Tang Ping: Ή και μείνε στο κρεβάτι

Οι τύποι δεν αστειεύονται, ίσως όμως και με τα χίλια δίκια τους. Με το χάσμα των κοινωνικών τάξεων να βαθαίνει ολοένα και περισσότερο, η εργατική τάξη της Κίνας δουλεύει στον ρυθμό του 996, ήτοι από τις 9 το πρωί ως και τις 9 το βράδυ και 6 μέρες την εβδομάδα παρακαλώ, χωρίς κανένα όνειρο πέραν της συντήρησης και της σκέτης, στεγνής επιβίωσης. Οι νεαροί εργάτες δεν μπορούν να πληρώσουν τη βασική προκαταβολή προκειμένου να αποκτήσουν στέγη, και τους είναι αδύνατον να επωμιστούν το κόστος που σημαίνει η απόκτηση παιδιού. Επομένως; Μην καταναλώνετε, προσχωρείτε και ενισχύστε τις δυνάμεις αντίστασης του Tang Ping και αρνηθείτε ολικά το παραμύθι του συστήματος για φιλοδοξίες που δεν βγάζουν πουθενά. Μην παντρεύεσαι, μην κάνεις παιδιά, μην αποκτήσεις ιδιοκτησία, κατανάλωνε όσο λιγότερο μπορείς, Tang Ping κι όπου μας βγάλει.

Μια ασιατική βερσιόν του «Δικαιώματος στην τεμπελιά» κατά τον Πολ Λαφάργκ; Η απόλυτη απομόνωση και ο οικειοθελής εγκλεισμός κατά το ευαγγέλιο της απέναντι γιαπωνέζικης δυτικής γενιάς των Χικιμόρι, που διαλέγουν την απόσυρση, τον ερημιτισμό, τη στεγανοποιημένη διαβίωση εντός του εφηβικού τους δωματίου και τη ληθαργική αντιμετώπιση της ζωής; Μια αργοπορημένη εισβολή της κουλτούρας των σλάκερς και της Generation X, που το ευαγγέλιό της «Ιστορίες για μια έκρυθμη κουλτούρα-[Βρομογιάπις, φυλαχθείτε}» (Ντάγκλας Κόπλαντ), έστω και τόσο αργοπορημένα, γίνεται η νέα Βίβλος της κινεζικής Γενιάς Z; Όλα παίζουν. Το Tang Ping είναι μια ιδιότυπη μορφή-μομφή διαμαρτυρίας, μια κραυγή απελπισίας για τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς εργασίας και τους στόχους που πρέπει να επιτευχθούν, με το κίνημα των Κινέζων Αραχτών  να αντιπροτάσσει χαλάρωση δίχως όρια. Πλήρης άρνηση εργασίας αλλά και συμμετοχής στο (πώς διάολο να το πεις;) μετακομμουνιστικό-μετακαπιταλιστικό σύστημα ανάπτυξης και παραγωγής, καθώς πολλά Κινεζόπουλα ασπάζονται τη βασική αρχή του «Κάνε τίποτα», «Δεν είμαστε εργαλεία για να φτιάχνουμε πράγματα», «Άραξε αν νιώθεις εγκλωβισμένος», «Το να ξαπλώνουμε είναι πράξη Σοφίας»! Λίγο Κομφούκιος αλλά και Γαλλικός Μάης, μέμνησο το λενιστικό «Αριστερισμός, η παιδική ασθένεια του Κομουνισμού», και ορίστε γιατί το νεολαιίστικο κίνημα του Tang Ping πονοκεφαλιάζει το κομουνιστικό κόμμα που φέτος κλείνει 70 χρόνια εξουσίας. Σήκω, πρόεδρε Μάο, για να δεις τα παιδιά της αλλαγής.

Η γενιά των «οριζοντιωμένων» δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τανκς και δρεπανηφόρα άρματα που θα καταστείλουν την «επανάσταση» με τον παλιό καλό και δοκιμασμένο τρόπο της πλατείας Τιεν Αν Μεν, οι δε παραινέσεις του κόμματος περί της αρετής της εργασίας δεν πιάνουν τόπο στους κουρασμένους Tang-Pingίτες. Η ιδέα πίσω από το Tang Ping σημαίνει «αδέλφια, πείτε όχι στην υπερβολική εργασία», με πενιχρές αμοιβές, κι αυτό δεν αφορά μόνο τους ανειδίκευτους νεαρούς εργάτες στις φάμπρικες, που φτιάχνουν μαϊμούδες, ή στον κατασκευαστικό τομέα, που τον καιρό της πανδημίας σήκωνε νοσοκομεία δέκα στρεμμάτων σε έξι μέρες, αλλά και τους νεαρούς πτυχιούχους, που επίσης μετά τις σπουδές τους δυσκολεύονται να βρουν αξιοπρεπή δουλειά. «Σκοτώνουν τα όνειρά μας. Δεν μπορείς να σταθείς ή να αντεπεξέλθεις, όμως δεν θέλεις ούτε να ταπεινωθείς ούτε και να γονατίσεις. Επομένως Tang Ping μέχρι να σβήσει ο ήλιος» θα μπορούσε να είναι μια εκλαϊκευμένη  εκδοχή των νέων αρνητών, συνδυασμένη με λίγη  «ελληνικότητα».

Μόνο που στην περίπτωση των Κινέζων, μπήκαν και σοβαροί καθεστωτικοί καθηγητές. Όπως ο αναλυτής οικονομικών Xi Xican στο διάσημο Πανεπιστήμιο Fudan που ξέρει καλά τις παγίδες αλλά και τις παθογένειες της κινεζικής οικονομίας: «Το εισόδημα εργασίας παραμένει εξαιρετικά χαμηλό, στο 40% σε σύγκριση με το 60 ή 70% του ΑΕΠ των αναπτυγμένων χωρών. Οι δαπάνες της Κίνας για εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη επίσης ως ποσοστό του ΑΕΠ είναι κατά πολύ χαμηλότερες σε σύγκριση με αυτές των χωρών με παρόμοιο ή χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης. Υψηλές τιμές κόστους και μηδαμινές παροχές για τους πολίτες. Αφού εξετάσουμε όλα αυτά τα δεδομένα, πρέπει να αναρωτηθούμε για το τι κρύβεται πίσω από το κινέζικο θαύμα: μια ακραία αισιοδοξία από πλευρά κυβέρνησης για το μακροοικονομικό επίπεδο και μια ταυτόχρονη απαισιοδοξία με βαριά παράπονα σε επίπεδο εργατικής τάξης. Γιατί παλεύουμε επομένως; Για ένα υψηλό ΑΕΠ και την αύξηση κερδών; Εννοείται. Όμως τι σημαίνει αυτό αν δεν ικανοποιούμε την κοινωνία και τους ανθρώπους προσφέροντας στους εργάτες καλύτερη ζωή και περισσότερο ελεύθερο χρόνο;».

Ηττοπαθής φιλοσοφία ή γνήσια αντίσταση με πολλή ξάπλα; Τα αντιεργατικά άνθη του κακού που απειλούν  το κινεζικό θαύμα, τη στιγμή που ετοιμάζεται να αλώσει τον πλανήτη και να ανακηρυχτεί σε ηγέτιδα δύναμη υπερφαλαγγίζοντας τον αμερικανικό αλλά και τον ρωσικό καπιταλισμό; Μαθήματα αποσυμπίεσης και ζεν σε έναν παλαβό κόσμο αντίδοτο στη θεωρία της συνεχούς ανέλιξης που καλλιεργείται σε πανεπιστήμια αλλά και αγορές; Ή μήπως «Σύνταξη από τα 20 και εργασία μετά τα 70»; Διαλέγετε και παίρνετε.