Εκρέμ Ιμάμογλου: Γιατί η σύλληψή του αλλάζει τα πάντα στην Τουρκία

Γράφει ο Israfil Ozkan, Program Manager στην δεξαμενή σκέψης Freedom Research Association (Διεθνή Συνεργάτη του ΚΕΦΙΜ).

Η Κωνσταντινούπολη ξύπνησε απότομα στις 19 Μαρτίου: ο δήμαρχος Εκρέμ Ιμάμογλου, ο άνθρωπος που ενάντια στα προγνωστικά νίκησε τρεις φορές το κόμμα του Ερντογάν, συνελήφθη τα ξημερώματα μετά από αστυνομική επιδρομή. Οι κατηγορίες («διαφθορά», «δεσμοί με την τρομοκρατία») είναι τόσο ξεκάθαρα πολιτικές που ακόμη και οι συνήθως προσεκτικοί νομικοί εμπειρογνώμονες αποκαλούν αυτή την εξέλιξη με το όνομά της: πρόκειται για φίμωση του πιο ικανού αντιπάλου του Ερντογάν τη στιγμή που αποκτούσε ακατανίκητη εκλογική δυναμική.

Τουρκία – Σύλληψη Εκρέμ Ιμάμογλου: Τι συμβαίνει στο πεδίο της δράσης;

• Κάθε βράδυ στις 8, οι πλατείες στις πόλεις αντηχούν από χτυπήματα σε κατσαρόλες και συνθήματα που φωνάζουν «Δικαιοσύνη!»—μια παράδοση που αναβίωσε από τις διαμαρτυρίες του πάρκου Γκεζί.
• Στις διαμαρτυρίες συντάσσονται πανεπιστήμια, δικηγορικοί σύλλογοι, ακόμη και πολίτες που κατά τα άλλα δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Στην Άγκυρα, γιαγιάδες στέκονται πλάι-πλάι με μαθητές.
• Η καταστολή είναι βάναυση: Η αστυνομία συλλαμβάνει δημοσιογράφους στη μέση της ζωντανής μετάδοσης, χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συλλαμβάνονται για tweets που έκαναν, αστυνομικές δυνάμεις καταστολής χτυπούν διαδηλωτές που τολμούν να κάθονται σιωπηλά στο έδαφος.

Οι πόλεις της Τουρκίας που διοικούνται από την αντιπολίτευση, με επικεφαλής την Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και τη Σμύρνη, αποτελούν την οικονομική ατμομηχανή της χώρας καθώς παράγουν το 70% των φορολογικών εσόδων και το 60% των εξαγωγών παρά την πολιτική τους περιθωριοποίηση σε εθνικό επίπεδο. Αυτή η οικονομική πραγματικότητα προσδίδει μια ακόμη πιο σκοτεινή διάσταση στις πρόσφατες ενέργειες καταστολής του Ερντογάν: Το καθεστώς του, έχοντας χάσει τον έλεγχο αυτών των ζωτικών αστικών κέντρων σε δύο διαδοχικές αυτοδιοικητικές εκλογές, επιδιώκει τώρα να ανακτήσει τους πόρους τους μέσω του δικαστικού πολέμου και των παράνομων διορισμών έμπιστων στο καθεστώς τοποτηρητών.

Δεν μιλάμε εδώ όμως απλώς για μια ακόμη σύλληψη. Ο Ιμάμογλου ήταν ο τελευταίος επικίνδυνος εκλογικός αντίπαλος του Ερντογάν – ένας υποψήφιος που μπορούσε πραγματικά να τον νικήσει. Φυλακίζοντας τον Ιμάμογλου, η κυβέρνηση δεν νοθεύει απλώς το παιχνίδι, αλλά πυρπολεί το βιβλίο των κανόνων. Μετά από χρόνια κλεισίματος εφημερίδων και αντικατάστασης εκλεγμένων δημάρχων με μαριονέτες, η κυβέρνηση έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια που φοβούνταν ακόμη και οι πιο προσεκτικοί στις κρίσεις τους παρατηρητές: αφαιρούν κάθε νόημα από τις εκλογές ενώ συστηματικά λεηλατούν τα οικονομικά οχυρά που δεν μπορούσαν να κερδίσουν με δημοκρατικά μέσα.

Τα διακυβεύματα για την Ευρώπη - Και γιατί ο αυταρχισμός καθιστά την Τουρκία ακατάλληλη

Σχετικό Άρθρο

Κοσμος Νέα ανάρτηση Ιμάμογλου από τη φυλακή - Όταν έρθουμε στην εξουσία, δεν θα κάνουμε αυτό που μας κάνατε

Newsroom 25.03.2025, 12:24

Η Τουρκία δεν είναι απλώς μια ακόμη χώρα που ολισθαίνει προς τη δικτατορία. Είναι:

• Ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ
• Ο θυρωρός των μεταναστευτικών ροών
• Το εύθραυστο φράγμα μεταξύ της Ευρώπης και της έκρυθμης Μέσης Ανατολής

Ωστόσο, η στροφή του Ερντογάν προς τον αυταρχισμό καταστρέφει συστηματικά ό,τι δίνει αξιοπιστία σ’ αυτά τα περιουσιακά στοιχεία. Το μοτίβο είναι σαφές: όταν τα καθεστώτα εγκαταλείπουν το κράτος δικαίου, μετατρέπονται σε κινδύνους ασφαλείας από τη μια μέρα στην άλλη. Φανταστείτε:

• Έναν στρατό του ΝΑΤΟ όπου οι προαγωγές κρίνονται από δοκιμασίες πίστης στο καθεστώς και όχι από την ικανότητα.
• Την υπογραφή συμφωνιών για τη μετανάστευση με ηγέτες που χωρίς δισταγμό σκίζουν συντάγματα.
• Έναν διαμεσολαβητή στη Μέση Ανατολή του οποίου τα δικαστήρια μπορούν να χαρακτηρίσουν τον οποιονδήποτε πολιτικό αντίπαλο «τρομοκράτη» κατόπιν αιτήματος της κυβέρνησης.

Σχετικό Άρθρο

Κοσμος Έξι χρόνια δικαστικές διαμάχες: Πώς ο Ιμάμογλου έγινε ο πρωταρχικός στόχος του Ερντογάν

Newsroom 24.03.2025, 21:40

Αυτό είναι το παράδοξο που αντιμετωπίζει η Ευρώπη: Η γεωγραφία και ο στρατός της Τουρκίας παραμένουν ζωτικής σημασίας, αλλά η αξία της καταρρέει όταν οι θεσμοί γίνονται προεκτάσεις της αυθαίρετης βούλησης ενός ανθρώπου. Η συμφωνία για τη μετανάστευση του 2016 λειτούργησε επειδή οι Βρυξέλλες μπορούσαν να διαπραγματευτούν με κάτι που έμοιαζε με κυβέρνηση. Τι συμβαίνει όταν ακόμη και αυτή η βιτρίνα εξαφανίζεται; Όταν οι υποσχέσεις του Υπουργού Εξωτερικών ακυρώνονται με μεταμεσονύκτια προεδρικά διατάγματα; Όταν κρίσιμα έργα υποδομής εξαρτώνται από το ποιοι ολιγάρχες απολαμβάνουν την εύνοια του Προέδρου αυτόν τον μήνα;

Το μάθημα από την Ουγγαρία πρέπει να ανησυχήσει τις Βρυξέλλες: ο αντιφιλελευθερισμός είναι μεταδοτικός. Αλλά η Τουρκία δεν είναι απλώς μια ακόμη δημοκρατία σε υποχώρηση -είναι ο ακρογωνιαίος λίθος που συγκρατεί τρεις πυλώνες της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας, κρίσιμους για την επιβίωσή της: τη νότια πλευρά του ΝΑΤΟ, τις οδούς μεταφοράς ενέργειας, και το τόξο περιορισμού των ταραχών από τη Συρία μέχρι και τον Καύκασο. Αν Τουρκία χαθεί στον αυταρχισμό, ο λογαριασμός θα περιλαμβάνει:

• Ενεργειακό εκβιασμό (μια ρωσική κρίση φυσικού αερίου 2.0, τώρα και με μόχλευση των στενών του Βοσπόρου)
• Ανεξέλεγκτη μετανάστευση (η συμφωνία του 2016 θα καταρρεύσει καθώς οι θεσμοί θα εξανεμιστούν)
• Απώλεια της στρατιωτικής προβλεψιμότητας (ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ να λαμβάνει εντολές από εγχειρίδια του Κρεμλίνου)

Η υποστήριξη των δημοκρατών της Τουρκίας δεν είναι μια πράξη φιλανθρωπίας - είναι στρατηγική ελέγχου της ζημιάς. Γιατί η εναλλακτική δεν είναι απλώς να χαθεί η Τουρκία από σύμμαχος. Είναι να ξυπνήσουμε και να βρούμε μια εχθρική, απρόβλεπτη δύναμη εκεί όπου βρισκόταν το νοτιοανατολικό προπύργιο της Ευρώπης.