Ποιος φοβάται τα προϊόντα της Mercosur;

Η δυσφορία απέναντι στον ανταγωνισμό είναι απολύτως κατανοητή. Ο ανταγωνισμός φέρνει μαζί του προσπάθεια, κόπο και αυξημένη πιθανότητα αποτυχίας. Κάνει τη δουλειά περισσότερη και πιο δύσκολη χωρίς ταυτόχρονα να εξασφαλίζει αντίστοιχη ανταμοιβή. Σε κάποιες μάλιστα περιπτώσεις είναι ταξίδι στο άγνωστο. Συνεπώς είναι κατανοητή και η δυσφορία κάποιων αγροτών απέναντι στη συμφωνία Mercosur. Αυτό που δεν βρίσκω και τόσο ωραίο είναι η προσπάθεια να μετατραπεί ο φόβος του επαγγελματία που φοβάται τον ανταγωνισμό, σε φόβο του καταναλωτή για την υγεία του.

Το λέω γιατί εδώ και εβδομάδες, από τότε δηλαδή που ξεκίνησαν τα μπλόκα, διακινείται ο φόβος για τα προϊόντα που θα έρθουν από τις χώρες της Mercosur, τα οποία «θα είναι επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία, επειδή εκεί οι προδιαγραφές είναι άλλες και τα φυτοφάρμακα και μπλα μπλα μπλα». Και αυτή η διακίνηση, όπως κάθε διακίνηση που αφορά έναν αόρατο φόβο για τη δημόσια υγεία, πιάνει τόπο. Όλο και περισσότεροι συμπολίτες μιλούν για τα προϊόντα που θα έρθουν από τη Νότια Αμερική λες και μιλούν για προϊόντα που θα έρθουν από τον πλανήτη Άρη. Λες και μέχρι τη Mercosur δεν υπήρχε εμπόριο στις χώρες αυτές και τώρα ξαφνικά θα έρθουμε αντιμέτωποι με κινδύνους πρωτοφανείς.

Μόνο που από τη Νότια Αμερική ήδη εισάγουμε το μεγαλύτερο μέρος του αγροτικού προϊόντος που καταναλώνουμε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο. Του καφέ. Οι τόνοι καφέ που καθημερινά καταναλώνουμε προέρχονται από καρπούς φυτών που κυρίως καλλιεργήθηκαν σ’ αυτές τις χώρες. Το ίδιο και η ζάχαρη. Και δεν έχω ακούσει κανέναν από τους εσχάτως ανησυχούντες για τη δημόσια υγεία να προειδοποιούν εναντίον της κατανάλωσης του καφέ επειδή προέρχεται από τη Βραζιλία ή της ζάχαρης επειδή η πρώτη ύλη της προέρχεται από την Κολομβία (είμαι μάλιστα σίγουρος ότι οι αγρότες των μπλόκων που μας προειδοποιούν είναι κάθε πρωί με τον φρέντο και τον φραπέ στο χέρι). Τα Αργεντίνικα κρέατα είναι ονομαστά και διαφημίζονται ως τέτοια και όσο για τις μπανάνες… δεν θέλω να σοκάρω κανέναν αλλά οι μπανάνες που τρώμε σπανίως είναι από την Κρήτη. Θα μπορούσα να γράψω και για άλλα προϊόντα που εισάγονται από τη Νότιο Αμερική αλλά νομίζω δεν χρειάζεται. Καταλαβαινόμαστε.

Καταλαβαινόμαστε με τον ίδιο τρόπο που καταλαβαίνουμε και τους επαγγελματίες, οι οποίοι αντί να αρχίσουν να τρίβουν τα χέρια τους που ξαφνικά διευκολύνεται η πρόσβαση τους σε μια αγορά δεκάδων εκατομμυρίων, κινδυνολογούν. Αυτούς που επικαλούνται το χαμηλό κόστος παραγωγής των ανταγωνιστικών αγροτικών προϊόντων επειδή είναι απρόθυμοι να εργαστούν έτσι ώστε να αντιπαραβάλουν την ποιότητα των δικών τους (εκτός αν τα εισαγόμενα από τη Νότια Αμερική προϊόντα, εκτός από χαμηλότερη τιμή, έχουν και ποιότητα την οποία οι Έλληνες αγρότες δεν μπορούν να φτάσουν οπότε η εισαγωγή τους είναι προς όφελος των καταναλωτών, δηλαδή όλων μας).

Ο κόσμος αλλάζει και οι αλλαγές ποτέ δεν είναι ευχάριστες για όλους. Αλλά η κινδυνολογία προκειμένου να διατηρηθούν τα όποια κεκτημένα και προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκριση είναι εκνευριστική. Ειδικά όταν καταφεύγουν σ’ αυτήν άνθρωποι που καταναλώνουν κιλά καφέ και ζάχαρης και όταν οι υπόλοιποι καταλαβαίνουμε ότι ο μόνος βέβαιος κίνδυνος αφορά τους επαγγελματίες που δεν θέλουν να γίνουν καλύτεροι. Και μπράβο τους.

ΥΓ – Ναι. Ξέρω. Ως Έλληνες έχουμε συνηθίσει σε πολύ υψηλά στάνταρ ελέγχων των προδιαγραφών… αλλά ας δώσουμε μια ευκαιρία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση να μας φτάσει.