Συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν: Ένα αναγκαίο ταξίδι του Έλληνα Πρωθυπουργού και το «αν όχι τώρα, πότε;» για τις σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας
Του έλεγαν να μην πάει στην Τουρκία αλλά εκείνος πήγε και ήταν καλά. Θετικό το κλίμα της συζήτησης, πολύτιμο φίλο τον αποκάλεσε ο Ερντογάν, ειλικρινής χαρακτηρίζεται η συζήτηση των δύο ηγετών. Φυσικά και δεν συζήτησαν για τα σουτζουκάκια και τις συγγενικές παραδοσιακές κουζίνες μας, ούτε για τα Δερβενάκια και το Χάνι της Γραβιάς. Αντιθέτως τέθηκαν τα ανοικτά θέματα που προκαλούν τριβές μεταξύ των δύο χωρών και συμφωνήθηκαν «οι ανοικτοί δίαυλοι επικοινωνίας» και η βελτίωση του κλίματος στις διμερείς σχέσεις προς όφελος των δύο χωρών. Με στόχο βεβαίως της σταθερότητα στην ευρύτερη, πλην όμως πολύπαθη περιοχή, όπως στερεοτυπικά αναφέρουν όλα τα ρεπορτάζ.
Με δυο λόγια συζητήθηκαν πολλά σε πολύ καλό κλίμα και επιβεβαιώθηκε η ανάγκη τόσο για ήρεμα νερά μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, όσο και για σταθερή και συνεχή επικοινωνία. Τόσο στον γεωπολιτικό όσο και στον οικονομικό τομέα. Είναι περισσότερο από προφανές ότι πρέπει, τόσο να συζητάμε όσο και να κάνουμε μπίζνες με την Τουρκία. Να συζητάμε ακόμα και για την άρση του επίμαχου casus belli, πράγμα που έθεσε εμφατικά και δημόσια ο Έλληνας Πρωθυπουργός στον Τούρκο ομόλογό του. «Είναι καιρός πια να αρθεί κάθε απειλή, τυπική και ουσιαστική στις μεταξύ μας σχέσεις, Αν όχι τώρα πότε;» είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το εννοούσε. Λογικά πράγματα για δυο γειτονικές χώρες, τη σημερινή εποχή.
Φυσικά η Ελλάδα δεν θα πάψει να εξοπλίζεται και αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει πολλά στον τομέα αυτό και μάλιστα σε δύσκολους οικονομικά καιρούς. Και οι αμυντικές δαπάνες έχουν αυξηθεί, και τα αμυντικά μας συστήματα εκσυγχρονίζονται διαρκώς με τη βοήθεια φιλικών και συμμαχικών κρατών. Διότι απέναντι είναι η Τουρκία και αυτό θέλουμε δεν θέλουμε δεν το ξεχνάμε. Ο ηγεμονισμός και η επιθετικότητα του γείτονα στην ευρύτερη περιοχή είναι δεδομένα και ανεξάρτητα από τη φύση και το χρώμα των δικών της κυβερνήσεων. Ωστόσο «ανάγκα και οι θεοί πείθονται». Και το σημερινό διεθνές περιβάλλον δεν επιτρέπει στην Τουρκία να είναι επιθετική. Όταν το Ισραήλ είναι πολύ σκληρό για να πεθάνει, οι σχέσεις μας μαζί του είναι οι καλύτερες όλων των εποχών αλλά και ο Τραμπ στέκεται και ευτυχώς, όρθιος και απειλητικός απέναντι στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Τι απομένει; Να συζητάμε, να έχουμε ανοικτούς τους περίφημους διαύλους επικοινωνίας, αλλά και τα μάτια μας ανοικτά. Νύχτα και μέρα.
Μετά την άκρως επιτυχημένη αυτή επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού στην Άγκυρα, όλες εκείνες οι κραυγές που ακούγονταν από το εσωτερικό αποδείχθηκαν όχι απλώς κακοπροαίρετες αλλά εχθρικές προς την ίδια την Ελλάδα και την ειρήνη στην περιοχή. Το ταξίδι δεν ήταν λάθος απεναντίας ήταν αναγκαίο και σωστό. Ούτε εστάλησαν επαμφοτερίζοντα μηνύματα που μπορεί να εκλαμβάνονται ως υποχωρητικότητα, όπως φοβόντουσαν δύο τέως πρωθυπουργοί της Δεξιάς παράταξης. Ούτε ραγιαδισμός, ούτε ενδοτισμός, ούτε ξεπουλήματα. Αντιθέτως βελτίωσε το κλίμα, διατήρησε τα «ήρεμα νερά» και άνοιξε τη συζήτηση για την άρση κάθε απειλής. Ειρήνη θέλουμε και εργαζόμαστε γι αυτό. Ειρήνη θέλουμε σε όλο τον κόσμο πόσο μάλλον στο Αιγαίο. Που δεν πρέπει να μας χωρίζει αλλά να μας ενώνει.
Και τότε γιατί οι αντιπολιτευτικές φωνές και οι κινδυνολογίες; Εξαρτάται ποιος τις διατυπώνει. Η νατιβιστική Δεξιά που καμώνεται την υπερπατριωτική έχει λόγους να θέλει ταραγμένα νερά και συνεχή ένταση με την Τουρκία. Για να αποδεικνύει την ενδοτικότητα του υπόλοιπου πολιτικού συστήματος. Να δημιουργεί ανησυχία και γιατί όχι, πανικό στους πολίτες και να αναδεικνύει την αναγκαιότητα της δικής της παράταξης στη θέση του οδηγού. Ειδικά στο μέτρο που οδηγός στη φάση αυτή είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον οποίο υπάρχουν ισχυρές αντιθέσεις, για να μη γράψω μίσος.
Αλλά και η Αριστερά έχει τους λόγους της να μην θέλει τα ήρεμα νερά. Παρόλη την υποτιθέμενη φιλειρηνική της ιδεολογία. Αν δεν μπορεί να ανατρέψει την παρούσα κυβέρνηση με κριό τα εσωτερικά μας θέματα, μπορεί ενδεχομένως να το πετύχει με μια ανοικτή κρίση στο Αιγαίο. Με το επιχείρημα ότι αυτή θα μπορούσε να το χειριστεί καλύτερα και κυρίως πραγματικά φιλειρηνικά. Αλλά και για έναν ακόμα λόγο που αγγίζει την καρδιά της ιδεοληψίας της. Μια ήττα στα διεθνή μας θέματα και μάλιστα με την Τουρκία, αποτελεί για την Αριστερά, μια ήττα του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλίας. Και μια νίκη του αριστερού διεθνισμού και της ζητούμενης φιλίας των λαών. Είναι όταν τα ευαίσθητα διεθνή μας θέματα γίνονται αιχμές για την αλλαγή της εγχώριας πολιτικής κατάστασης. Για να μη γράψω του πολιτικού μας συστήματος.
Συνεπώς δεν χάρηκαν όλοι για την επιτυχή έκβαση της συνάντησης Μητσοτάκη - Ερντογάν. Αλλά είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους μικροπολιτική. Επικίνδυνη μεν, αλλά μικροπολιτική. Όλα τα πυρά της αντιπολίτευσης πρέπει να είναι στραμμένα προς την κυβέρνηση και τα πιο ευαίσθητα θέματα, όπως τα διεθνή, πρέπει να υποτάσσονται στην εσωτερική πολιτική αντιπαλότητα. Αν οι εσωτερικές κρίσεις, όπως τα Τέμπη, το αγροτικό, τα σκάνδαλα ή τα δυστυχήματα δεν επιτυγχάνουν το σκοπό της αντιπολίτευσης μια αστάθεια στην περιοχή ίσως της φέρουν το πολυπόθητο γι αυτήν αγαθό. Την εξουσία. Αλλά φαίνεται ότι η κυβέρνηση και εδώ ξέρει να ξεγλιστράει. Με θετικό για τη χώρα αποτύπωμα.
17°
