Νίκος Μουλιάτος, εργαζόμενος στη λαϊκή αγορά του Ζωγράφου

Στην λαϊκή αγορά του Ζωγράφου συναντήσαμε τον Νίκο Μουλιάτο, ιδιοκτήτη πάγκου, που μας περιγράφει τη νέα του καθημερινότητα, όπως έχει διαμορφωθεί στις μέρες του κορωνοϊού. Δίπλα στο ταμείο του πάγκου του ο Νίκος έχει τοποθετήσει αντισηπτικά τζελ για όποιον χρειαστεί και ένα έγγραφο στο οποίο καθησυχάζει τους καταναλωτές, όχι μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με την τήρηση των μέτρων προφύλαξης αλλά και για την πληθώρα των προϊόντων, ώστε να ψωνίζουν συνετά. Πίσω όμως από την ψυχραιμία που δείχνει για τις ανάγκες της δουλειάς, ο ίδιος ανησυχεί για την προσωπική του υγεία όπως άλλωστε και οι περισσότεροι εργαζόμενοι στις λαϊκές που εκτίθενται καθημερινά στον κίνδυνο μετάδοσης του covid-2.

«Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει στιγμή που δεν φοβόμαστε κι ας μην το δείχνουμε με λόγια στον κόσμο. Εγώ σηκώνομαι 01.30 τη νύχτα και πηγαίνω στην ιχθυόσκαλα Κερατσινιού να προμηθευτώ τα ψάρια. Φτάνω εδώ στη λαϊκή στις 06.00 το χάραμα και φεύγω στις 16.30 το απόγευμα. Όλη αυτή την ώρα βρίσκομαι στην εξωτερική έκθεση και στη πίεση. Το μόνο που με παρηγορεί σε ένα βαθμό, είναι ότι στην ιχθυόσκαλα υπάρχουν θερμόμετρα και θερμικές πύλες που ανιχνεύουν αν έχουμε πυρετό και τότε αμέσως αναστροφή για σπίτι. Πες λοιπόν ότι εμείς ελεγχόμαστε κάπως κάθε μέρα. Οι άλλοι όμως που έρχονται εδώ;

Το 80% του κόσμου πάντως που έρχεται να ψωνίσει το τελευταίο διάστημα φορά μάσκες. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις με τους διάφορους που έχουν τις δικές τους θεωρίες, εγώ όμως σαν ιδιώτης του πάγκου μου όταν έχω τέτοιο πελάτη δεν τον αφήνω να ψωνίσει. Καμιά φορά χρειάζονται και oι παρατηρήσεις.

«Από εκεί που η χειραψία ήταν κάτι αυτονόητο και συνηθισμένο, τώρα είναι η μεγαλύτερη ένδειξη εμπιστοσύνης»

Θυμάμαι, λίγο πριν την ανακοίνωση της απαγόρευσης κυκλοφορίας και ενώ ο κόσμος το είχε ψυλλιαστεί, ο πανικός τους ήταν μεγάλος. Οι ποσότητες αυξάνονταν, από ένα κιλό γαύρο που έπαιρναν για παράδειγμα ζητούσαν τρία. Με την ανακοίνωση των μέτρων όμως η δουλειά έπεσε στο 50%.

Περνάω όλες αυτές τις μέρες από τους άδειους δρόμους με τα κλειστά μαγαζιά και μόλις φτάνω εδώ τα σκέφτομαι συνδυαστικά όλα και με πιάνει το άγχος. Πιστεύω όμως ότι αν έχουμε την υγειά μας όλα θα τα ξεπεράσουμε. Άλλωστε αυτός ο λαός έχει αντέξει τόσα. Με προβληματίζει βέβαια η ψυχολογική κατάσταση στην οποία θα βρίσκεται ο κόσμος μετά. Ήδη μοιάζουν να αποξενώνονται και κλείνονται στον εαυτό τους περισσότερο από ποτέ. Πελάτες που μέχρι χθες αγκαλιαζόσουν και έπινες καφέ, πλέον φοβούνται να σε πλησιάσουν. Από εκεί που η χειραψία ήταν κάτι αυτονόητο και συνηθισμένο, τώρα είναι η μεγαλύτερη ένδειξη εμπιστοσύνης.

Σε προσωπικό επίπεδο είμαι δουλειά-σπίτι και σπίτι-δουλειά. Στο σπίτι αποφεύγουμε να είμαστε όλοι μαζεμένοι στο ίδιο δωμάτιο – έχω κι ένα μικρό μωρό. Η οικογένεια φοβάται, μου λένε να μην πηγαίνω για δουλειά, αλλά οι υποχρεώσεις του σπιτιού τρέχουν και πρέπει να εξυπηρετήσεις και την πελατεία σου σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Από την άλλη είναι και τα έξοδα της επιχείρησης που τρέχουν κι αυτά, κι ένα προσωπικό από πίσω που δεν μπορείς να το αφήσεις στο έλεος του Θεού. Έπειτα ας αναλογιστεί ο κόσμος το εξής. Αν οι λαϊκές έκλειναν όλοι αυτοί οι καταναλωτές τι θα έκαναν; Θα συνωστίζονταν στους κλειστούς χώρους των σούπερ μάρκετ, που δεν θα μπορούσαν να αντέξουν.

«Όταν επανέλθουμε, θα είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι απέναντι σε πράγματα που τελικά δεν είναι δεδομένα»

Μπορεί οι συνέπειες που θα φέρει το «μετά» να είναι τρομαχτικές από πολλές απόψεις αλλά τουλάχιστον η χώρα μας τα πήγε καλύτερα από οποιαδήποτε στον τρόπο που διαχειρίστηκε την εξάπλωση της πανδημίας, και με λίγη υπομονή ακόμα θα βγούμε ασφαλείς από όλο αυτό. Πειθαρχήσαμε στην πλειοψηφία μας, τόσο στις εντολές της κυβέρνησης και των υπουργείων όσο και στις παραινέσεις των ειδικών, και μας αξίζει ένα μπράβο, πιστεύω. Όταν επανέλθουμε στη ζωή μας όπως κυλούσε πριν, θα είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι απέναντι σε πράγματα που τελικά δεν είναι δεδομένα. Θα εκτιμήσουμε αλλιώς την ελευθερία μας, τον χρόνο μας έξω στη φύση και τη συναναστροφή με τους αγαπημένους μας.