Τι θα γίνει πρώτα; Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος ή εμφύλιος στις ΗΠΑ;

Αυτό θα ήταν το στοίχημα που θα έφτιαχνα αν ήμουν στοιχηματική και, αφού το έφτιαχνα, θα έδινα την πιο χαμηλή απόδοση στο δεύτερο (αν δεν έχετε παίξει ποτέ στοίχημα, η χαμηλότερη απόδοση πάει σε αυτό που είναι πιο πιθανό να συμβεί).

Δεν θέλω να πω ότι ο Βλαδίμηρος και οι υποστηρικτές του ανά τον κόσμο δεν κάνουν καλή δουλειά. Κάθε άλλο. Και τις προσαρτήσεις του κάνει, και τις επιθέσεις του εξαπολύει, και την 5η Φάλαγγα στις χώρες της Δύσης χρηματοδοτεί, και πεπεισμένος ότι έχει την υποχρέωση να σηκώσει το βάρος ενός ηρωικού και ευλογημένου από τον Κύριο πεπρωμένου μοιάζει. Απλώς, όλο και περισσότεροι κάτοικοι των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής μοιάζουν εντελώς έτοιμοι να πάρουν τα όπλα (από το ντουλαπάκι που τα φυλάνε).

Η δολοφονία του Κερκ, που ήρθε και κόλλησε με τη χαλαρότητα με την οποία πολλοί «προοδευτικοί» Αμερικάνοι αντιμετώπισαν τη, χωρίς αφορμή (πλην πιθανώς του χρώματος), δολοφονία μιας ανυποψίαστης Ουκρανής, η οποία είχε βρει καταφύγιο στις ΗΠΑ από έναν Αφροαμερικάνο που είχε συλληφθεί καμιά ντουζίνα φορές για επιθέσεις, ληστείες κ.λπ. και παρ’ όλα αυτά κυκλοφορούσε ελεύθερος (ναι, η υπεράσπιση του εγκληματία δεν είναι προνόμιο του ελληνικού νομικού συστήματος), έχει κάνει πολλούς συντηρητικούς Αμερικάνους να βράζουν, κι όταν πολλοί βράζουν δεν αποκλείεται να βρεθούν λίγοι βλαμμένοι και αποφασισμένοι «να κάνουν κάτι γι’ αυτό». Και το «να κάνουν κάτι γι’ αυτό» σε μια χώρα που η οπλοφορία θεωρείται αναφαίρετο δικαίωμα, μάλλον δεν θα είναι μια πικετοφορία που θα καταλήγει σε καθιστική διαμαρτυρία. Το είδαμε άλλωστε και μετά τις εκλογές που έχασε ο Απατεώνας Πορτοκαλής.

Προσθέστε και την πόλωση που δημιουργούν τα μέσα κοινωνικής εκτόνωσης, τα οποια έχουν γίνει το πάρκο κάθε διαταραγμένου, έχοντας πλημμυρίσει από «προοδευτικούς» Αμερικάνους που πανηγυρίζουν τη δολοφονία του «ακροδεξιού» και ακροδεξιούς που καλούν σε εκδίκηση, σκεφτείτε τον ρυθμό διάδοσης των μηνυμάτων αυτών, βάλ' τε στη σαλάτα και πανίσχυρους προβοκάτορες όπως ο Έλον ο Μασκ και θα καταλάβετε ότι πια δεν μιλάμε για σπίθα σε πυριτιδαποθήκη, αλλά για πολλούς αναμμένους πυρσούς. Που πρώτα και πάνω απ' όλα ζεσταίνουν τις καρδιές εκείνων των δικτατόρων οι οποίοι πολύ θα ήθελαν να δουν τη Δύση να καταρρέει. Και μπράβο τους.