Η εισβολή του Ντόναλντ Τραμπ στη Βενεζουέλα, η απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο και η ευθύνη της Ευρώπης σε έναν κόσμο γεωπολιτικής αστάθειας
Το «είπα ξείπα» του Τραμπ δεν ίσχυσε αυτή τη φορά. Το τέρας που κυβερνάει ολόκληρη την Αμερική έκανε πράξη τις απειλές του, χωρίς καμιά χρονική παράταση στο ελάχιστο απαιτούμενο χρονικό διάστημα. Γιατί, αυτή τη φορά, δεν επρόκειτο για τον δήθεν τερματισμό ενός πολέμου μακριά από τα σύνορα της επικράτειάς του, ούτε για το Νόμπελ που ήθελε να του απονεμηθεί, αλλά για την ίδια τη μεγαλοϊδεατική MAGA του. Και στο θέμα αυτό, όπως απέδειξε από την πρώτη στιγμή που ξαναπάτησε στον Λευκό Οίκο, δεν αστειεύεται. Έδωσε την εντολή, στρογγυλοκάθισε μπροστά στην οθόνη του και απόλαυσε το θέαμα της γκανγκστερικής εισβολής και απαγωγής.
Όχι, τον Τραμπ δεν τον ενόχλησε ότι ο Μαδούρο είναι ένας στιγνός δικτάτορας, ότι έχει ποδοπατήσει κάθε έννοια ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ότι έχει εγκαταστήσει ένα από τα πιο διεφθαρμένα καθεστώτα του πλανήτη, ότι έχει καταδικάσει έναν ολόκληρο λαό στη φτώχεια και τη δυστυχία. Άλλωστε, τα πρότυπά τους δεν διαφέρουν και πολύ. Ούτε τον έχει εξοργίσει το γεγονός ότι ο Βενεζουελανός δικτάτορας κέρδισε την προεδρία παράνομα, με βία, τρομοκρατία και αλλοίωση του εκλογικού αποτελέσματος. Αυτό αποτελεί οικεία συνθήκη όπως τότε που οι οπαδοί του εισέβαλαν στο Καπιτώλιο με άγριες διαθέσεις, χωρίς ευτυχώς να ολοκληρώσουν το έργο τους.
Ο Τραμπ δεν άφησε κανένα περιθλωριο παρερμηνείας του τυχοδιωκτισμού του
Το ρεσάλτο του τέρατος του τραμπισμού κινητοποίησε άμεσα τα αντανακλαστικά του πουτινικού τέρατος και όλης της συμμαχίας της Σαγκάης. Πώς θα μπορούσε να μην αντιδράσει σε μια τέτοια ενέργεια ένας διά βίου τσάρος ο οποίος έχει εισβάλλει εδώ και τέσσερα χρόνια στην Ουκρανία, δολοφονώντας αδιάκριτα αμάχους και απειλώντας την ανθρωπότητα με έναν, ακόμα πιο εξοντωτικό, παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο. Ή πώς θα μπορούσαν να μην αγανακτήσουν οι διάφοροι αγιατολάχ που εκτελούν στον δρόμο εξεγερμένους πολίτες και συνεχίζουν να βυθίζουν κι άλλο το Ιράν στο σκοτάδι του θρησκευτικού φανατισμού. Κι ακόμα, πώς θα μπορούσε να μείνει αδιάφορη η Κίνα όταν η ηγεσία της, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά της, δεσμεύτηκε να προσαρτήσει την Ταϊβάν.
Η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει άμεσα ενιαία φωνή στις παγκόσμιες κρίσεις και κοινό βηματισμό σε θέματα ασφάλειας
Η Ευρώπη τον τελευταίο χρόνο παρακολουθεί τη σύγκρουση των τεράτων του πλανήτη με φανερή αμηχανία και αδυναμία να παρέμβει, μη διαθέτοντας «όπλα» πέραν αυτών που συγκρότησαν το ιδρυτικό της οπλοστάσιο: τις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας καθώς και τον διάλογο και τις συναινέσεις, με βάση πάντα το Διεθνές Δίκαιο. Οι δραματικές εξελίξεις αποδεικνύουν ότι τα «όπλα» αυτά δεν επαρκούν όταν ηχούν οι σάλπιγγες του πολέμου. Ωστόσο, αποτελούν ένα στέρεο καταφύγιο όσων δεν επιλέγουν να συνταχθούν με τα τέρατα ή πολύ περισσότερο να ταυτιστούν μαζί τους. Γι’ αυτό και η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει άμεσα ενιαία φωνή στις παγκόσμιες κρίσεις και κοινό βηματισμό σε θέματα ασφάλειας.
Οι δύσκολες στιγμές που διανύει η ανθρωπότητα δίνουν σε κάποιους την ευκαιρία να αναθερμάνουν παλιές ιδεοληψίες που στοίχισαν ήδη ακριβά στην Ευρώπη αλλά και τη χώρα μας. Θεωρούν ότι «όσο η Ευρώπη παρακολουθεί αδιάφορη και συνένοχη, τόσο αυτοί έχουν το δικαίωμα να είναι με όποιον έχει τη βούληση αλλά και τη δύναμη να αντισταθεί στον παγκόσμιο σερίφη». Πρόκειται για την πιο αδιάντροπη παραδοχή της άμεσης διασύνδεσης, με τα φιλοπουτινικά κυκλώματα που επιχειρούν να ελέγξουν τις πολιτικές εξελίξεις στην Ευρώπη, το τελευταίο ανάχωμα που εμποδίζει τον δρόμο τους.
Ο διεθνής αναθεωρητισμός που επιχειρείται στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη αφορά άμεσα και τη χώρα μας
Η Ελλάδα ανήκει σήμερα στα μη μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Επίσης, σε ενάμιση ακριβώς χρόνο αναλαμβάνει την Προεδρία της ΕΕ. Ο αυξανόμενος διαρκώς ρόλος της στη διεθνή πολιτική σκηνή, με σταθερή θέση στην οικογένεια των χωρών της φιλελεύθερης δυτικής δημοκρατίας, δεν επιτρέπει αμφισημίες και ερμηνευτικά ευρύχωρες τοποθετήσεις. Ούτε οι οικονομικές, εμπορικές και ενεργειακές συμφωνίες που έχει συνάψει μπορεί να περιορίσουν την προσήλωσή της στις απαράβατες αρχές του Διεθνούς Δικαίου που είναι αδιαπραγμάτευτες. Άλλωστε ο διεθνής αναθεωρητισμός που επιχειρείται στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη αφορά άμεσα και τη χώρα μας. Η δημοκρατική πολιτική ομαλότητα στη Βενεζουέλα είναι υπόθεση του λαού της και όχι των τεράτων.
17°
