Ποια είναι η Μπετίνα Ζουρλί, η φεμινίστρια εκπαιδευτικός που υπερασπίζεται το σαμποτάζ στο όνομα της επανάστασης;

Η 35χρονη Μπετίνα Ζουρλί διδάσκει «σπουδές φύλου» στο Πανεπιστήμιο της Ρεν στη Γαλλία. Ο κλάδος, που είναι σταθερά της μόδας εδώ και σαράντα χρόνια, συνδέεται με το άκρως προβληματικό τέταρτο κύμα του φεμινισμού, το οποίο περιλαμβάνει ανθρωπολογικό και πολιτιστικό σχετικισμό, ταυτοτική πολιτική και στενές σχέσεις με την ισλαμοαριστερά. Αφού χαρακτήρισε «παράπλευρες απώλειες» τις απειλές βιασμού που δέχτηκε μια μητέρα στη διάρκεια των πρόσφατων ταραχών, ενώ προσπαθούσε να προστατεύσει το μαγαζί της, η Μπετίνα Ζουρλί έκανε ανάρτηση στο Insta ζητώντας συγγνώμη για τη δήλωση («ήταν αδέξια»). Επέμεινε, ωστόσο, ότι τα σαμποτάζ και οι βανδαλισμοί είναι νόμιμα μέσα του πολιτικού αγώνα.

Αυτό είναι το ποιόν των διδασκόντων στα γαλλικά εκπαιδευτικά ιδρύματα. Εξάλλου, το αριστερό συνδικάτο SUD Éducation (μέλος της Union Syndicale Solidaires) τάσσεται ανοιχτά υπέρ των καταλήψεων (blocus) στα λύκεια και στα πανεπιστήμια, υπερασπίζεται τους συλληφθέντες διαδηλωτές και θεωρεί την «οργή στους δρόμους» δικαιολογημένη αντίδραση απέναντι στην κυβερνητική πολιτική.

Αν και η Ζουρλί εντάσσεται στο τέταρτο κύμα του φεμινισμού, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης —όπου είναι υπερδραστήρια— αναφέρεται σε πλήρως λυμένα ζητήματα σήμερα· σε ζητήματα που απασχολούσαν τις γυναίκες τη δεκαετία του 1960, όπως, για παράδειγμα, η τεκνοποιία: «Να αποκτήσω ή να μην αποκτήσω παιδιά;» Για τη Ζουρλί αυτό είναι ένα σύγχρονο δίλημμα. Παραλλήλως, αν και φέρεται να κάνει εκστρατεία κατά της σεξουαλικής βίας, στα μαθήματα κοινωνιολογίας που διδάσκει υποστηρίζει τη βίαιη επανάσταση: υπάρχει καλή και κακή βία. Σε βίντεο από τις διαδηλώσεις, που έγινε viral, υποστήριξε ότι ορισμένες πράξεις καταστροφής είναι απαραίτητο μέρος της διαδικασίας προς την κοινωνική επανάσταση. Αν και η Ζουρλί πρόσκειται στην Ανυπότακτη Γαλλία, στην οποία εκφράζει δημοσίως τη στήριξή της, διατηρεί στενές σχέσεις με τους Antifa / Autonomes και τα δίκτυα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, με αποτέλεσμα αλλοπρόσαλλες θέσεις για την μπούρκα, τη χιτζάμπ και γενικότερα τη θρησκευτική αμφίεση. Η προσέγγισή της εντάσσεται στο πλαίσιο του διατομεακού φεμινισμού, ο οποίος αντιτίθεται στις κρατικές απαγορεύσεις που επιβάλλουν στις γυναίκες τι επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται να φορούν και ασκεί κριτική σε μορφές φεμινισμού που προσπαθούν να «σώσουν» τις μουσουλμάνες επιβάλλοντάς τους δυτικά πρότυπα ένδυσης και συμπεριφοράς. Σύμφωνα με τη Ζουρλί, η οποία αναγνωρίζει ως πρώτιστα προβλήματα της γαλλικής κοινωνίας την πατριαρχία και την ισλαμοφοβία (η αντίφαση της διαφεύγει εντελώς), ο ουσιαστικός φεμινισμός οφείλει να ακούει τις φωνές των ίδιων των γυναικών που επιλέγουν ή μάχονται για τα δικαιώματά τους μέσα στο δικό τους κοινωνικό και πολιτιστικό πλαίσιο. Υπενθυμίζεται ότι σε ορισμένα «κοινωνικά και πολιτιστικά πλαίσια» οι γυναίκες υφίστανται θεσμική, όχι ευκαιριακή, καταπίεση: αναγκαστικούς γάμους, εγκλεισμό, τελετουργικά βασανιστήρια, απαγόρευση εκπαίδευσης και συμμετοχής στην κοινωνική ζωή.