγο στην Δικαιοσύνη.

Είναι ένα μεγάλο βήμα αυτός ο νόμος. Τώρα μένει να ενισχυθούν οι άλλοι νόμοι, αυτοί που περιορίζουν και τιμωρούν το μέσο κακοποιητή, προλαβαίνοντας ακόμα και την επόμενη γυναικοκτονία. Ελπίζουμε να μην είμαστε πολύ πολύ μακριά από τα επόμενα βήματα...