Το Post της ημέρας: Γρηγόρης Ψαριανός

«Γνωριστήκαμε στο γραφείο του Γιάννη Πετρίδη, στην Virgin, όπου ήταν η εταιρεία που στέγαζε τους Τερμίτες, στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80.
Ήταν το συγκρότημα του Λαυρέντη, του Κικριλή και του Μιτζέλου που είχαν αρχίσει να τραγουδάνε ελληνικό στίχο κυρίως του Μιχάλη Μαρματάκη.
Σε δύο τρία Φεστιβάλ της ΚΝΕ που βρέθηκα -περαστικός πάντα- ο Λαυρέντης ήταν πάντα εκεί, μονιμάς!
Όλο τρωγώμασταν, πολιτικά, αφού ήταν πάντα περί το ΚΚΕ -εγώ πάλι, καμία σχέση, ήμουν ορκισμένος αναθεωρητής...
Κάναμε όμως μαζί ραδιοφωνικές εκπομπές από το '87 στον Αθήνα 984, στον Seven X και για πολλά χρόνια ως τον Flash 9.61, κάποιες τηλεφωνικές κουβέντες στον ΚLΙΚ και στον BEST, συνεντεύξεις, παρουσιάσεις δίσκων του και πολλές συζητήσεις καλλιτεχνικο-πολιτικο-φιλοσοφικές. Σε ταβέρνες και μπαράκια μετά τα προγράμματα στις μουσικές σκηνές που συμμετείχε και πάντα ήμουν εκεί από το Αχ Μαρία και ως τις τελευταίες παραστάσεις με τον Νίκο στο Γυάλινο.
Τσακωνόμαστε και στα αθλητικά, έτσι; γιατί ήταν βάζελος, άρρωστος, εκτός από κνίτης!
Το 2006 βρεθήκαμε δίπλα-δίπλα, στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων και πάντα, διαφωνώντας σε πολλά, συμφωνούσαμε σε άλλα τόσα -είχε εκλεγεί με την Δημοτική παράταξη του ΚΚΕ κι ήμουν στην Ανοιχτή Πόλη με τον Τσίπρα...
Μια φορά, στο Μοναστηράκι στον Μπαϊρακτάρη που σκίζαμε κάτι γύρους, πίτες και κεμπάπ, πάλι τσακωνώμασταν, για τον ΣΥΡΙΖΑ τώρα, και γελούσαμε ποιός είναι πιο απόλυτος ή πιο ορθολογιστής και ποιός πιο χοντρός. Λοιπόν, μαλάκα, πρέπει να αδυνατίσουμε με ξεπροβόδισε!..
Φιληθήκαμε για τελευταία φορά τον χειμώνα στο Γυάλινο κι ήταν πια σαν συριζαίος κι εγώ σαν δεξιός.
Πάλι του έχωνα διάφορες σπόντες και μου την έλεγε κι αυτός, ενώ ο Πορτοκάλογλου παρακολουθούσε γελώντας -με σιγοντάριζε, βέβαια, κι ο Λαυρέντης του 'λεγε "καλός είσαι κι εσύ! χειρότερος απ' αυτόν.."

Τώρα ξαφνικά, όπως κι ο Τζιμάκος κι ο Λούκι μου, έτσι ξαφνικά, μέσ' στη νύχτα, την έκανε κι ο Λαυρέντης.
Που τον έλεγα Μπέρια και γέλαγε...
?».