Το post της ημέρας: Άννα Μπιτσάνη

«Κοντα στο σπιτι μας υπαρχει μια παλια βιοτεχνια. Η ιδιοκτητρια πεθανε και οι κληρονομοι με γυψοσανιδες και οτι φτηνο ειχαν, χωρισαν το κτηριο σε δωματιακια, τα οποια νοικιαζουν σε μεταναστες. Ζουν πολλοι μαζι, οι οποιοι ερχονται και φευγουν διαρκως.
Φυσικα και δημιουργειται προβλημα στην γειτονια, (ποιος φταιει;) που δεν εχει να κανει με ρατσισμο, αλλα με την ακαταλληλοτητα αυτης της "στεγης". Εκει ζουν ανθρωποι ολων των ειδων κι ολοι μεταναστες απο ανατολικες χωρες. Προσφατα εγινε και συμπλοκη μεταξυ τους, με μαχαιρωματα, αιματα, ουρλιαχτα, καποιους να πηδανε απο μπαλκονια και ταρατσες για να σωθουν, αστυνομιες και ασθενοφορα.
Μεσα σε αυτο τον χαμο, ζει εδω και χρονια μια οικογενεια απο την Ινδια, μπαμπας, μαμα και γιος. Το παιδι τωρα ειναι 11-12 και το ξερουμε απο βρεφος. Οι γονεις δεν το αφηνουν μονο ποτε.
Ο μπαμπας με το ποδηλατο του, κανει οτι δουλεια μπορει (φτιαχνει και απιστευους κηπους, πραγματικος καλλιτεχνης).
Τον εχω δει να πηγαινει το παιδι στον γιατρο πανω στο ποδηλατο, τυλιγμενο με κουβερτα να ψηνεται στον πυρετο.
Με αυτο το ποδηλατο κουβαλαει 6αδες τα νερα και 4-5 τσαντες με ψωνια απο το SM. Με το ποδηλατο καθε πρωι στις 7, παει στον φουρνο για να παρει ψωμι για το πρωινο και το κολαστιο του μικρου. (Σ. Ο μπαμπας φοραει μασκα ακομα και πανω στο ποδηλατο).
Οι δυο γονεις φορουν τα ρουχα της χωρας τους, το παιδι ομως ντυνεται "δυτικα". Το πρωι το παει στο σχολειο η μαμα με τα χρωματιστα καφτανια της. Αυτη του κουβαλαει την τσαντα και ο μικρος ειναι παντα πεντακαθαρος, καλοντυμενος, φρεσκοχτενισμενος και με την μασκουλα του.
Οι πιο πολλοι απο εμας δεν μπορουμε καν να φανταστουμε ποσο κοπο, ποση αγωνια εχουν για να το μεγαλωσουν.
Και φαινεται πως σεβονται και εκτιμουν την ευκαιρια που τους δινεται.
Και οχι, δεν ειναι ολοι ιδιοι, δεν σεβονται ολοι την χωρα που ζουν. Ουτε εχουν ολοι την προθεση να ενσωματωθουν και να ακολουθησουν τις αξιες και τις αρχες της κοινωνιας μας.
Αλλα απο αυτο το παιδι και ολα σαν αυτο, δεν εχουμε τιποτα να φοβηθουμε.
Αυτο το παιδι, δεν ειναι αλλοδαπο.
Ειναι παιδι αλλοδαπων.
Αυτο το παιδι ισως ειναι ή γινει αριστουχο, οπως πολλα παιδια μεταναστων.
Για αυτο το παιδι ισως καποτε αισθανθουμε πολυ περηφανοι να λεμε οτι ειναι Ελληνας.
Και οταν στα σχολεια μας εχουμε αυτα τα παιδια, δεν μιλαμε για αφελληνισμο, αλλα για εξελληνισμο.
Το μελλον εξαρταται απο την εκπαιδευση των παιδιων.
Και δεν ειναι οι γνωσεις, αλλα η αλλαγη και η προοδος».